All Chapters of I'm sorry ว่าที่สามีของฉันขี้หึง: Chapter 141 - Chapter 150

๑๐"...แต่งงาน?" มุมปากหนาแสยะยิ้มออกมาเบาๆ ดวงตาคมกริบแข็งกร้าว พยายามแค่ไหนที่จะควบคุมอารมณ์ที่มันกำลังจะเดือดพล่าน"ค่ะ น้ำกำลังจะแต่งงาน" "คิดว่าเฮียจะยอมให้มันเป็นแบบนั้นเหรอ อย่าประชดประชันกันแบบนี้ได้ไหมน้ำเฮียขอร้อง เธอรู้ ว่าเฮียไม่ยอมแบบนั้นแน่" "แต่เฮียไฟเป็นแค่แฟน เฮียไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตของน้ำแบบนั้น มันดีไม่ใช่เหรอที่น้ำเลือกที่จะบอกตรงๆ" "เฮียควรโอเคกับการถูกบอกเลิกตรงๆ งั้นเหรอ" "กลัวว่าจะเสียหน้าที่ถูกบอกเลิกหรือเปล่าคะ ถ้าเป็นแบบนั้นเฮียบอกเลิกน้ำก่อนก็ได้นะ" "น้ำ!" อัคนีหลุดน้ำเสียงแข็งกร้าว ดวงตาคมกริบจ้องเขม็ง กรามบดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ"น้ำอยากเลิก เฮียไฟช่วยเลิกกับน้ำ ช่วยเคารพการตัดสินใจของน้ำได้ไหมคะ" "เพราะเธอกำลังจะแต่งงานงั้นเหรอ ใครคือคนที่เธอจะแต่งกับมัน รักมันมากเหรอถึงเลือกที่จะแต่งงานกับมัน!""น้ำมีเหตุผลของน้ำ ในเมื่อตัวของเฮียไฟเองก็ยังไม่พร้อมที่จะหยุด ยังรักสนุกอยู่ มันดีที่สุดไม่ใช่เหรอที่เราจะเลิกกัน" "ผู้หญิงที่อยู่หน้าห้องเมื่อกี้ ในตอนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับเฮียแล้วทั้งนั้น เฮียต้องการเลิกนานแล้ว แล้วก็จบไปนานแล้ว ผู้หญิงคน

๑๒"...ยี่สิบล้าน ตอนนี้เข้าบัญชีแล้วนะ!" เสียงของพ่อ ผู้ชายที่โอบกอดและปลอบประโลมเธอตั้งแต่เดินทางออกมาจากบ้าน เกือบทั้งวันที่พาเธอมาถึงที่หมาย พ่อถามตลอดว่าเธอเมารถไหม เวียนหัวหรือเปล่า ความรักความใส่ใจที่เธอได้รับมันทำให้เธอรู้สึกดีมาก แต่คำว่า 'ยี่สิบล้าน' ที่ออกมาจากปากของพ่อเมื่อสักครู่ เธอไม่เข้าใจ คนตัวเล็กหลบมุมเพื่อไม่ให้ใครเห็นเธอ แต่เธอมองเห็นทุกคน และได้ยินในสิ่งที่คนทั้งสามคนกำลังคุยกัน"ไหน เอาโทรศัพท์มาให้ฉันดูบ้าง" "ฟ้าดูด้วย เงินเข้าจริงหรือเปล่า" ทั้งแม่และพี่สาวของเธอต่างกรูกันเข้าไปดูสิ่งที่อยู่ในโทรศัพท์มือถือของพ่อ ทั้งแม่และพี่สาวของเธอเบิกตากว้าง ทั้งสีหน้าท่าทาง เปลี่ยนแปลงราวคนละคนเทียบจากตอนที่อยู่ต่อหน้าเธอ"สบายแล้วฉัน สุดท้ายก็มีวันนี้สักที" แม่ยกมือทาบอกอย่างโล่งใจ"พ่อต้องเช็กจากบัญชีธนาคารให้เรียบร้อยด้วยนะว่ามีเงินเข้าจริงๆ หรือเปล่า กลัวว่าอีเสี่ยนั่นมันจะหลอกเอาอีน้ำไปฟรีๆ" "เออจริงของยัยฟ้า เช็กบัญชีธนาคารหรือยังคุณ" "เช็กแล้ว เงินเข้าแล้ว หยุดพูดกันได้แล้วเดี๋ยวน้ำมาได้ยิน" "ฟ้าขอสองล้านนะพ่อ ฟ้าอยากทำดั้งใหม่ อันเดิมมันเบี้ยว ฟ้าจะเสริมคางด

