Semua Bab ENGINEER LOVER หวานใจยัยปากแจ๋ว: Bab 11 - Bab 20

"งั้นฟ้าขอเล่นด้วยได้ไหม" ป่วยหรือเปล่าวะวันนี้ ปกติผมชวนมาที่แห่งนี้ไม่คิดจะมา แต่วันนี้กลับมาขอเล่นด้วยซะงั้น"ยูโรรู้จักเธอเหรอ?""เพื่อนน่ะ" ผมตอบคนถาม"เพื่อนจริงนะ" เธอถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล ไอ้เด็กน้อยนี่ถามอะไรแปลก ๆ ก็เพื่อนจริงนี่แหละจะให้เป็นอะไร"ครับ เพื่อนจริง ๆ" ผมต้องย้ำให้ชัดทุกคำเพราะเห็นหน้าหงอยของเธอแล้วอดขำไม่ได้อีกสิบลูกที่เหลือเราสามคนช่วยรับลูกบอลจากกันโดยไม่ยอมให้มันตกพื้น แต่จานิคนี่สิจ้องจะเล่นงานผมอยู่ทุกครั้ง พยายามทำให้ผมรับไม่ได้ทุกที ไอ้เด็กน้อยคนนี้มันแสบนักส่วนปลายฟ้ามักใช้โอกาสที่จานิคเผลอส่งบอลเร็วไปให้ แน่นอนว่าจานิคไม่อาจรับได้เพราะระยะกระชั้นชิด แรงส่งที่มากกว่าปกติทำให้ลูกกลม ๆ ลูกนั้นกระเด็นโดนกลางอกของคนตัวเล็กเต็ม ๆตุ๊บบ"โอ๊ย…""นิค…" ผมร้องเสียงหลงเมื่อร่างเล็กล้มลงกองกับพื้นหญ้าสีเขียว เสียงหวานร้องโอดครวญแสดงความเจ็บปวดผ่านทางใบหน้า ภาพจากคนตรงหน้าทำใจผมร่วงหล่นไปอยู่กับพื้นหญ้าในสนาม เพื่อนของเธอหรือแม้แต่เพื่อนของผมต่างรีบเข้ามาดูอาการคนเจ็บ"ทำนิคแรงไปไหมฟ้า ยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า?" ผมต่อว่าผู้หญิงอีกคนอย่างเหลืออ

คณะวิศวกรรมศาสตร์"พอแต่งชุดนักศึกษาอีกครั้งมึงก็น่ารักเหมือนกันนะไอ้นิค""จะแซวอะไรก็แซวไปเถอะไอ้รามแต่ขอร้องอย่าแซวแบบนี้ กูขนลุก" ฉันตอบมันแล้วลูบช่วงลำแขนของตัวเองเมื่อเส้นขนมันลุกชูชัน แซวแบบนี้ทีไรไม่เคยมีเรื่องดีเลยสักครั้ง"มึงน่ารักจริงนะ ถึงจะเหมือนลิงบางมุมก็เถอะ" คนพูดหันไปหัวเราะกับไอ้ตามเสียงดังลั่นภายใต้ตึกเรียน"มึงก็อย่าไปแซวมันเลยไอ้ราม ไอ้นิคออกจะน่ารักเหมือน… ค่างแว่นถิ่นใต้"แล้วเสียงหัวเราะของพวกมันก็ดังขึ้นอีกระลอก ก็เพราะไอ้สองคนนี้ชอบแซวผู้หญิงแบบนี้ไงเลยไม่มีแฟนอีกสักที"ไอ้เพื่อนเวร แซวกูแบบนี้ขอให้ไอ้ตามกับไอ้รามมีแฟนหน้าเหมือนลิงกับค่าง สาธุ!" ส่วนฉันก็ปากแจ๋วแบบนี้เลยไม่มีใครมาจีบสักที คนที่เคยคุย ๆ ด้วยต่างก็หายเข้าไปในกลีบเมฆหมดเมื่อได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของจานิคคนปากแซ่บ"เอ้าไอ้นิค ปากเสีย""ก็พวกมึงว่ากูก่อน"ฉันเคยทำตัวอ่อนหวาน ไม่ห้าวเป้ง ไอ้มายด์บอก เฟกฉันเคยทำตัวเรียบร้อย พูดน้อย ไอ้พลอยบอก ปลอมฉันเคยทำตัวเป็นสาวมินิมอล ไอ้รามบอก เหมือนมินิมาร์ต เพราะของทุกอย่างที่เพื่อนต้องการอยู่ในกระเป๋าของจานิคหมดแล้วและฉันเคยแอ๊บให้ดูเหมือนผู้หญิงน่ารัก เ

