“สมร… ผมขอแฟ้ม… ”เสียงทุ้มกังวานของบอสที่ดังขึ้นมา… สะดุดหูของกันย์เข้าอย่างจังแม้ได้ยินแค่เสียงกันย์ไม่เคยลืมแม้กระทั่งเสียงของพ่อเลี้ยง แม้ตอนนั้นจะยังก้มหน้าอยู่กับงานตรงหน้า แต่เสียงที่ดังขึ้นมา รู้เลยว่าต้องใช่ผู้ชายที่ตัวเองเฝ้ารอคอยทุกลมหายใจเข้าออก“นี่ค่ะบอส… ”สายสมรตอบพร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารสีดำรอเซ็นให้กับพ่อเลี้ยงเดชและในตอนนั้นเอง…สายตาของพ่อเลี้ยงเดชเหลือบมองไปยังโต๊ะทำงานที่อยู่ด้านหลัง เห็นกันย์กำลังช่วยนนท์จัดโบรชัวร์โปรโมชั่นห้องพักที่เตรียมนำไปกระจายในจุดต่างๆ ของห้างสรรพสินค้าในเมืองเชียงรายกันย์เหลือบมองมาพอดีในวินาทีประสานสายตาเข้าด้วยกัน แต่ไม่มีใครเอ่ยอะไร กระทั่งสายสมรสังเกตเห็นอาการตกใจของบอสที่เพิ่งเจอหน้ากันย์ หล่อนจึงรีบกล่าว“คนนี้เด็กฝึกงานค่ะบอส… ”“อ๋อ… ถึงว่าสิ… ไม่คุ้นหน้า… ”พ่อเลี้ยงเดชกล่าวพลางเปิดดูแฟ้มประโยคที่ได้ยิน ทำเอากันย์รู้สึกเจ็บแปลบในใจ เพราะเชื่อว่าไม่มีทางที่พ่อเลี้ยงจะจำไม่ได้นอกเสียจากว่าเขาแกล้งลืม…หรือไม่ก็เป็นโรคความจำเสื่อม แต่เหตุการณ์ในคืนนั้นก็เพิ่งผ่านมาแค่เดือนกว่าๆสำหรับกันย์ยังรู้สึกว่าเรื่องนั้นเพิ่งเกิดขึ้นเมื
Read more