Ex-friends with benefits คู่นอนคนเก่า

ความอยากรู้อยากลองชั่วขณะ

พันธนาการหัวใจเธอและเขาเอาไว้ตลอดหลายปี

_____________________

 ‘Noirnear09 : รองานเรื่องถัดไปนะคะ หายไปนานมากเลย จะสามเดือนแล้ว

↳ สาลี่7471 : เราว่าคุณไรต์พล็อตตัน พล็อตเดาทางได้หมดแล้ว อย่างเรื่องล่าสุดมันก็คล้ายเรื่องก่อนหน้านี้ แค่เปลี่ยนเหตุการณ์นิดหน่อย

↳ malila : เราว่าเรื่องล่าสุดมันเหมือนเรื่องกลลวงบ่วงร้ายมากกว่า แค่เปลี่ยนจากฉากซินดี้เอาน้ำสาดใส่ตัวเองเป็นกระโดดลงน้ำให้พระเอกเข้าใจว่านางเอกผลัก’

 

         แกร๊กๆ แกร๊กๆ

         เสียงนิ้วกระทบคีย์บอร์ดบ่งบอกอารมณ์หลังได้อ่านความคิดเห็นในหน้านิยายของตนเอง ‘เพลงตะวัน’ ไม่ได้กำลังโกรธ แต่เพราะเห็นด้วยกับความเห็นของนักอ่าน

         เธอเพิ่งรู้สึกตัวหลังจากได้อ่านความคิดเห็นในนิยายเรื่องล่าสุดที่เปิดขายไปเมื่อสามเดือนที่แล้ว และเมื่อลองกลับไปอ่านเรื่องเก่าๆ ตามที่คนอ่านบอกก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ

         คนตัวเล็กหัวเราะออกมาเบาๆ กับปัญหาตรงหน้า วางมือจากสมุดจดพล็อตเนื่องจากไม่รู้จะเขียนอะไรต่อ ก่อนจะกดปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์

         ‘รู้สึกเหมือนกำลังถูกบอกว่าก๊อปนิยายตัวเองเลย’

         ชีวิตเข้าปีที่สองของการเป็นนักเขียนเริ่มมีอุปสรรคเสียแล้ว หากเป็นเมื่อก่อนเพลงตะวันคงไม่คิดมากเพราะเขียนนิยายเป็นงานอดิเรก แต่เมื่อครึ่งปีก่อนเธอเพิ่งจากลาออกจากงานประจำเพราะทนนิสัยเพื่อนร่วมงานไม่ไหว

         มาสายกลับก่อน กั๊กงานเอาไว้ทำเอง พอทำไม่ทันก็โยนมาให้เธอช่วยตอนใกล้เดดไลน์ แถมเจ้านายยังชอบแสดงอาการคุกคามเธอทางสายตา

         อีกทั้งในช่วงนั้นงานเขียนของเธอกำลังรุ่ง แม้ไม่ได้ถูกจัดให้อยู่ในฐานะนักเขียนขายดี แต่ก็ขายได้เรื่อยๆ บางเดือนโชคดีก็ถึงแสน

         ทั้งความกดดันในที่ทำงานและสภาพคล่องทางการเงินในช่วงนั้นเอื้อต่อการไม่ต้องอดทน เพลงตะวันจึงตัดสินใจลาออกจากงานประจำ เพราะไม่อยากเอาเงินที่ทำงานได้ไปพบจิตแพทย์

         คิดเอาไว้ว่าอย่างแย่ที่สุดหากงานเขียนไม่รุ่งแล้ว การกลับไปขอข้าวแม่ที่ต่างจังหวัดกินก็ไม่แย่เท่ากับต้องกลับมานอนร้องไห้ในห้องคนเดียวทุกวัน

         แม้ตอนนี้ปัญหาจะไม่ใช่เรื่องยอดขาย แต่เพลงตะวันรู้ดีว่าหากปล่อยเอาไว้แบบนี้ อีกไม่นานอนาคตการเป็นนักเขียนของเธอต้องเจอวิกฤตใหญ่แน่ๆ

         ‘Rrrrr~!!’

         โทรศัพท์ส่วนตัวซึ่งวางอยู่ตรงหน้าแผดเสียงเรียกร้องความสนใจ เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเพื่อนสนิทซึ่งช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกัน

         นักเขียนสาวลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อย รู้ดีว่าเพื่อนโทรมาทำไมอาทิตย์ก่อนเพิ่งตกปากรับคำเพราะอยากออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกหลังจากจำศีลในห้องเพื่อปั่นนิยายตลอดหนึ่งเดือนครึ่ง

         แต่วันนี้เพลงตะวันไม่ได้อยู่ในอารมณ์อยากไปไหน

         เธอเซ็ง...และอยากนอนคุดคู้อยู่บนเตียงใช้ความคิดไปกับเรื่องงานมากกว่า

         “อื้อ เทียน” คำทักทายห้วนสั้นเปล่งออกไปบ่งบอกอารมณ์ของผู้รับ

         ได้ยินเสียงดังแทรกเข้ามาทั้งเสียงการสนทนาของคนจำนวนมาก และเสียงดนตรีคลอเบาๆ กระทบใบหู

         “เทียนหอม นี่เธออยู่ที่งานแล้วเหรอ?”

