All Chapters of ENGINEER LOVER หวานใจยัยปากแจ๋ว: Chapter 1 - Chapter 10

มหาวิทยาลัย"โอ๊ยยยยย" เสียงร้องของฉันผสานกับเสียงของคนที่พึ่งเดินชนกันเมื่อครู่ดังระงมไปทั่วบริเวณภายนอกโรงอาหารของคณะวิศวกรรมศาสตร์ พลางเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงให้ชัดเพื่อกล่าวคำขอโทษทั้งที่ไม่ได้เป็นคนเดินชนแต่มันควรทำเพราะเรายังเป็นน้องใหม่ของที่นี่ เมื่อได้เห็นหน้าของคู่กรณีถึงกับใจเต้นไม่เป็นจังหวะ หัวใจดวงน้อยคล้ายกับขาดเลือดไปเลี้ยง มันหยุดเต้นไปเสี้ยววินาที ตอนนี้รู้สึกเหมือนจะเป็นลมเสียอย่างนั้นหนุ่มหน้าตาเหมือนชาวต่างชาติ สูง หล่อ ผิวขาวราวกับหิมะ ตาคม จมูกโด่ง คิ้วโก่งเป็นทรงสวย แพขนตายาวงอนราวกับถูกดัด ตัดผมรองทรงไถอันเดอร์คัตสูงบริเวณด้านข้างหู ปล่อยผมด้านบนให้ยาวลงมาปกคลุม หน้าคมแต่หวานละมุนคล้ายเกย์ แถมหุ่นอย่างกับนายแบบ นี่มันไทป์เราชัด ๆฉันเผลอยิ้มให้กับคนตัวสูงอย่างลืมตัวเมื่อหัวใจดวงนี้โดนเขาขโมยไปตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบ อยากจะกรีดร้องออกมาดัง ๆ ให้กับความหล่อของคนตรงหน้า แต่ต้องเก็บอาการนี้เอาไว้เมื่อเห็นใบหน้าขรึมบวกกับสายตาเรียบนิ่งจากคนตัวสูงที่กำลังมองมา"ทำไมคนหล่อถึงได้หยิ่งจัง คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้า วิเศษวิโสมากกว่าคนอื่นหรือไง" ฉันแอบคิดในใจเท่านั้น เ

ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์หลังจากรับประทานอาหารเที่ยงเสร็จผมกับเพื่อนสนิทอีกสองต้องคอยตรวจดูทุกกิจกรรมของการรับน้อง เพื่อป้องกันการใช้ความรุนแรง กดขี่ บังคับรุ่นน้องต่าง ๆ นานาที่มันเกินกว่าความจำเป็น"ห้ามใช้ความรุนแรงเกินกว่าเหตุกับรุ่นน้องนะครับ หากมีใครเป็นอะไรไปพวกคุณต้องรับผิดชอบเท่าชีวิต เรื่องการว้ากน้องก็เหมือนกัน" ผมบอกกับน้องปีสามกลุ่มหนึ่งที่กำลังเริ่มใช้ความรุนแรงกับรุ่นน้องปีหนึ่งมากกว่าที่กำหนดไว้"แต่ตอนพวกผมโดนหนักกว่านี้อีกนะครับ แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ" ผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้นพูดขึ้นในมุมที่เขาเจอมา หรือจะให้พูดอีกทีเขาคือเฮดว้ากคณะวิศวกรรมศาสตร์คนที่กำลังแย้งผม"แล้วพวกคุณจะเอาสิ่งที่พวกคุณเจอมาใช้กับรุ่นน้องเหรอ? ในเมื่อเราโดนมาแบบนั้นทำไมไม่ลดความรุนแรงลงล่ะเพื่อทำเป็นแนวทางให้รุ่นน้องในปีต่อไป หากปีนี้ยังใช้ระบบรับน้องแบบเดิม เผลอ ๆ มากกว่าปีก่อน พวกคุณจะรอให้มีการสูญเสียใช่ไหมถึงจะยอมแก้ไข""…..""ลองคิดกลับกันดูนะ ถ้าหากน้อง ๆ เหล่านี้เป็นลูกของคุณ พวกคุณจะรู้สึกยังไงหากต้องเห็นคนนอกสายเลือดปฏิบัติกับคนที่เรารักเกินกว่าเหตุ" ตอนอยู่ปีหนึ่งผมเจอหนักมากกว่านี้อีก

Feel Good Apartment "ไอ้รุ่นพี่บ้า ชอบทำให้คนอื่นเข้าใจผิดอยู่เรื่อย" ปากบ่นอุบให้คนเคยคุ้น ส่วนมือเก็บสิ่งของให้เข้าที่เข้าทาง แต่พอนึกถึงเรื่องนั้นพวงแก้มทั้งสองข้างกลับเห่อร้อนขึ้นมาง่าย ๆ "หรือเราจะทำเรื่องที่คิดให้มันเป็นจริงดีล่ะครับน้องจานิค…?" ขายาวของเขาก้าวเข้ามาใกล้ มือหนาค่อย ๆ ปลดหัวเข็มขัดตัวเองออกอย่างช้า ๆ "ไม่เอาโว้ย ไอ้รุ่นพี่บ้ากาม" ฉันแค่นเสียงด่าเขาแล้วรีบออกจากห้อง พอประตูเปิดออกก็ต้องกลับเข้าไปตั้งหลักใหม่ เพราะหน้าห้องมีทั้งผู้หญิงและผู้ชายหลายคนยืนอยู่ แต่ละคนกำลังให้ความสนใจมาที่ฉันคนเดียว "เข้ามาทำไมอีกครับ หรือว่าเปลี่ยนใจอยากทำ?" เสียงกวนประสาทจากคนข้างกายทำฉันต้องรีบออกไปให้เร็วที่สุด เอี๊ยด! "มันไม่ใช่แบบที่พวกพี่คิดนะคะ" ฉันอธิบายกับคนหมู่มากเดี๋ยวพวกเขาเข้าใจผิด จากนั้นค่อย ๆ ขยับตัวออกให้พ้นกับประตูห้องเรียน "ใครบอกนิคว่าไม่ใช่ครับ…?" เสียงทุ้มสวนขึ้น ร่างสูงเบียดตัวเองออกมาข้างนอกไล่ติดกระดุมเสื้อนักศึกษาใหม่ เข็มขัดพาดอยู่บนบ่าถูกสวมเข้าที่เดิม ทรงผมยุ่งเหยิงถูกเขาใช้มือสางแบบเร่งรีบ ดวงตาคู่คมตวัดมาทางฉัน ปลายคิ้วทรงสวยถูกเจ้าของมันยกขึ้นเมื

