Semua Bab I'm sorry ว่าที่สามีของฉันขี้หึง: Bab 151 - Bab 160

๑๙"...ผมไม่มี เท่าที่ให้ไปผมให้ไปทั้งหมดแล้ว""คุณให้ฉันสิบล้าน ให้ยัยฟ้าสองล้าน แล้วแปดล้านของคุณล่ะคุณเสกสรรค์ เงินแปดล้านของคุณหายไปไหน เดี๋ยวนะ หรือว่าคุณไปติดผู้หญิงที่ไหนอีก หรือว่าคุณเอาเงินพวกนั้นไปให้อีนังน้ำ คุณบอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าเงินของคุณมันหมดไปกับอะไร" "หยุดโวยวายได้แล้วคุณเฟื่อง หยุดโวยวายก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณ!""นี่คุณตะคอกฉันงั้นเหรอ คุณตะคอกใส่ฉันงั้นเหรอ!" ปึกก~ กำปั้นเล็กฟาดลงที่แผงอกของสามีอย่างแรง ยิ่งคิดไปต่างๆ นานาว่าเงินแปดล้านที่เสกสรรค์มีอาจจะตกไปเป็นของคนอื่นแล้ว อารมณ์เดือดมันก็ยิ่งรุนแรงมากกว่าเก่า"เงินอยู่ไหน ฉันถามว่าเงินคุณอยู่ไหน""ผมบอกว่าเงินหมดแล้ว แต่ไม่ได้หมดไปเพราะการพนันแบบคุณก็แล้วกัน!" ความอดทนที่หมดลงทำให้เสกสรรค์ตะเบ็งเสียงออกมาอย่างสุดจะกลั้น ทุกวันนี้เขาเองก็เครียดหนัก หลังจากที่พาคนที่เขาเคยเรียกว่าเป็นลูกสาวคนเล็กไปส่งให้กับเจ้าของเงินยี่สิบล้าน ความรู้สึกผิดมันถาโถมเข้ามาใส่อย่างจัง และแน่นอนว่า เขาไม่ได้มีอารมณ์ที่จะหวนกลับเข้าไปในบ่อนได้ใหม่ มันรู้สึกผิดในใจทุกครั้งที่นึกถึงคำพูดของเด็กสาวที่เขาเคยเลี้ยงดู เธอถามว่า

๒๑สามวันต่อมาความยิ่งใหญ่ของสิ่งปลูกสร้าง ตึก อาคารตั้งสูงหลายสิบชั้นบ่งบอกว่าในตอนนี้เธอกลับเข้ามาในเขตพื้นที่ของกรุงเทพฯ อีกครั้งแล้ว รู้สึกใจหวิวแปลกๆ เมื่อเผลอนึกถึงใครหลายๆ คนที่ข้องเกี่ยวกับเธอในพื้นที่ที่เธอเคยอยู่แถวนี้ แต่แล้วความทรงจำพวกนั้นก็ต้องถูกปล่อยผ่าน เพราะคนที่เคยสำคัญต่อเธอ เธอได้ตัดขาดไปหมดแล้ว"...น้ำ" "...คะ" คนที่เผลอคิดอะไรเพลินๆ สะดุ้งขึ้นเพราะมือเย็นเฉียบแตะลงที่แขนของเธอ"มะ เมื่อกี้พี่ภาสว่าไงนะคะ พอดีน้ำยังไม่ทันได้ฟัง""เป็นอะไรหรือเปล่า เมารถไหม พี่ถามย้ำแล้วนี่ ถ้าเมารถให้นั่งเครื่องบินแทน ประหยัดเวลาเดินทางด้วย น้ำจะได้มีเวลาพัก" "ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ น้ำแค่ตื่นเต้นที่ได้กลับมาที่กรุงเทพฯ อีกครั้ง" "คิดถึงบ้านเหรอครับ อยากกลับไปเยี่ยมบ้านไหม" คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมา สิ่งที่คนในครอบครัวทำกับเธอ มันใจร้ายเกินกว่าจะกลับไปได้จริงๆ"โกรธพวกเขาเหรอ" "พวกเขาใจร้ายกับน้ำมากเกินไป" "พี่เองก็ไม่อยากให้น้ำกลับไป ไม่ใช่เพราะอยากสนับสนุนให้น้ำโกรธพวกเขา แค่ไม่อยากปล่อยให้กลับไปในพื้นที่ที่ทำให้น้ำเสียใจอีก" รอยยิ้มจางๆ คลี่ออกมาบนมุมปากบาง เรื่องที่เกิดข