         (ก็ใช่น่ะสิ ฉันรีบมาจองโต๊ะ ไม่อยากไปนั่งกับคนไม่รู้จัก)

         น้ำเสียงของเพื่อนตอบกลับด้วยความสดใส เพลงตะวันมองเห็นใบหน้าประดับลักยิ้มของปลายสายปรากฏขึ้นในหัว

         คิดถึงเหมือนกันแฮะ...

         (แกอยู่ไหนแล้วตะวัน เงียบแบบนี้...อย่าบอกนะว่ายังไม่ออกจากห้อง!?)

         “อืม เพิ่งอาบน้ำเสร็จ โรงแรมที่จัดงานอยู่ใกล้ๆ นี่เอง ไม่เกินชั่วโมงถึง”

         (ชั่วโมง? แกจะทำอะไรนานขนาดนั้น คอนโดแกอยู่ห่างจากโรงแรมสองไฟแดง)

        “ก็ให้โอกาสเพื่อนแต่งหน้าได้ไหมล่ะ เผื่อจะเจอผู้หล่อๆ โสดๆ เราจะได้ฝากชีวิตไว้ให้เขาเลี้ยงดู” เพลงตะวันตอบติดตลกระหว่างที่เริ่มลงเบสบำรุงผิวก่อนแต่งหน้า แตะนิ้วก้อยลงบนปุ่มลำโพง ก่อนจะวางโทรศัพท์ตนเองลงหน้ากระจก

         (ค่ะ! ได้โปรดรีบสวยเพราะเพื่อนหิวข้าว)

         เสียงหวานหัวเราะออกมาเบาๆ กับคำพูดเพื่อน เทียนหอมตัดสายไปแล้ว ส่วนเธอก็รีบแต่งหน้าแต่งตัวไปตามนัดอย่างรวดเร็ว

 

At White Roses Hotel

         ชีวิตของคนวัยสามสิบที่กลับมาเจอกันอีกครั้งไม่มีอะไรมากนอกจากการถามสารทุกข์สุกดิบ หน้าที่การงาน ชีวิตแต่งงาน และการคุยเรื่องลูก

         ส่วนพวกคนโสดไม่มีผัวไม่มีเมีย ก็พากันจับกลุ่มแยกออกไป สนใจแต่อาหารในโรงแรมและถ่ายรูปลงโซเชียล  กระทั่งเวลาผ่านไปถึงช่วงกลางดึกบรรยากาศจึงเริ่มคึกคักขึ้น เนื่องจากแอลกอฮอล์ซึมเข้ากระแสเลือด

         “ตะวัน~ แกอย่าทำหน้าเหมือนหมาถูกงดอาหารได้ม้ายยย~” เทียนหอมกระเซ้าเพื่อนด้วยน้ำเสียงยานคาง ยกศอกขึ้นมากระแทกแขนคนที่กำลังสนทนาด้วยไม่แรงนัก

         แก้มของเพื่อนแดงระเรื่อเลือดลมสูบฉีดได้ที่ บ่งบอกว่าระดับความเมาเพิ่มขึ้นจากเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนชัดเจน

         “กลับไหมเทียน เดี๋ยวเรานั่งรถไปส่ง” เธอเองก็นั่งแท็กซีมาเพราะรู้ว่าในงานมีแอลกอฮอล์ “พรุ่งนี้ทำงานไหวหรือเปล่า”

        “สบายมากกก~ พรุ่งนี้ฉัน work from home ว่าแต่แกเถอะ อย่าบอกนะว่าเครียดเรื่องรีวิวนิยายใหม่” คนตัวเล็กยกนิ้วจิ้มแก้มเพื่อนก่อนจะมุ่ยหน้า เมื่อได้ยินเสียงดังจากโต๊ะของผู้ชายร่วมคณะซึ่งอยู่ข้างกัน “เสียงดังจังวะ!!”

