Semua Bab Ex-friends with benefits คู่นอนคนเก่า: Bab 1 - Bab 10

“ตะวัน...” เสียงทุ้มของอีกฝ่ายไม่ต่างจากนวมหนักๆ ฟาดลงกลางศีรษะ เพลงตะวันหันกลับไปมองคนเรียกช้าๆ ด้วยความรู้สึกหลากหลาย และพบว่าปรัชญายืนอยู่หน้าเธอพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ชวนคิดถึงจนเธอเองก็เผลอยิ้มตอบ แต่เมื่อได้สติจึงเอ่ยทักอีกฝ่ายคืนอย่างไม่ให้เป็นการเสียมารยาท “สะ สวัสดีปรัชญ์” เขียนนิยายมาก็เยอะ แต่ประโยคแรกที่ทักออกไปกลับดูทื่อมีพิรุธจนอยากตบปากตนเอง เพลงตะวันจับเอื้อมมือไปจับมือของเทียนหอมที่ฟุบหลับอยู่ด้านหลังแน่น ทั้งแอบกระตุก ทั้งแอบเขย่า แต่ไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะฟื้นขึ้นมาช่วยเธอแม้แต่น้อย นักเขียนสาวจึงจำต้องกลับไปมองหน้าคู่สนทนาอีกครั้ง “ปรัชญ์...มารับว่านเหรอ” “อื้ม เมียมันโทรหาไม่ติดเลยโทรหาเราให้ช่วยตาม แต่พอโทรติดดันเมาจนพูดไม่รู้เรื่องเลยมารับมันกลับ” คำตอบของเขาเป็นธรรมชาติจนเธอได้แต่พยักหน้าฟัง แปดปีผ่านมา มันอาจนานมากพอที่จะทำให้ความรู้สึกทุกอย่างเปลี่ยนไปจริงๆ นั่นล่ะ “งั้นตามสบายนะ เราก็จะพาเทียนกลับแล้วเหมือนกัน” คนตัวเล็กตัดสินใจตัดบท และตั้งใจจะพาเพื่อนไปนอนที่คอนโดต

เหตุการณ์คืนนั้นผ่านไปครบหนึ่งสัปดาห์ แต่ภาพทุกอย่างยังคงอยู่ในหัวของคนตัวเล็ก เทียนหอมที่เมาหลับไปตื่นขึ้นมาช่วงตีสี่ของคืนเดียวกัน เพื่อนของเธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าได้เจอปรัชญา เพลงตะวันจึงตีเนียนไปว่าเป็นคนพาเพื่อนนั่งแท็กซี่กลับมาที่คอนโดมิเนียมกันลำพัง ผ่านไปห้าวันหลังจากนิยายเรื่องใหม่เพิ่งวางขาย กระแสไม่ดีและไม่แย่ แต่เจ้าของงานกลับคิดไม่ออกว่าต้องหยิบเรื่องไหนมาเขียนเป็นลำดับต่อไป ทั้งที่พล็อตและทรีตเมนต์[1]มีอยู่ในมือแท้ๆ แต่เพลงตะวันรู้สึกว่าไม่อยากหยิบมันขึ้นมาเขียน เธออยากได้ความแปลกใหม่ อยากเขียนอะไรที่สองปีที่ผ่านมาไม่เคยเขียน‘นพ. ปรัชญา รัตนกิจสกุลจิตแพทย์ทั่วไปในผู้ป่วยผู้ใหญ่ Good Mood Clinic’ นิ้วเรียวพลิกนามบัตรสีขาวในมือไปมาระหว่างที่นอนหงายอยู่บนเตียง แปดปีที่ตัดขาดกันจริงจัง กลั้นใจไม่ส่องแม้แต่ช่องทางโซเชียลของอีกฝ่าย เพลงตะวันตั้งใจทำงานและใช้ชีวิตราวกับไม่เคยมีอีกคนอยู่ในชีวิตมาก่อน เคยแม้กระทั่งคบหากับผู้ชายที่บริษัทเก่าเกือบปีสุดท้ายก็ตัดสินใจเลิกกันในที่สุด คนตัวเล็กหย่อนนามบัตรกลับเข้าไปในลิ้นชักข้างเตียงตามเดิมก่อ