"ไม่มีหรอกค่ะ ทำอะไรก็ห่วยขนาดนี้ใครจะหน้ามืดตามัวมาชอบ" ตอบคนถามแล้วยิ้มแห้งให้มันก็จริงอย่างที่ยูโรว่า ฉันมันไม่ได้เรื่องเลยสักอย่าง ทำอะไรก็ห่วยไปซะทุกเรื่อง"อย่าไปใส่ใจกับคำพูดของเพื่อนพี่เลย ยูโรมันก็ปากหมาแบบนั้นแหละครับทุกคนเขารู้หมด มันปากร้ายมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว""หมาในปากเขาเยอะมากเลยเหรอคะถึงได้จัดฟันล้อมเอาไว้" ฉันถามไม่ได้ตั้งใจจริง เพียงแต่ไม่อยากให้ตัวเองเก็บเอาคำพูดของรุ่นพี่มาคิดก็แค่นั้น แต่พี่มาร์คดันบ้าจี้ตอบคำถามกัน"หลายพันธุ์เลยครับ เรียกได้ว่านานาชาติรวมอยู่ในคนเดียว" เสียงหัวเราะของพี่มาร์คทำฉันยิ้มกว้าง พี่มาร์คดูเป็นคนนิ่ง ๆ ขรึมๆ แต่ก็มีอารมณ์ขันเหมือนกัน ถึงจะไม่บ่อยก็ตามที"ถ้าน้องจานิคยังไม่มีแฟนแล้วผู้ชายที่นั่งอยู่ในร้านชาไข่มุกด้วยกันคือใครครับ" เขาถามต่อ"อ๋อ คนนั้นเป็น…""ทำงาน ไม่ใช่เอาแต่คุย เอาเวลาที่ควรทำงานไปคุยกันแล้วเมื่อไหร่งานจะเสร็จ?" เสียงคนที่ฉันแอบชอบดังแทรกขณะที่ฉันกำลังพูด ตัวฉันกับพี่มาร์คจึงจำเป็นต้องหันหลังกลับไปมอง"นี่ก็หวงจัง" เพื่อนของยูโรจะโกนกลับทำฉันได้สติกลับมาตะไบขัดเกลาแผ่นเหล็กรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าต่อ"ไม่ต้องสนใจคำพ

"สาระแนนักนะ ไปไกล ๆ ไป๊!" ตวาดไอ้เพื่อนตัวดีเสียงดัง แล้วหยิบไม้บรรทัดขึ้นมาทาบบนแผ่นเหล็กหนาทุกด้าน แต่ละด้านมีหน้าตัดเรียบเท่ากัน ไม่มีส่วนเกินหรือส่วนแหว่งปล่อยให้แสงเล็ดลอดเข้ามาได้มันต้องแบบนี้สิ"รอบนี้จะให้ผ่านไหม? ของคนอื่นยังผ่านทำไมของเค้าไม่ผ่าน ไอ้เรื่องแก้เค้าก็แก้ให้หลายรอบแล้ว ยูโรจะอะไรกับเค้านักหนา ฮะ!" ดวงตากลมโตจ้องมองมายังที่ที่ผมนั่งอยู่อย่างโกรธแค้น มือสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนผมต้องถอยห่าง หากเธอพุ่งพรวดเข้ามาตอนนี้มีหวังหน้าผมยับจริง ๆ ชิ้นงานของจานิคไม่ได้มีปัญหาอะไรมากหรอก ผมแค่หาเรื่องแกล้งเธอให้อยู่กับผมนาน ๆ แค่นั้น เพราะหากตอนประกอบชิ้นงานส่งอาจารย์ประจำวิชา ผมเองก็หวังให้เธอได้คะแนนเต็มเหมือนกับคนอื่น ไม่ต้องโดนหักหรือโดนบ่น แต่อีกใจก็สงสารเหมือนกันที่ให้เธอแก้งานบ่อยขนาดนี้"พี่ไม่ได้แกล้งนิคหรือหาเรื่องนิคเหมือนเมื่อก่อนเลย ทุกอย่างที่พี่ทำไปเพราะพี่หวังดีทั้งนั้น" กว่าจะพูดความจริงออกไปได้ทำผมเกือบแย่ บริเวณลำคอคล้ายกับมีเข็มทิ่มแทงอยู่หลายเล่ม ความหวังดีที่ผมมีให้เธอนั้นอีกคนกลับมองไม่เห็นมันคนตรงหน้าโน้มตัวเข้ามาใกล้วางฝ่ามือเล็กลงกับเสื้อช็อปสาข

ระหว่างที่เราเดินออกจากร้านก๋วยเตี๋ยว มีเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อายุประมาณเจ็ดขวบ ในมือถือตะกร้าสองใบไม่ใหญ่มากเดินตรงดิ่งมาทางฉันอย่างเร่งรีบ "พี่คะช่วยซื้อดอกกุหลาบกับขนมหวานหน่อยได้ไหมคะ" น้องผมถักเปียทำตาปริบ ๆ คล้ายกับออดอ้อนใส่ เห็นแบบนี้ก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้ ตัวแค่นี้แต่ลูกอ้อนต้อนคนแก่เยอะจริง อีกทั้งยังสงสารหนูน้อยตรงหน้า ค่ำมืดขนาดนี้ยังไม่กลับบ้านกลับช่อง คนเป็นพ่อกับแม่ไม่ห่วงลูกเลยหรือไง ยิ่งเป็นผู้หญิงน่ารักด้วย ถ้าเป็นลูกสาวฉันคงไม่ปล่อยให้มาทำอะไรค่ำ ๆ มืด ๆ แบบนี้หรอก เพราะผู้คนสมัยนี้เดาใจยากส่วนมากรู้หน้าไม่รู้ใจ ฉันนั่งคุกเขาลงให้อยู่ในระดับเดียวกันกับคนตัวเล็ก เอ่ยถามน้องด้วยน้ำเสียงสุภาพอย่างเป็นกันเอง "ดึกแล้วทำไมไม่กลับบ้านคะ มันอันตรายรู้ไหม" วางมือบนศีรษะทุยลูบผมยาวถักเปียของน้อง สอดสายตามองดูรอบ ๆ ของพื้นที่แห่งนี้ "หนูยังขายไม่หมดค่ะพี่คนสวย" เสียงเล็กตอบกลับพร้อมกับยื่นมือมาบีบแก้มฉัน แพรวพราวมากนะตัวแค่นี้ "คุณพ่อกับคุณแม่ไปไหนคะ ทำไมปล่อยให้หนูมาคนเดียว" "คุณพ่อป่วยค่ะ ส่วนคุณแม่ขายอยู่อีกที่" แววตาเศร้าหมองของเธอที่สื่อออกมาฉันรับรู้ได้เลยว่าน้องไม่