ทะลุมิติ 1970s ภรรยาตัวประกอบของท่านนายพล의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

ตอนที่ 11 เรื่องน่าสงสัย1วันนี้ช่างเป็นวันที่ยาวนาน เพราะกว่าวันนี้จะจบลงก็เกือบเที่ยงคืนเสียแล้ว หญิงสาวเจ้าของบ้านส่งแขกจนหมดเหลือเพียงคนเฝ้ากับคนเจ็บที่อยู่ในเต็นท์สนาม ซึ่งอีกสักพักชายหนุ่มที่ไปส่งคนหมอฟู่เหวินเหอก็คงจะกลับมาผลัดกันเฝ้าคนเจ็บที่อาจจะมีไข้ในช่วงดึกๆหลี่เลี่ยงหลิงเข้าไปในห้องเก็บของที่เธอเพิ่งทำขึ้นเมื่อสองวันก่อน นำสินค้าที่เตรียมไว้สำหรับส่งให้สำนักพิมพ์จางรีคอร์ดออกมาจัดเรียงตามขนาดจนเกือบเต็มพื้นที่ รวมๆแล้วห้องนี้จุสินค้าได้นับ 20,000 ชิ้น โดยหญิงสาวไม่รู้เลยว่าตอนนี้ชายหนุ่มที่อยู่ในเต็นท์ไม่ได้อยู่ที่เดิมเสียแล้ว“เข้าไปทำอะไรในห้องนั้นกัน” หยางจางเหว่ยพิงผนังห้องครัวมองดูไปยังห้องด้านหลังบ้านที่มีแสงไฟส่องสว่างลอดออกมา คิ้วหนาขมวดชนกัน แต่สักพักเขาก็ต้องหลบวูบเมื่อประตูบ้านใหญ่เปิดออกและร่างบางของหญิงสาวก็ออกมา ก่อนจะปิดประตูและล็อกกลับตามเดิมด้วยแม่กุญแจอย่างดีหลี่เลี่ยงหลิงเดินกลับเข้าห้องเพียงไม่นานก็ดับไฟ และเข้าสู่นิทรารมณ์ด้วยความเหนื่อยอ่อนจากหลายเรื่องที่รุมเร้าในวันนี้ โดยเฉพาะชายหนุ่มที่รับมือยากอย่างหยางจางเหว่ย พ่อพระเอกของเรื่องที่ต้องดัดนิส

ตอนที่ 11 เรื่องน่าสงสัย3“ดูเหมือนในนี้จะคึกคักนะคะ สวัสดีค่ะหมอฟู่” หลี่เลี่ยงหลิงที่ทำอาหารเช้าเรียบร้อยก็ยกถาดโจ๊กคนป่วยร้อนๆออกมา แต่กลับได้ยินเสียงดังมาจากในเต็นท์ก็ยิ้มบางเบาและรับรู้ได้ว่าคนเจ็บคงฟื้นขึ้นมาแล้ว“ข้าวต้มปลาสำหรับคนป่วย ฉันเพิ่มตังกุยลงไปเล็กน้อยเพื่อปรับสมดุลในร่างกายและบำรุงเลือด” หญิงสาวอธิบายพร้อมกับยื่นถาดให้หยางหลิงฉีที่ยืนใกล้เธอที่สุด“ขอบคุณครับคุณหลี่” หยางหลิงฉีรับมาก็ขอบคุณในน้ำใจของหญิงสาว ไม่ต่างจากคนเจ็บเองที่พยักหน้าเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ“ตังกุยหายากเช่นนี้คงมีราคาไม่น้อยเลย” ฟู่เหวินเหอรู้สึกเกรงใจหญิงสาวที่เอาของมีราคามาใช้เพื่อคนที่นับว่าแปลกหน้าก็ว่าได้“ฉันจะจ่ายให้เธอเอง บอกราคามาได้เลย” หยางจางเหว่ยแม้จะดูดุดันไม่น่าเข้าใกล้ แต่ก็ไม่สบายใจกับการเป็นผู้รับตลอดเวลาเช่นกัน ยิ่งกับตัวเขารวมถึงคนใต้บังคับบัญชาของเขาก็ตาม“ฉันให้ด้วยความเต็มใจ อีกอย่างตังกุยพวกนั้นเยอะยิ่งกว่าหญ้าเสียอีกบนเขาลูกนี้” หลี่เลี่ยงหลิงยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจกับของที่ผู้อื่นเห็นว่ามีค่า ไม่ใช่เธอไม่รู้คุณค่าของมันแต่เธอมีให้ใช้ไม่มีวันหมด หากจะหยิบยื่นให้ผู้ที่จำเป็นก็ถ