เกือบสองชั่วโมงบนโต๊ะอาหารหมดไปกับการพูดคุยเรื่องเก่าๆ หลังจากไม่ได้รวมตัวกันแบบนี้หลายปี คนพูดมากที่สุดบนโต๊ะคงเป็นว่านกับเทียนหอม ทั้งคู่พูดเรื่องเก่าๆ ตั้งแต่สมัยเข้าเรียนปีหนึ่ง งานรับน้อง จนถึงวิชาเลือกเสริมที่ทำให้มาเจอกับปรัชญา “เออ ตอนนั้นมึงบอกกูว่าอะไรนะที่ตัดสินใจไปเรียนวิชาหนังโป๊” ว่านพูดคำหยาบอย่างคล่องปากด้วยความเมา ความสนิทที่มีมาหลายปีทำให้เป็นกันเองจนเผลอหยาบคายตามประสาผู้ชายออกมา “ไอ้เวร วิชาการวางแผนครอบครัว เรียกดีๆ” จิตแพทย์หนุ่มรีบพูดออกไป พร้อมสงสายตาถึงความไม่เหมาะสมของคำพูดเพื่อน “เออ โทษๆ นั่นแหละทำไมมึงมาวิชานั้นนะ” “ก็เก็บเอง่ายไง ส่งงานครบก็ได้เอแล้ว” “เพื่อเอตัวเดียวมึงถ่อจากอีกวิทยาเขตมาเรียนเลยเหรอ?” ตั้งแต่ปีสามเป็นต้นไปนักศึกษาสายแพทย์และพยาบาลต้องย้ายไปเรียนอีกวิทยาเขต ซึ่งมีเครื่องมือทางการแพทย์และห้องปฏิบัติการพร้อมกว่า ต่างจากคณะอื่นๆ ที่สามารถอยู่ในวิทยาเขตหลักได้ครบสี่ปี “กูทำเพื่อเอตัวเดียวที่ไหน...” คนตัวสูงเว้นจังหวะการพูดและน้อยและเหล่มองเธอที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ “กูทำเพ

ปรัชญาเหมือนผี!! เขาชอบทำตัวผลุบๆ โผล่ๆ มาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว แล้วก็ชอบหายไปราวกับไม่มีตัวตนอยู่บนโลก หลังจากวันเกิดเขาวันนั้น นี่ก็ครบเจ็ดวันแล้วที่เขาไม่เข้ามาป้วนเปี้ยนในชีวิตของเธอ เพลงตะวันไม่รู้ว่าเขากลับมาทำไม เขาทำตัวเหมือนจีบเธอเป็นงานอดิเรก เข้ามาจีบตอนว่าง พอไม่ว่างก็หายไปไม่เหลือแม้แต่เงา เธอโตจนอายุสามสิบแล้ว ไม่ได้มีความอยากรู้อยากเห็นจนต้องกลับไปเป็นคู่นอนใครแบบนั้นอีก ยอมรับว่าเขาเข้ามาจุดไฟในการเขียนนิยายให้เธอใหม่อีกครั้ง นับตั้งแต่วันนั้นสมองของนักเขียนสาวรู้สึกปลอดโปร่งเขียนนิยายเรื่องใหม่ได้ลื่นไหลมากขึ้น ‘Rrrrr~!’ โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ไกลตัวดังขึ้นมา คนตัวเล็กมักจะตัดขาดจากโลกภายนอกเวลาที่ต้องการสมาธิมหาศาลเท้าเรียวก้าวไปหยิบโทรศัพท์ที่นอนอยู่บนแท่นชาร์ตขึ้นมาดู เธอไม่รู้จักเบอร์นี้ และไม่ได้สั่งของออนไลน์จึงไม่น่าจะใช่เบอร์ส่งของ แก๊งคอลเซนเตอร์แน่ๆ คิดได้ดังนั้นจึงตัดสายทิ้งและวางมันลงอย่างเดิม โครกกก... เสียงท้องร้องบ่งบอกว่าต้องหาอะไรกิน เมื่อเช้าเพลงตะวันตื่นนอนตอนสิ

“ตะวัน ง่วงก็มานอน” เจ้าของเสียงทุ้มเรียกเธอขึ้นมานอนบนเตียงเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่ทราบ แต่เพลงตะวันยังคงเอาแต่นั่งหน้าจอฝืนแต่งนิยายทั้งที่เวลาขณะนี้เกือบตีหนึ่ง “มะ ไม่เอา ตะวันยังเขียนตอนนี้ไม่เสร็จ” คนตัวเล็กปฏิเสธคำชวนของเขาอย่างดื้อดึง เบือนหน้าหนีไปอีกทางพร้อมกับยกมือปิดปากหาวอีกครั้ง หากเป็นสถานการณ์ปกติเธออยู่ไหวสบายมาก แต่เพราะแอลกอฮอล์เข้าปากเมื่อตอนเย็น ทำให้รู้สึกจิตใจผ่อนคลายจนแทบทนทานต่ออาการง่วงไม่ไหว แต่อย่างไรก็ไม่ยอมขึ้นไปนอนเตียงเดียวกับเขาแน่ๆ “ปรัชญ์นอนสิ พรุ่งนี้ต้องออกไปแต่เช้ามืดใช่ไหม?” ริมฝีปากบางตั้งคำถามอย่างมีความหวัง ตั้งใจว่าจะรอจนกว่าเขากลับไป ค่อยล้มตัวลงนอนในตอนเช้า “พรุ่งนี้? ไปไหน?” “อะ อ้าว ก็ไปเปิดคลินิกไง” “ตะวัน...วันนี้จันทร์ คลินิกหยุดครับ” คนตัวสูงพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนใจพลางแค่นหัวเราะกับอาการหลงวันหลงคืนของคนตัวเล็ก ส่วนคนถูกทักท้วงรีบก้มมองจอตนเองใหม่อีกครั้ง ตอนนี้เวลาเที่ยงคืนครึ่ง ที่เธอเห็นว่ามันเป็นวันอาทิตย์อยู่คงราวๆ หนึ่งชั่วโมงก่อน