ตื่นได้แล้วเจ้าเด็กขี้เกียจ ขี้เกียจตัวเป็นขนแถมไม่มีคนรัก…เสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งอยู่ใกล้กับเตียงนอนร้องโหวกเหวกโวยวายปลุกฉันในตอนเช้า มือน้อยคว้าได้แล้วเขวี้ยงมันลงกับพื้นห้องให้เสียงนั้นเงียบเวลาผ่านไปนานพอสมควร"ไอ้นิคตื่น!! สายแล้วเนี่ยเดี๋ยวก็ไปเรียนไม่ทัน" คล้ายเสียงของไอ้ตามบ่น ผ้าม่านผืนบางบนหัวเตียงถูกลากออกจากกันให้แสงแดดส่องผ่านเข้ามา"เอาหน้าไอ้เพื่อนตัวดีมาดูซิ เมื่อคืนมึงสร้างวีรกรรมอะไรไว้จำได้ไหม?" หากหูไม่ฝาดเสียงนี้คือเสียงของไอ้รามแน่"กูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเนี่ย" แล้วก็เป็นเสียงของไอ้มายด์อีกคนพูดต่อไอ้รามพอตั้งสติได้ฉันพยุงตัวเองนั่งมองเพื่อนสนิทแต่ละคนให้ชัด และก็เป็นพวกมันจริง ๆ แถมหูไม่ได้ฝาดอีกด้วย และพวกมันแต่ละคนก็ยืนกอดอกมองฉันด้วยใบหน้าเอือมระอา"พวกมึงมาห้องกูทำไม ครบทุกคนเลย""ไอ้พลอยมึงเล่าเหตุการณ์ให้มันฟังเลย" มายด์ มนวรรธน์เริ่มเปิดประเด็น"มีอะไรพลอย""มึงจำได้ไหมว่าเมื่อคืนมึงสร้างวีรกรรมอะไรเอาไว้?""กูจำได้แค่ว่ายูโรมาส่งกู" บอกพวกมันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข แต่พวกเพื่อน ๆ กลับส่ายศีรษะเป็นระวิง"มึงฟังกูนะไอ้นิค เมื่อคืนมึงเมาแล้วลวนลามพ

"ไอ้นิคน้ำลายมึงไหล เก็บอาการหน่อย" เสียงไอ้พลอยทำฉันได้สติ รีบยกหลังมือขึ้นเช็ดมุมปากเอาความอับอายของตัวเองออก"ไอ้เด็กหื่นเอ๊ย" คนพูดขยับเข้ามาใกล้จงใจให้จุดกลางกายอยู่ใกล้กับใบหน้าฉัน อีกแค่นิดเดียวก็เกือบจะโดนหากฉันจับของเขาแล้วบีบให้เหลวแหลกคามือตอนนี้ ยูโรจะวิ่งไล่เตะฉันไหมนะทั้งที่เป้าหมายอยู่ใกล้แค่เอื้อม"ขยับออกไปหน่อยยูโร อีกนิดเดียวหรรมมึงก็จะโดนหน้าน้องแล้ว" พี่มาร์คดึงตัวยูโรออกแล้วสอนพื้นฐานการเล่นฟุตบอล"พี่คนนี้ก็หล่อเหมือนกันนะ" ไอ้พลอยมันพูดพร้อมกับปรายตามองชายที่กำลังเดาะลูกฟุตบอลอยู่ เจ้าตัวรู้ว่ามีคนมองเลยยิ้มตอบ"อือ พี่เขาน่ารักอยู่" ฉันส่งยิ้มให้พี่มาร์คแล้วยกนิ้วโป้งตาม"มีใครอยากลองทำไหมครับ" เขาถาม ไอ้พลอยมันจึงยกมือขอลูกฟุตบอลจากพี่เขา จะโชว์หนุ่ม ๆ อีกล่ะสิท่า"ไอ้นิคค่ะพี่ มันเล่นฟุตบอลเก่ง" พูดอย่างเดียวไม่พอยังผลักร่างฉันออกไปข้างหน้าจนเกือบหน้าคะมำลงกับพื้นหญ้า หาเรื่องให้ฉันอีกแล้วไอ้เพื่อนคนนี้ เดี๋ยวคนอื่นก็จะหมั่นไส้เอาได้"ออกมานี่เร็ว" คนพูดกวักมือเรียกต่อ นี่ฉันต้องออกไปจริง ๆ สินะผมยืนดูเด็กหื่นแต่ปากแซ่บคนนั้นโชว์สกิลใช้เท้าเดาะฟุตบอลอยู่โด