        “เทียน~” หญิงสาวรีบยกมือปิดปากบางของอีกฝ่ายพร้อมกระตุกแขนเล็กให้นั่งลงที่เดิม

         เทียนหอมเป็นพวกเมาแล้วแกว่งหน้าหาหมัด สมัยเรียนเคยเมาแล้วเกือบจะวิ่งไปหนึ่งรุมสิบกับพวกวิศวะก็ทำมาแล้ว

         “เมาแล้วยังวอนโดนยำตีนคนเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ”

         “เมื่อก่อน? อ้อ~ พูดแล้วอยากใส่เดี่ยวว่ะ แล้วเมื่อกี้ใครเสียงดัง” มือเล็กถลกแขนเสื้อตนเองขึ้นบนไหล่ หรี่ตาชะเง้อมองต้นเสียงเมื่อครู่อีกครั้งก็ยิ้มมุมปาก “ไอ้แว่นนี่นา ทำไมไม่รู้จักมาทักเพื่อนทักฝูง”

         “เขาชื่อว่าน ไม่ได้ชื่อแว่น แล้วก็นั่งลง...ไม่ต้องเดินไปเลย” เพลงตะวันดึงแขนเพื่อนอีกรอบ เมื่อเห็นว่าเทียนหอมลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

         “ทำไมจะไม่ใช่ นั่นแว่นหนึ่ง นี่แว่นสองไง ฮิๆ” นิ้วชี้เรียวชี้หน้าเธอพร้อมกับหัวเราะร่า

         เพลงตะวันส่ายหน้ากับสติสัมปชัญญะที่เหลือน้อยของอีกฝ่าย ไม่ใส่ใจกับคำพูดกวนประสาทนั่น อีกทั้งเมื่อก่อนเธอสวมแว่นจริงๆ เพราะติดนิยายกับการ์ตูนมาตั้งแต่มัธยม แม้จะเข้ามหาวิทยาลัยแล้วก็ยังคงอ่านอยู่เรื่อยๆ

         “แต่ตอนนี้เราใส่คอนแทกต์เลนส์แล้ว”

        “ไอ้แว่นมันไม่มาทักเราสงสัยกลัวถูกถ่ายรูปไปฟ้องเมียแหง ตอนสมัยเรียนยังชวนเราไปเก็บเกรดวิชาเลือกเสรีกันอยู่เลย จนไปสนิทกับเพื่อนต่างคณะชื่ออะไรนะ...ที่แกเองก็เคยไปไหนมาไหนด้วยบ่อยๆ” คนเมาพูดด้วยความคะนองปากไปตามประสาคนเมา

         แต่คนได้ฟังกลับเงียบลงเล็กน้อย

         ไม่ใช่ว่าจำไม่ได้ แต่เพราะจำได้ดีต่างหาก...

         “ไอ้ว่าน!! เพื่อนมึงมารับกลับบ้านแล้ว”

         ยังไม่ทันจะได้ตอบ เสียงใครบางคนก็ตะโกนผ่านไมโครโฟนท่ามกลางเสียงดนตรี ซึ่งเสียงที่ดังมากพอนั้นทำให้ทุกคนหันไปมองยังหน้าประตูห้องโถงเป็นตาเดียว ยกเว้นคนที่นั่งเมาข้างกายเพลงตะวันที่สติใกล้ดับวูบเต็มที

         ผู้มาใหม่ทำหน้าตาเลิ่กลั่กกับสายตานับสิบคู่ที่จับจ้องมายังตนเอง เขากวาดสายตาหาเพื่อนที่โทรเรียกให้มารับ ก่อนที่ทั้งเธอและเขาจะสบตากันด้วยความบังเอิญ

         “ปรัชญ์...”

         “ช่ายๆ ชื่อปาด~”

         คนกำลังเมาพยักหน้าหงึกหงักรับด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ ไม่รับรู้ว่าเจ้าของชื่อได้ปรากฏตัวในงานที่ไม่เกี่ยวกับคณะที่ตนเองจบมาด้วยซ้ำ เพลงตะวันหันมาอีกที เทียนหอมก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะตามแรงโน้มถ่วงของโลกหลับไปแล้ว

         ทิ้งเพื่อนให้เผชิญชะตากรรมตรงหน้าลำพัง!

        เธอตัดสินใจเบือนหน้าหลบสายตาของคนรู้จัก หมุนตัวนั่งหันหลังให้เป็นการส่งสัญญาณว่า ไม่อยากให้เขาเดินเข้ามาทัก

         หากจะมารับเพื่อนก็ควรรีบรับและรีบออกไป...

         แล้วคนตัวเล็กก็รับรู้ว่าคำภาวนาของตนไม่สัมฤทธิผล เมื่อเสียงทุ้มของใครคนนั้นดังขึ้นจากข้างหลังจนเธอหมุนตัวกลับไปมองอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

         “ตะวัน...”

         ฉิบหาย...

✦——☀——✦