๑๔@สองสัปดาห์ต่อมา"...คุณภาสให้ปุ้ยมาเชิญคุณน้ำไปทานข้าวค่ะ" ปุ้มปุ้ย สาวใช้วัยยี่สิบเจ็ดปีร้องบอกนายหญิงคนใหม่ที่พึ่งก้าวขาเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ได้สองสัปดาห์ สำหรับเธอแล้ว นายหญิงคนใหม่คือคนที่สวยมากจนหาตัวจับได้ยาก แต่สีหน้าและดวงตาเศร้ามาก เหมือนคนกำลังเป็นทุกข์ในใจ แต่ความเป็นมิตร พูดจาดีบ่งบอกถึงความมีมารยาทและการศึกษา ทำให้เธอรู้สึกชอบนายหญิงคนใหม่อยู่ไม่น้อย"ขอบคุณนะคะพี่ปุ้ยที่อุตส่าห์ออกมาตาม วันหลังหากเป็นเวลาทานอาหาร น้ำจะพยายามอยู่ที่โต๊ะนะคะ" "ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณน้ำ คุณน้ำจะเดินเล่นนั่งเล่นตรงไหนก็ได้ทั้งนั้น หากถึงเวลารับประทานอาหาร ปุ้ยมาตามคุณน้ำเองก็ได้ค่ะ" "ขอบคุณที่ใจดีกับน้ำนะคะ ขอบคุณที่ทำให้น้ำไม่รู้สึกเหงาและมีเพื่อนคุยนะ" "คุณเป็นภรรยาของคุณภาส เป็นเจ้านายปุ้ย ปุ้ยยินดีรับใช้ค่ะ" น้ำใจคลี่ยิ้มออกมาแทนคำตอบ การมาอยู่ที่นี่ มันดีกว่าที่เธอคิดเอาไว้เยอะมาก ยอมรับว่าตอนแรกเธอเคยหวาดกลัวกับสิ่งที่ตัวเองกำลังจะมาเผชิญ ไม่คิดว่าคนที่บ้านนี้จะดีกับเธอมาก คนที่เธอจะไปงานด้วยเขาไม่ได้แก่คราวพ่อ เขาอาจจะอายุมากกว่าเธอหลายปี แต่ยังหนุ่มยังแน่น เขาไม่ได้ต้องการตัวเธอ

๑๖"วันนี้จะพาน้ำไปไหนเหรอคะ" "วันนี้จะพาไปชมธรรมชาติ" รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากหนา มองคนตัวเล็กที่ยังมีความรู้สึกเกร็งๆ เพราะเธออาจจะยังไม่ไว้ใจเขาไม่วางตา"มาอยู่ที่นี่ได้พักหนึ่งแล้ว ชอบหรือเปล่า" "ที่นี่สวยดีค่ะ สงบมากด้วย" "แล้วจะแยกห้องนอนถึงเมื่อไหร่ พอจะให้คำตอบพี่ได้หรือยัง" ถามไปพลางส่งหมวกบักเก็ตให้หญิงสาว เธอยอมรับมันไปถือเอาไว้ ถึงอย่างนั้นก็ยังมองเขาแบบกล้าๆ กลัวๆ"พี่น่ากลัวมากเหรอ น้ำทำเหมือนกลัวพี่มากเลยนะ" "ขอโทษค่ะ น้ำแค่ยังไม่ชิน เรื่องแยกห้องนอน ถ้าพี่ภาสไม่โอเคที่น้ำทำแบบนั้น น้ำเข้าไปนอนห้องใหญ่แบบที่พี่ต้องการก็ได้ค่ะ ถึงยังไงซะ วันนั้นก็ต้องมาถึงอยู่แล้ว" มันหดหู่แปลกๆ ที่ต้องพูดแบบนั้น แต่เธอบอกตัวเองทุกวัน ว่าสาเหตุที่ทำให้เธอต้องระหกระเหินมาอยู่ถึงที่นี่มันเป็นเพราะอะไร เขาเสียเงินให้คนที่เลี้ยงดูเธอมาจำนวนไม่ใช่น้อย อย่างน้อยๆ คนที่เธอเคยเรียกว่าพ่อแม่ เขาก็ดึงเธอออกมาจากสถานที่แบบนั้น หากเรื่องที่พวกเขาพูดถึงแม่ผู้ให้กำเนิดของเธอเป็นเรื่องจริง หากแม่แท้ๆ ของเธอทำแบบนั้นกับเธอจริงๆ อย่างน้อยๆ เขาก็มีบุญคุณที่พาเธอออกมา ต่อให้สิ่งที่เขาทำกับเธอในตอนน

๑๘"...ป้าแก๋น กัลยา" น้ำเสียงคุ้นเคยที่เอ่ยเรียกใครสักคนส่งผลให้คนที่นั่งยองๆ ในสวนผัก จนอาจจะไม่มีใครพบเห็นหันไปมองที่ต้นเสียง พบคนที่พาเธอมาที่นี่ ซึ่งในมือถือตะกร้าหวายเดินเข้าไปผู้หญิงสองคน คนหนึ่งดูมีอายุบ้างแล้ว ส่วนอีกคนก็เหมือนจะรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ"คะ คุณภาส ยังไม่กลับเหรอคะ" "ผมพาเมียมาดูสวนผักน่ะ บังเอิญว่าได้ยินในสิ่งที่ป้าแก๋นกับลูกสาวคุยกันพอดี ...น้ำ มาหาพี่หน่อยสิ" เสียงเรียกชื่อเธอส่งผลให้คนตัวเล็กสะดุ้งโหยง เธอลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก พอมองเลยไปที่ผู้หญิงสองคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย พบว่า สองคนนั้นหน้าซีดขึ้นมาทันที"น้ำเก็บมะเขือเทศอยู่น่ะค่ะ เห็นว่ามันสุกเต็มที่แล้ว" "พี่ไม่ได้ว่าอะไร เอามาใส่ตะกร้าสิ" คนตัวเล็กยอมเดินเข้าไปหาชายหนุ่มตรงหน้า วางมะเขือเทศในมือใส่ลงไปในตะกร้าอย่างว่าง่าย"นี่ป้าแก๋น ส่วนนี่กัลยาลูกสาวป้าแก๋น" "สวัสดีค่ะ" น้ำใจยกมือไหว้ ป้าแก๋น ที่ชายหนุ่มแนะนำให้รู้จัก "ยะ อย่ายกมือไหว้ป้าเลยค่ะ ป้าเป็นแค่ลูกจ้างของคุณภาสค่ะ" "น้ำยกมือไหว้เพราะป้าเป็นผู้ใหญ่ค่ะ" ประภาสคลี่ยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ก่อนที่เขาจะขยับตัวไปยืนเคียงข้า