Semua Bab เฮียครับผมรับไม่ไหว Yaoi: Bab 61 - Bab 67

อันดาส่ายสะโพกไปมา ใบหน้าสะบัด หัวไหล่สองข้างบิดลู่เข้าหากัน แผ่นหลังแอ่นระแน้รับใบหน้าของลุงจอห์นที่ก้มลงมาแนบเคล้า กดหนวดเคราสากแข็งถากครูดแผ่นหลังเปล่าเปลือยพร้อมกับขยับเอวดัน ลำเอ็นกระเด้าเสยขึ้นมาจนชายหนุ่มตัวงอไปด้วยความเสียวซ่าน ลุงจอห์นเอามันส์สุดๆ“โอ้ว… แน่นมาก ตูดหนูฟิตเหลือเกิน”ลุงจอห์นขบกรามเป็นสันนูน“อ๊า… ไม่ไหวแล้วครับลุง… ผมเสียว”อันดารู้สึกได้ว่าความเสียวกำลังพรั่งพรูเข้าสู่รูทวารพร้อมกับลำเอ็นของลุงจอห์นที่ตอกตำขึ้นมาเต็มลำเต็มรู“โอ้ว… หนูจ๋ารูฟิตสุดๆ”เจ้าของค่ายมวยละล่ำละลักบอก มือสองข้างรวบเอวของอันดา จับกดลงมาให้อวัยวะเพศกระแทกเข้าสุดออกสุดตั่บๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ“ฮึ่ก… อ๊า… ผม… งืออออ… ”อันดาบิดสะโพกไปมา ตอนนี้ภายในโพรงเนื้อกำลังป่วนปั่น“เดี๋ยวสิ… จะรีบเสร็จไปไหน”มือใหญ่รวบเอวแล้วยกร่างน้อยขึ้นมาจากหน้าตัก ดูเหมือนว่าสำหรับลุงจอห์น… เกมนี้เพิ่งจะเริ่มบล่อก…เสียงลำเอ็นหลุดออกมาจากรูสวาทกลวงโบ๋เพราะดูดรัดกันแน่นจนเกิดเป็นสุญญากาศ“ลุง… ”อันดาตกใจ ลุงจอห์นเซ็กส์จัดมาก รีบอุ้มร่างของอันดาขึ้นมานอนหงายบนโต๊ะหินอ่อน ดันเข่าสองข้างแบะอ้าขึ้นมาเป็นรูปตัวเอ็มขนานลำตัว

“อ๊า… ”ใบหน้าแดงเรื่อของหนุ่มน้อย ซบซุกกับแผงอกแน่นนูนไปด้วยมัดกล้ามของลุงจอห์นที่ปกคลุมไว้ด้วยเส้นขนสีดำอันดาสูดกำซาบกลิ่นเหงื่อกลิ่นกายของชายฉกรรจ์ที่ตัวเองแอบกระสันหา ร่างหนาไปด้วยมัดเนื้อของเจ้าของค่ายมวยและดุ้นเอ็นยาวใหญ่ที่ยังเสียบคาไม่หลุดจากกัน… ทำให้อารมณ์ของอันดาปุทะขึ้นแรง เสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน“เสียวที่สุด… หนูจ๋า… ”แขนสองข้างของลุงจอห์นกอดร่างของอันดาเอาไว้แน่น เสียงหัวใจสองดวงเต้นแรง รู้สึกได้ถึงเหงื่อร้อนที่ซึมออกมารtหว่างลำตัวที่บดเบียดเสียดเคล้าเข้าหากันด้วยแรงกระสันหา“อ๊า… ”อันดาคราง เมื่อลุงจอห์นเอามือรวบเอว ยกให้กลีบก้นคลายออกจากลำเอ็น มีน้ำกามสีขาวพรั่งพรูออกมาจากรูทวารกลวงโบ๋ ราดรดลงบนพื้นม้าหินอ่อน ฝากคราบคาวเป็นหลักฐานของความสัมพันธ์ที่อันดาไม่คาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้น“โอ้ว… อ่า… ”อันดารู้สึกโล่งในโพรงสวาท“ลุงติดใจหนูแล้วสิ”ลุงเข้มสารภาพออกมา“ผมก็มีความสุขครับ”สองมือของอันดาเอื้อมขึ้นมาโอบใบหน้าหล่อเหลาของลุงจอห์น รั้งเข้ามาประกบปาก บดเคล้าริมฝีปากเข้าหากันอีกครั้งอย่างเร่าร้อนดูดดื่ม ปลายลิ้นร้อนลื่นเกี่ยวกระหวัดรัดร้อยดูดลิ้นกันอย่างดื่ม

เดือนวาดตอบให้พิงค์สบายใจ…สาเหตุที่พิงค์อดถามไม่ได้ก็เพราะว่าลุงไกรตัวใหญ่มาก ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราจนดูน่ากลัวถ้าไม่โกนหนวด แววตาคมดุและแผงหนวดสีดำเป็นแพหนาเหนือริมฝีปากยิ่งทำให้ลุงไกรคนนี้ดูน่ายำเกรง“แล้วเราจะย้ายไปเมื่อไรครับน้าเดือน… ”ดูก็รู้ว่าสีหน้าของพิงค์นั้นมีความกังวลอย่างเห็นได้ชัด หลังจากได้รู้ว่าที่นั่นเป็นชนบทบ้านนอกห่างไกลความเจริญ ไร่ข้าวโพดของลุงไกรตั้งอยู่ในหุบเขาของจังหวัดเชียงราย“เราจะย้ายไปเดือนหน้าจ้ะ… แต่พิงค์ไม่ต้องกังวลอะไรนะจ๊ะ… ไม่นานเราก็จะปรับตัวได้… ”เดือนวาดตอบ…แม้ว่าไร่ของลุงไกรที่หล่อนเคยได้ไปเห็นมาแล้วนั้นจะอยู่ในหุบเขา แต่ก็มีน้ำมีไฟฟ้าใช้ ที่จะขาดหายไปก็คือความเจริญแบบเมืองสังคมเมืองหลวงที่หล่อนกับพิงค์คุ้นเคยแต่เชื่อว่าไม่นานก็จะปรับตัวได้ เพราะว่าในความห่างไกลความเจริญนั้นก็จะได้ธรรมชาติอันร่มรื่นเงียบสงบและอากาศบริสุทธิ์เข้ามาแทนที่ เดือนวาดเชื่อว่าพิงค์จะปรับตัวกับที่อยู่ใหม่ได้ไม่ยากในเวลาต่อมาตอนใกล้ค่ำ เดือนวาดเดินออกมาจากบ้านด้วยชุดที่พิงค์คุ้นตาก็คือกระโปรงหนังสีดำสั้นกิ่วอวดเรียวขายาว เสื้อเกาะอกประดับด้วยเลื่อมลายคล้ายเกล็ดปลาด