Semua Bab Ex-friends with benefits คู่นอนคนเก่า: Bab 11 - Bab 20

ภายในห้องนอนที่มืดสลัวในคืนฝนตกหนัก มีเพียงแสงไฟจากระเบียงสาดผ่านผ้าม่านเข้ามาพอให้เห็นการเคลื่อนไหวของกันและกันเลือนราง แสงที่ลอดออกมาจากม่านจีบตกกระทบลงบนใบหน้าหล่อเหลาจนดูเซ็กซีและลึกลับในเวลาเดียวกัน เสื้อยืดสีขาวของคุณหมอหนุ่มถูกเจ้าตัวถอดออกทางศีรษะ เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่ผ่านการดูแลมาเป็นอย่างดีตั้งแต่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ปรัชญาจัดอยู่ในประเภทผู้ชายตัวหอม มีลอนกล้ามเนื้อทุกสัดส่วนตั้งแต่แผ่นอก แผ่นหลัง และหน้าท้อง บ่าไหล่ลาดแข็งแรง และเอวสอบที่มีกางเกงนอนเกาะขอบสะโพกอยู่หมิ่นเหม่ สายตาอ่อนหวานไล่สำรวจเรือนร่างของอีกฝ่ายอย่างไม่ปกปิด เพลงตะวันเสียววูบไปทั้งท้องน้อยเมื่อเห็นเส้นเอ็นปูดโปนโผล่ออกมาจากขอบกางเกงนอน เช่นเดียวกับคุณหมอหนุ่มที่เอาแต่จับจ้องร่างกายของเธอจนอาวุธในกางเกงปวดตึงตั้งชัน เขาน่ากินไปทุกสัดส่วน จนคนตัวเล็กอยากใช้ริมฝีปากตนเองครอบครองส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของอีกฝ่ายและรูดรัดมันด้วยเรียวลิ้นของตนเอง คุณหมอหนุ่มจับข้อเท้าของคนตัวเล็กยกขึ้นจูบ ใช้ปลายนิ้วเท้าเล็กของอีกฝ่ายลูบไล้ร่างกายตนเองอย่างไร้ซึ่งความรังเกี

“เราใช้ปากให้ปรัชญ์ได้ไหม?” คำพูดของคนตัวเล็กทำให้คนที่พยายามข่มอารมณ์ดำมืดของตนเองชะงัก ในเมื่อเธอขาเสนอตแล้วเขาจะนั่งโง่เกรงใจต่อไปทำไม คุณหมอหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปประทับจูบบนริมฝีปากบางแทนคำขอบคุณ ขยับกายกระทั่งแผ่นหลังแข็งแรงของตนเองพิงกับพนักหัวเตียง “ปรัชญ์พร้อมให้ตะวันช่วยแล้ว” น้ำเสียงของเขาสั่นด้วยความตื่นเต้น อยากเห็นปากเล็กครอบตัวตนของเข้าแล้วดันมันเข้าไปลึกสุดคอ อยากเห็นว่ามันจะเหมือนตอนที่เขากดลำรักเข้าไปขยี้จุดกระสันของนักเขียนสาวข้างในหรือเปล่า เพลงตะวันคลานผ่านความมืดสลัวเข้ามานั่งกลางหว่างขาแกร่ง เพียงแค่ใช้มือขวาคว้าหมับกับลำรักของอีกฝ่ายก็ขมวดคิ้ว ไม่ได้จับมาแปดปี แต่เธอคิดว่ายังจำขนาดของมันได้ “ปะ ปรัชญ์เปิดไฟหัวเตียงให้ที” เธออยากเห็นมันชัดๆ ให้หายสงสัย ต้องมีการเข้าใจผิดอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่ๆ ทำไมมือของเธอจับมันได้ไม่หมด คนที่นั่งพิงหัวเตียงเอื้อมมือคล้ำหาสวิตช์โคมไฟกดเปิดเสียงดังแปะ แสงสีส้มรำไรให้ความสว่างและสร้างบรรยากาศโรแมนติกเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย เจ้าของห้องสาวเบน

เป็นการกินผัดซีอิ๊วที่อึดอัดที่สุด ช้อนส้อมในมือคนอาหารบนจานจนเส้นเละ เพลงตะวันเอาแต่จับจ้องริมฝีปากของคุณหมอตรงหน้าว่าจะทำอย่างไรกับเขาดี เขามองทะลุใจเธอออกได้ยังไงว่าเธอเป็นคนขี้เสือก เวลาอยากรู้อยากเห็นแล้วต้องได้คำตอบ “อย่ามาจ้องปรัชญ์แบบนั้น กลัวนะ -.-” เขาทำปากจู๋พร้อมกับยกมือขึ้นปิดเนื้อปิดตัวเหมือนสาวแรกรุ่นถูกเสี่ยแก่ๆ หลอกมาบำเรอกาม ให้ตาย...อยากตีเขาชะมัด สุดท้ายหลังจบการกินผักซีอิ๊วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณหมอหนุ่มขะมักเขม้นล้างจานและอาสาทำความสะอาดบ้านให้ แม้เพลงตะวันจะปฏิเสธออกไปรอบแรกด้วยความเกรงใจ แต่เขายืนกรานว่าจะทำเองคนเดียวและลากเธอมานอนบนเตียงพักผ่อน ‘ปรัชญ์มาอาศัยห้องตะวันอยู่นะ ต้องทำงานแลกที่ซุกหัวนอนสิ’ ‘ปรัชญ์ก็กลับบ้านไปสิ’ ‘ไม่เอา -^-’ “เฮ้อ~” คนตัวเล็กลอบถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ไม่เคยรู้สึกจนตรอกขนาดนี้มาก่อน หรือเธอควรวิ่งไปดึงเขามาจูบให้มันจบๆ ไปเลยสิบรอบถ้วนดีนะ ขาเรียวก้าวเท้าลงจากเตียง แอบกวาดสายตาคมมองหาเป้าหมายว่าอยู่ส่วนไหนของห้อง กระทั่งได้ยินเสียงเครื่องดูดฝุ่นดังม