๒๓@คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองดวงตากลมโตปิดลงเมื่อยามที่ริมฝีปากบางประกบทาบทับลงมาบนเรียวปากอวบอิ่ม สัมผัสแรก ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มที่เป็นรักแรกลอยเข้ามาในหัวโดยไม่อาจที่จะห้ามปรามเอาไว้ได้ หัวใจดวงน้อยเต้นถี่ยามที่ลิ้นสากสอดเข้ามาในโพรงปากบาง แม้จะไม่เคยคิด ว่าทุกอย่างจะต้องมาเป็นแบบนี้ แต่สิ่งที่เขาทำให้เธอ สิ่งที่เขายอมเสียมันเพื่อเธอ บ่งบอกว่าเธอไม่ควรเสียใจ หากจะเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดให้เขาเช่นกันแม้จะคิดได้แบบนั้น แต่น้ำตาเม็ดโตกลับปริออกมาเองอัตโนมัติเมื่อความเย็นของเครื่องปรับอากาศกระทบลงมาบนผิวขาวเนียนของเรือนร่างเปลือยเปล่าในยามที่เขาถอดเสื้อผ้าของเธอออกจากร่างพร้อมกับผ่อนร่างเธอลงบนเตียงกว้าง หลายครั้งที่เขาหอมแก้มเธอ หลายครั้งที่เขาหลุดคำสัญญาว่าจะดูแลเธอในทุกๆ วัน แต่ในตอนที่ร่างสูงโปร่งโน้มตัวลงต่ำ มือหนาเลื่อนเข้าไปสัมผัสกับส่วนนั้นของเธอมวลสมองของเธอมันกลับโล่งว่าง ในส่วนลึกของหัวใจสั่งให้น้ำตาเม็ดโตร่วงเผาะลงมาซ้ำๆ วินาทีที่เธอเกือบจะผลักเขาออก มือหนาที่เคยเช็ดน้ำตาให้เธอ และเป็นมือที่หยิบยื่นความหวังดีให้เธอเลื่อนไปประคองเท้าเปลือยเปล่า ไม่คิดด้วยซ้ำ ว่าเขาจะโน

๒๕"...นเรศ หรือนายแพทย์นเรศที่น้ำเจอเมื่อกี้ เคยเป็นเพื่อนรุ่นพี่ของพี่ตั้งแต่สมัยที่เรียนมหา'ลัยด้วยกัน เดิมทีพ่อของนายเรศเคยทำงานที่ไร่ของพี่ตั้งแต่สมัยที่แม่ของพี่ยังมีชีวิตอยู่ แม้จะนานมาก แต่เรื่องราวดีๆ ที่คนรุ่นพ่อแม่มี มันทำให้กลายเป็นความสัมพันธ์ที่ดีในรุ่นลูกต่อมา ไอ้หมอมันไว้ใจได้ พี่เรียกหมอนั่นว่าเพื่อนตาย" เวลาที่พูดถึง บนใบหน้าของเจ้าของคำพูดเต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้าง บ่งบอกว่าความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนมันดีมากจริงๆ"ถึงว่า เมื่อวานตอนที่พี่ภาสเข้าไปหาหมอ พี่และคุณหมอมีท่าทีแปลกๆ" "แปลกแบบไหน" ถามไปพลางอมยิ้ม ยังจำได้อยู่ว่าเมื่อวานเขาเล่นใหญ่ ทำเหมือนเขากับนายแพทย์หนุ่มไม่ใช่คนที่รู้จัก แต่ความจริงแล้วเป็นเพื่อนรักกัน"มันเป็นความรู้สึกน่ะค่ะ อธิบายออกมาเป็นคำพูดยากอยู่เหมือนกัน" "ขอโทษที่พี่ไม่ได้บอกน้ำตรงๆ นะ จริงๆ แล้วไอ้หมอมันกลัวว่า พอน้ำรู้ว่าพี่กับมันเป็นเพื่อนกันแล้วน้ำจะคิดว่ามันจะดูแลพี่ไม่ดีน่ะ""ไม่เกี่ยวเลยค่ะ น้ำไม่เคยตัดสินใครแบบนั้นสักหน่อย" "ตอนนี้มันคงรู้แล้วแหละว่าเมียพี่น่ารักแค่ไหน" ว่าไปพลางเลื่อนมือไปบีบแก้มนวลเนียนของภรรยาสาวเบาๆ "เพื่อนคนเดียวที่

๒๗"...หนูน้ำ" เสียงเรียกจากคนที่อยู่ข้างๆ ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไปประเดประดังเข้ามาอีกครั้งพาลพาหัวใจดวงน้อยวูบไหวหนัก น้ำตาเม็ดโตไหลออกมาเองอัตโนมัติ อยู่ดีๆ ก็รู้สึกถึงความหนาวเหน็บ อ้างว้าง รู้สึกเหมือนตัวคนเดียวลำพังไม่มีคนอยู่ข้างๆ เมื่อคำพูดของหมอฉายซ้ำตอกย้ำความเป็นจริง"ฮึก..." เสียงสะอื้นดังแรง ความรู้สึกใจหายไม่ต่างจากตอนที่จากบ้านมาใหม่ๆ เหตุการณ์ก่อนหน้านั้นแรงผลักดันที่ทำให้เธอพยายามอยู่กับความจริงให้ได้คือคำว่าตอบแทนบุญคุณ และคนพวกนั้นเขาไม่ต้องการตัวเธอมากไปกว่าเงินทอง ต่างจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ ผู้ชายที่อยู่ดีๆ ก็เดินเข้ามาในชีวิตของเธอ กำลังมีเรื่องราวดีๆ ต่อกัน แต่จู่ๆ ก็เดินจากไปโดยไม่มีคำบอกลาใดๆ เลยสักคำ จะให้เธอเอาเวลาไหนมาตั้งรับ อนาคตร่วมกันกับเขาเธอกำลังคิดกำลังสร้าง อยู่ดีๆ ทุกอย่างกลับมาพัง พังเช่นเดียวกับใจของเธอ"ฮึก ทำไมถึงทิ้งน้ำ ทำไมถึงปล่อยน้ำเอาไว้ตรงนี้..." "หนูน้ำ ฮึกฮื่อ ใจเย็นๆ นะคะ คุณเขาไปสบายแล้ว" "ทำไมต้องพรากเขาไป ทำไมต้องเป็นเขาทำไมต้องเอาเขาไป" สองมือบีบกำเข้าหากันแน่น ไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศของโรงพยาบาลกระ