Semua Bab Ex-friends with benefits คู่นอนคนเก่า: Bab 21 - Bab 30

เสียงน้ำจากฝักบัวไหลกระทบลงบนพื้นกระเบื้องภายในห้องน้ำ หากแต่ความเย็นของสายน้ำแทบไม่ตกถึงคนตัวเล็กอย่างเธอเลยแม้แต่น้อย แผ่นหลังแกร่งของเขารับแรงน้ำเอาไว้ทั้งหมด ส่วนเจ้าของร่างก็กำลังง่วนอยู่กับการดูดดึงหน้าอกใหญ่ตรงหน้า ผิวด้านหลังของเพลงตะวันสัมผัสกับความเย็นและสากของกระเบื้องในห้องน้ำได้เป็นอย่างดี แต่คนตัวเล็กไม่มีเวลาสนใจความหนาวเย็นนั้น เธอกำลังรู้สึกดีกับการถูกปรนเปรอด้วยอุ้งปากร้อนบนหน้าอกทั้งสองข้างจากอีกฝ่าย เขาดูดมันซ้ำๆ หิวกระหายในร่างกายของเธอไร้ที่สิ้นสุด เมื่อหน้าอกทั้งของข้างเปียกชื้นไปด้วยน้ำลาย คนเอาแต่ใจก็จับเธอพลิกหันหลัง ก่อนจะหลบให้น้ำจากฝักบัวสาดลงบนผิวเนื้อบางจนแดงขึ้นมาเล็กน้อย หน้าอกที่เพิ่งเป็นอิสระได้ไม่นานถูกกอบกุมใหม่อีกครั้งด้วยมือเดิม แต่คราวนี้มีครีมอาบน้ำฟองนุ่มตามมาช่วยขัดถูด้วย ตรงนั้นของเธอกำลังแฉะ เพลงตะวันจึงใช้มือขวาค้ำยันกำแพงไม่ให้ทรุดลงพื้น พร้อมใช้มืออีกข้างกอบกุมความใหญ่โตที่กำลังแข็งและร้อนสู้มือ “ตะวันเล่าสิ” น้ำเสียงแหบพร่าเร่งเร้าให้เล่าเรื่องในวันวานดังขึ้นข้างใบหู เพลงตะว

ในช่วงหนึ่งเดือนแรกของการเปิดภาคเรียน เธอกับเขาเจอกันอาทิตย์ละครั้งเฉพาะเวลาเรียนวิชาเลือกเสรีเท่านั้น กระทั่งการทำงานกลุ่มเริ่มมีมากขึ้น การนัดกันในช่วงเสาร์อาทิตย์และหลังเลิกเรียนจึงตามมา แต่คนที่ทุกคนคาดหวังว่าจะนำพาเกรดเอมาให้อย่างนักศึกษาแพทย์หนุ่มกลับมีส่วนร่วมน้อยที่สุด นั่นเป็นเพราะปรัชญาเรียนหนักมาก ช่วงที่เขาว่างส่วนมากคือเวลาดึกหลังหนึ่งทุ่มไปแล้ว คนกินแรงเพื่อนจึงมักซื้อขนมมาติดสินบนจ่ายเป็นค่าแรงแทน “รอบนี้จารย์เอาไรมาอีกล่ะ” ว่านซึ่งนั่งรออยู่ใต้หอพักนักศึกษาหญิงที่เพลงตะวันพักอยู่ตะโกนขึ้นถามปรัชญาที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบถือถุงขนมมายังจุดนัดพบประจำด้วยความเร่งรีบ คนที่เอาแต่นั่งเงียบทำงานใจสั่นเพียงแค่รับรู้ว่าใครมา รีบหันไปมองต้นเสียงฝีเท้าหนักนั้นผ่านแว่นสายตาอย่างลืมตัว ปรัชญาส่งข้อความมาบอกเธอและในกลุ่มว่าติดเรียนแล็ป และการที่อีกฝ่ายรีบมาหาทั้งที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษาคือหลักฐานของความเร่งรีบนั้น ใช่...เขาส่งข้อความบอกเธอในแชตส่วนตัว ก่อนจะส่งข้อความอย่างเดียวกันลงในกลุ่ม คนตัวเล็กไม่อยากจะคิดเดา

‘คนขี้ขลาดสองคนเวลาตกหลุมรักกันมักจะเป็นแบบนี้’ ปรัชญานอนแผ่หลาบนเตียงพร้อมกับหัวเราะเสียงดังหลังจากได้ฟังสิ่งที่คนตัวเล็กเล่าจนจบ เขาจะบ้าตายกับความโง่ของตัวเอง ที่ดูเธอไม่ออกจนปล่อยหลุดมือไปครั้งหนึ่ง “หยุดหัวเราะ ไม่งั้นจะโกรธ” ตาขวาง ปากคว่ำ แต่แก้มป่องนั่นกลับแดงระเรื่อเต็มไปด้วยความเขินอาย “เธอรักเราขนาดนั้น ทำไมถึงเป็นฝ่ายบอกเลิกเรา” เสียงโหวกเหวกโวยวายของคนตัวเล็กเงียบลงหลังจากได้ยินคำถาม คว้าเอาหมอนมากอดแนบอก นั่งชันเข่าก่อนจะมองมายังเขาด้วยสีหน้าลำบากใจ “บอกเถอะ ต่อให้มันเป็นความเหี้ยที่เราเองก็ไม่รู้ตัวว่าเผลอทำก็ตาม” ปรัชญาคว้ามือข้างหนึ่งของหญิงสาวขึ้นมากุม บรรจงจูบลงหลังมือขาวด้วยความทะนุถนอม “เราตื่นขึ้นมาแล้วได้ยินปรัชญ์คุยกับใครไม่รู้...” เสียงเล็กเงียบไปชั่วอึดใจ จากนั้นจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “บอกว่าจะเลิกเป็นคู่นอนกับเรา” “...” “เราไม่อยากถูกปรัชญ์บอกเลิก ก็เลย...” “ชิงบอกเลิกปรัชญ์ก่อน” “อืม ขอโทษนะ” “เพราะแบบนั้น วันนั้นถึงบอกว่าเราทิ้งตะวันใ

เพลงตะวันลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่เช้า บรรจงแต่งตัวสวยหัวจรดเท้าไม่ต่างจากตอนที่ทำงานออฟฟิศ ลิปสติกที่ปกติไม่ทาเวลาอยู่ห้องถูกงัดมาลองจนกระจายเต็มโต๊ะไปหมด ต่างหูเพชรที่เก็บเงินซื้อถูกสวมเป็นชิ้นสุดท้ายตามด้วยการหยิบขวดน้ำหอมออกมาเขย่าเปิดฝา แต่เมื่อกำลังจะฉีดกลับรู้สึกเกรงใจคนนอนกอดหมอนอยู่จึงเดินเลี่ยงเข้าไปฉีดในห้องน้ำแทน คนตัวเล็กหมุนตัวสำรวจตนเองเป็นครั้งสุดท้ายในห้องน้ำ จากนั้นจึงรีบเดินออกมาจากห้องน้ำหลังได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ส่วนตัวของปรัชญา “ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำ นั่งหน้ายู่อยู่ได้” ริมฝีปากบางเคลือบลิปสติกเอ่ยปากแซวคนเพิ่งตื่นเสียงใส หันไปหยิบกระเป๋าใส่โน้ตบุ๊กมาเปิดสำรวจเป็นครั้งสุดท้ายว่าไม่ได้ลืมของสำคัญ “ตื่นเช้าจัง ตัวหอมด้วย” ปรัชญาหลับตาทำจมูกฟุดฟิดใส่เธอที่ยืนข้างเตียงอย่างน่าตลก จากนั้นร่างกำยำจึงค่อยๆ ขยับกายงัวเงียเข้ามาสวมกอดเป็นการออดอ้อนตั้งแต่เช้า เพลงตะวันส่ายหน้ากับการแสดงออกราวกับเป็นเด็กตัวเล็กๆ ของเขา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมขึ้นไปนั่งบนเตียงอ้าแขนสวมกอดอีกฝ่ายเอาไว้แต่โดยดี “อ้

วันนี้คือวันครบรอบการจากไปของบิดาของคุณหมอหนุ่ม ทั้งคู่ตื่นมาช่วยกันแต่งตัวตั้งแต่เช้ามืดเพื่อไปให้ทันทำบุญที่วัดตามที่ได้นัดกับมารดาของเขาเอาไว้ “ตะวันโอเคใช่ไหม เวียนหัวหรือเปล่า” เขาถามคนที่นั่งอยู่หน้ากระจกด้วยความเป็นห่วง “เราไหว ไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อย” คนตัวเล็กเงยหน้าส่งยิ้มให้อีกฝ่าย หยิบลิปสติกจากลิ้นชักขึ้นมาเตรียมบรรจงวาดมันลงบนริมฝีปาก พรึ่บ! เครื่องสำอางแท่งจิ๋วถูกมือหนาคว้าหมับเอาไว้ เขาดึงมันออกจากมือของเธอพร้อมกับทำหน้าดุเหมือนจับได้ว่ามีเด็กกำลังจุดไฟเล่น “ครั้งที่สองแล้วนะคราวก่อนก็จะฉีดน้ำหอม ปรัชญ์บอกว่าห้ามใช้เครื่องสำอางพวกนี้ไงครับ มันไม่ดีกับเบบี๋ในท้องนะ” “ก็ตะวันยังไม่ชิน สามวันก่อนยังเป็นคนสวยอยู่เลย ตอนนี้ต้องพ่วงตำแหน่งคุณแม่คนสวยด้วย...อย่ามาเบ้ปากใส่นะ!” มือเรียวง้างมือใส่คนข้างๆ เมื่อเห็นสีหน้าที่แสดงออกราวกับว่าเธอพูดเรื่องไม่จริงออกมา เขามันวอนโดนตีได้ทุกวัน ตอนนี้เธอตั้งครรภ์เข้าสัปดาห์ที่สาม หากนับย้อนกลับไปนั่นเท่ากับว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่ครั้งแรกที่กลับมามีอะไรกัน อา