All Chapters of เมีย(ลับ)วิศวะร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

เมีย(ลับ)วิศวะร้าย บทที่ 22"คุณเจ็บไหมคะ""ไม่เจ็บแล้ว" ทั้งสองไม่รู้จะพูดอะไรมากไปกว่านี้แล้ว เหมือนว่าดวงตาที่มองกันอยู่มันได้สื่อสารความในใจไปจนหมดโดยที่ยังไม่ได้พูดอะไรกันด้วยซ้ำ"ดาวคิดถึงพี่นะคะ" มันคือความในใจที่อยากจะพูดออกมาให้เขารับรู้ยิ่งตอนที่ได้ไปนอนอยู่ในห้องนั้นความคิดถึงเจ้าของห้องมันยิ่งเพิ่มทวีคูณ ไม่รู้ว่าทั้งสองจะมีวาสนาต่อกันไหม แต่อยากจะทำนาทีนี้ให้ดีที่สุด"คิดถึงเหมือนกัน" ไม่รู้ว่าเธอคิดถึงเขามากแค่ไหน แต่สำหรับความคิดถึงเขาที่มีให้เธอคูณสิบเข้าไปได้เลย"ดาวจะรอพี่ออกจากโรงพยาบาลนะคะ""แล้วดาวจะไปไหน""ดาวอยู่ที่นี่นานไม่ได้ค่ะ""ไม่ต้องไปไหนหรอกอยู่นี่แหละ""ไม่ได้หรอกค่ะ""แม่พี่ท่านไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น""ตอนนี้ท่านยังไม่ชอบหน้าดาว แต่ดาวสัญญาว่าจะทำให้ท่านเปลี่ยนใจให้ได้" ถ้าเธอยังอยู่ที่นี่และถ้าแม่เขามาเห็น มันก็ยิ่งจะเพิ่มความเกลียดชังขี้หน้าเธอเข้าไปอีกก่อนที่นับดาวจะออกจากห้องเธอก็โน้มต่ำลงไปแนบริมฝีปากลงกับริมฝีปากของเขาในท่าจูบ และคนที่นอนอยู่บนเตียงก็ตอบสนองโดยการยื่นใบหน้าตามขึ้นมาตอนที่เธอจะขยับริมฝีปากออกจนสะเทือนไปถึงแผล"ซี๊ดด""ดาวขอโทษค่ะพ

เมีย(ลับ)วิศวะร้าย บทที่ 24🔞หลังจากถังเบียร์กลับไปแล้วนับดาวเลยเดินไปหาต้นข้าวและปรารถนาที่กระท่อม"จริงเหรอคะ?" ได้ยินว่าทั้งสองเคยอาศัยอยู่กระท่อมหลังนี้ก็สร้างความแปลกใจให้นับดาว พวกเขาเป็นไฮโซจะมาอาศัยอยู่กระท่อมแบบนี้ได้ยังไง"ทำไมดูคุณดาวจะไม่เชื่อล่ะคะ แปลงผักตรงนั้นเป็นฝีมือนาเองเลยนะคะ" ถึงแม้ตอนนี้แปลงผักจะเหลือแค่ซาก แต่มันก็เป็นความทรงจำของเธอ"พวกคุณเป็นผู้ดีนี่คะ ใครจะคิดว่าเคยมานอนอยู่กระท่อมแบบนี้""ผู้ดีที่ไหนล่ะคะ คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ" ปรารถนาเลยเล่าชีวิตครอบครัวให้นับดาวรู้คร่าวๆ เพราะเดี๋ยวอีกหน่อยทั้งสองก็จะมาเป็นสะใภ้บ้านเดียวกันแล้ว"ห๊ะ?" ยิ่งได้ฟังนับดาวก็ยิ่งไม่เชื่อหู "เป็นเรื่องจริงค่ะฉันก็เป็นลูกของคนหาเช้ากินค่ำเหมือนกัน" เห็นว่านับดาวตกใจปรารถนาเลยเล่าลึกเข้าไปอีก"ทำนาด้วยเหรอคะ?""ตรงโน้นไงคะคุณเห็นไหม" ปรารถนาชี้ไปบอกว่าตรงไหนที่ทั้งสองไปทำนาปรังกัน นับดาวเริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้างแล้วขนาดปรารถนายังสู้ฝ่าฟันมาได้เลย ทำไมเธอจะสู้ไม่ได้ล่ะนั่งคุยกันอยู่จนตะวันคล้อยลงมากแล้วต้นข้าวเลยพาสาวๆ กลับบ้าน มาถึงยายก็กำลังเตรียมอาหารเย็นไว้รอ"โอ้โหวันนี้มีแต