‘ตะวันอยากรู้หรือเปล่า ว่าผู้หญิงในคลิปรู้สึกยังไง’ คนถูกถามพยายามประคองสติที่เริ่มเลือนรางของตนเองมองหน้าอีกฝ่ายในความมืด ดวงตาสีเข้มของปรัชญาในตอนนั้นค่อยๆ เด่นชัดมากขึ้นเมื่อใบหน้าหล่อเหลายื่นหน้าเข้ามา ก่อนที่ดวงตาของเธอจะมืดมิด ดำดิ่งไปกับความอยากรู้อยากลอง ‘ลืมตามองเรา ห้ามหลับตา’ น้ำเสียงกระเส่าแหบพร่าจากคนที่กำลังเคลื่อนกายเหนือร่างบอบบางที่ไม่เคยให้ใครเห็นมาก่อน ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนา เขาชัดเจนทุกสัมผัส ทำลายในสิ่งที่เธอหวงแหนอย่างไม่ลังเล ก่อนจะปลอบประโลมด้วยการประทับจูบลงบนริมฝีปากและลำคอ ‘จะ เจ็บจัง ฮึก ปรัชญ์เราเจ็บ’ ร่างเล็กสั่นเกร็งไปทั้งสรรพางค์กาย ความเจ็บปวดจากครั้งแรกตีรวนกับความเสียดเสียวจนหลั่งน้ำหวานเคลือบอาวุธร้ายที่ถูกห่อหุ้มด้วยเครื่องป้องกันชนิดบางพิเศษ ‘ดีขึ้นไหม ทำแบบนี้เสียวขึ้นไหมตะวัน’ ริมฝีปากก้มลงไปหยอกเย้าหน้าอกใหญ่ใต้ความมืดสลัวของห้องพักนักศึกษา นักศึกษาแพทย์หนุ่มไม่คิดจะผ่อนปรนเรี่ยวแรงที่กำลังเคี่ยวกรำคนใต้ร่างลงแม้แต่น้อย แอลกอฮอล์ไม่ม

ความหนาวเหน็บทำให้เจ้าของร่างบางพลิกกายตื่นขึ้นมากลางดึก ตาคู่สวยลืมตาขึ้นมามองความมืดมิดโดยรอบและรับรู้ว่าถูกคนนอนข้างๆ อุ้มกลับมานอนในห้องเรียบร้อยแล้ว เมื่อผุดขึ้นมาลุกนั่ง แสงสว่างวาบเป็นระยะจากด้านนอกทำให้เพลงตะวันรับรู้ถึงสาเหตุความหนาว ฝนตกอีกแล้ว แถมคืนนี้ยังตกหนักมากจนฟ้าผ่าฟ้าแลบส่องลอดผ้าม่านเข้ามาถึงในห้อง คนตัวเล็กจึงหันมองคนขี้หนาวที่กำลังหลับใหลข้างกันก่อนจะคว้าชายผ้าห่มล้มตัวลงนอนใหม่อีกครั้ง จัดการห่มให้ตนเองถึงคอและคลุมให้เขาจนถึงอก ร่างกายกำยำของปรัชญาแผ่ไออุ่นออกมาจางๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากการใช้ครีมอาบน้ำตัวเดียวกันทำให้รู้สึกผ่อนคลายจนต้องขยับเข้าไปซุกแก้มเย็นลงกับต้นแขนแกร่ง “ปรัชญ์...” เอ่ยปากเรียกชื่อคนหลับอยู่เสียงเบากระทั่งคิ้วหนาขมวดขึ้นในความมืด “เราหนาว” คนตัวโตพลิกมานอนในท่าตะแคงหันหน้าชนกันทั้งที่ยังหลับตา ก่อนที่จะยกมือขึ้นมาดันแผ่นหลังเล็กให้เข้าไปซุกอกรับไออุ่น เธอพริ้มตาหลับ ตัวเขาแน่นและแข็งแรงไปทุกส่วน เสื้อยืดที่กำลังสวมอยู่ก็นุ่มจนเหมือนกับว่าเพลงตะวันกำลังกอดตุ๊กตาหมี “ดีขึ้นไหม..