เมีย(ลับ)วิศวะร้าย บทที่ 26"อย่าบอกนะว่าผู้หญิงคนนี้คือ?""ใช่แล้วล่ะ คนนี้ชื่อนับดาวเป็นแฟนของพี่เอง""พี่เบียร์?! แม่รู้เรื่องนี้หรือยัง" ใบตองหมายถึงเรื่องที่ผู้หญิงคนนี้ตามพี่ชายมาถึงบ้าน เพราะได้ยินแค่แม่บอกว่าห้ามให้พี่ยืมโทรศัพท์นะ กลัวว่าพี่จะติดต่อไปหาฝ่ายนั้น แต่ไม่คิดว่าผู้หญิงจะใจกล้าตามมาถึงบ้านของผู้ชายเลยหรือ"อย่าไปบอกแม่นะ""พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง พี่ก็รู้ว่า.." เกือบหยุดคำพูดตัวเองไว้ไม่ทัน เพราะเรื่องของผู้หญิงคนนี้แม่ก็เล่าให้ใบตองฟังแล้วว่าเป็นเด็กเสี่ย และพี่ชายก็ไปแย่งเด็กเสี่ยมาจนถูกสั่งเก็บ"พี่ไม่รู้ว่าเราได้ยินแม่พูดอะไรมาแต่มันไม่ใช่แบบนั้นนะ""จะไม่ใช่ได้ยังไงก็ในเมื่อฉันเห็นอยู่ว่าพี่ถูกยิง""เรื่องนี้มันยาว""ฉันไม่อยากฟังอยู่แล้ว พี่ไม่ต้องเล่าหรอก""ใบตอง!""พี่กลับบ้านกับฉัน" ใบตองยื่นมือไปดึงแขนพี่ชายให้กลับบ้านด้วยกัน"เราอย่าเหมือนแม่อีกคนสิ""ระหว่างฉันกับผู้หญิงคนนี้พี่จะเลือกใคร"นับดาวก็รออยู่ว่าเขาจะตอบน้องสาวยังไง แต่ถังเบียร์ไม่ได้ทิ้งให้รอนานก็เอื้อมมือไปจับแขนของนับดาว"พี่เบียร์!!" ใบตองไม่คิดว่าพี่ชายจะเลือกคนอื่น และเขาก็ไม่ได้ใช้เวลาคิดเ

เมีย(ลับ)วิศวะร้าย บทที่ 28🔞"แม่ครับ""เราไม่ต้องพูดอะไรแล้ว""จั๊กจั่นเอ้ย""ยายก็เหมือนกันไม่ต้องพูดอะไรแล้ว"ตอนที่แม่เขาบอกทุกคนไม่ให้พูดนับดาวก็รู้แล้วล่ะว่าเธอคงไม่มีวาสนา หญิงสาวเลยหันหลังจะเข้าไปเก็บของ เธอคงต้องได้นั่งรถโดยสารกลับเอง"ดาว""หวังว่าชาติหน้าเราจะเกิดมาได้ครองรักกันนะคะ" คำพูดนี้เธอไม่ได้ประชด ผู้ชายดีๆ แบบเขาถ้าชาติหน้ามีจริงขอให้ได้เจอเขาอีกครั้งและขออย่าให้มีอุปสรรคอะไรอีกเลย แต่ถ้าจะให้เธอพรากลูกพรากแม่เธอคงไม่ทำแบบนั้นหรอก"พี่บอกแล้วไงว่าพี่จะไม่ปล่อยดาวไป""ดาวขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่มอบให้ ขอให้ชีวิตพี่ต่อจากนี้ไปพบเจอแต่ความสุข""ความสุขพี่ก็คือดาว""คนใจดำ" ขนาดยายยังอดมีน้ำตากับเด็กๆ ไม่ได้นี่เป็นแม่แท้ๆ ยังใจแข็งยืนดูเด็กเขาสั่งลากัน"พรุ่งนี้แม่ต้องกลับกรุงเทพฯ เรื่องฝึกงาน แม่ยังยืนยันคำเดิมให้ย้ายกลับมาฝึกงานที่บ้านเรา""ผมไม่ฝึกแล้วครับ และผมก็จะไม่เรียนต่อแล้วด้วย""ก็ลองดูสิ ถ้าแกเรียนไม่จบแล้วจะหางานที่ไหนดีๆ ทำ แล้วจะเอาเงินไหนมาเลี้ยงเมียแก""??" กำลังจะเถียงแม่กลับแต่พอได้ยินประโยคสุดท้ายคิดว่าตัวเองฟังผิด "แม่ยอมรับดาวแล้วใช่ไหม

เมีย(ลับ)วิศวะร้าย บทที่ 30 18+"ไปอยู่กับดาวนะคะย่า" หัวใจเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ เพราะคำตอบของย่ามันคือความหวังเดียวที่เธอจะได้ไปใช้ชีวิตกับเขาอยู่ต่างจังหวัดตอนที่หลานสาวถามคนเป็นย่าก็มองดูญาติทางฝ่ายผู้ชาย มีทั้งพ่อทั้งแม่และก็ตา ย่ายอมรับว่าตระกูลนี้เป็นคนรวยที่ไม่ถือยศถือศักดิ์ถือตำแหน่ง และไม่ถือฐานะ นับดาวหลานของท่านจะเรียกว่าฐานะต้อยต่ำมากก็ได้ แต่ครอบครัวนี้ก็พร้อมที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยทุกอย่าง แล้วมีเหตุผลอะไรล่ะที่ย่าจะต้องไปขัดขวางความรักของหลานนับดาวเริ่มใจไม่ดีหนักขึ้นเพราะไม่ได้ยินคำตอบจากย่าสักที เธอก็ไม่อยากจะกดดันย่าหรอกและกำลังจะถอดใจแล้วด้วยเพราะเห็นท่านตอบไม่ได้"หนูอยู่ไหนย่าก็ต้องอยู่ที่นั่นสิลูก""คะ? เมื่อกี้คุณย่าว่าอะไรนะคะ??" กำลังจะถอดใจแล้วนะเนี่ย"หนูไปสร้างครอบครัวที่ต่างจังหวัดย่าก็ต้องไปด้วยสิ ถ้าไม่มีหนูย่าจะอยู่ได้ยังไงล่ะ""คุณย่าพูดจริงเหรอคะ" ได้ยินคำตอบทุกคนก็สบายใจขึ้น ทีแรกก็หนักใจอยู่ว่าจะช่วยเธอยังไงดี ขนาดหลานสาวยังเป็นกังวลขนาดนี้แล้วคนอื่นจะขนาดไหน"ให้ย่าออกจากโรงพยาบาลวันนี้เลยได้ไหมย่าขี้เกียจอยู่ที่นี่แล้ว""ได้สิคะ เราจะออกจากโรงพยาบ