ตอนที่ 12 ข่าวลือ2หลี่เลี่ยงหลิงที่ยังคงไม่รู้เรื่องราวข่าวลือภายในหมู่บ้านก็ยังคงใช้ชีวิตปกติ ทำงานบ้าน ทำกับข้าวแต่ละมื้อ รวมถึงวางแผนซื้อบ้าน ที่ดิน และตึกอาคารในตัวเมือง หญิงสาวคาดการณ์ในใจว่าส่งสินค้าครั้งแรกเธอได้เงินจำนวนเท่านี้คงหาซื้อบ้านในเมืองได้สักหลัง จากที่สืบราคามาบ้านและที่ดินในตัวเมืองแม้จะราคาสูงแต่ก็ไม่ได้สูงเกินเอื้อม แค่เธอมีเงินหลักแสนหยวนก็สามารถซื้อบ้านดีๆได้สักหลังแล้ว“คุณหลี่จะออกไปไหนหรือครับ” หยางหลิงฉีที่เห็นหญิงสาวเดินถือตะกร้าสานออกมาจากในห้องครัวก็เข้ามาถามไถ่ทันที“จะไปในหมู่บ้านเอาคูปองไปแลกเนื้อมาเพิ่มสักหน่อยนะค่ะ” หญิงสาวไม่ได้ปิดบังและทำท่าจะปลีกตัวจากไป“เดี๋ยวก่อนครับ!!!” หยางหลิงฉีโพล่งขึ้นมาเสียงดังจนหญิงสาวสะดุ้งโหยงอย่างตกใจ“...”“คะ...คือ ผมจะเข้าหมู่บ้านอยู่พอดี เดี๋ยวขากลับจะแลกมาให้ พวกเรารบกวนคุณหลี่มามากแล้ว เรื่องอาหารการกินให้พวกเราจัดการหามาดีกว่านะครับ” ชายหนุ่มพูดรัวเร็วเพราะเกรงว่าหญิงสาวลงไปในหมู่บ้านจะได้ยินข่าวลือเข้า และอาจโดนว่าร้ายกลับมา“จริงๆแล้ว ฉันไม่คิดอะไรมากเรื่องอาหารการกินเล็กๆน้อยๆ”“แต่...พวกผมเกรงใจคุณหลี่จะแ

ตอนที่ 13 แผนซ้อนแผน1 บ้านสามหวังตอนนี้กำลังครึกครื้นด้วยเสียงหัวเราะและถ้อยคำแสดงความยินดีของผู้มาเยือน ด้วยวันนี้หวังข่ายกับนางซูหนี่ว์จัดงานเลี้ยงส่งบุตรสาวที่กำลังออกเรือนไปไกลถึงมณฑลซานชี เมืองไท่หยวน นับว่ามีหน้ามีตาเพราะเป็นเมืองที่มีอุตสาหกรรมค่อนข้างมาก หากได้งานในโรงงานก็ยิ่งดีและได้ข่าวแว่วๆมาว่า...บรรดาลูกพี่ลูกน้องของบ้านจางนั้นล้วนทำงานในโรงงานทั้งสิ้น หากจางซวงอวี่กลับไปที่นั่นก็จะได้ทำงานโรงงานเช่นกัน “โธ่...ซวงอวี่ลูกเขยของแม่ หากกลับไปแล้วได้งานโรงงานก็อย่าลืมบ้านสามหวังของเรานะลูก” นางซูหนี่ว์ที่หวังเพิ่งลูกเขยคนนี้อยู่มากพูดขึ้น ทำให้จางซวงอวี่ถึงกับค่อนขอดในใจในคำพูดของแม่ภรรยา “ครับแม่” เขารับปากพอเป็นพิธีทำเอานางซูหนี่ว์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างพออกพอใจ แม้นางคนแม่จะนิสัยไม่ค่อยเข้าท่า แต่ลูกชายก็พอเข้าท่าอยู่ ไม่เสียแรงที่คอยผลักดันลูกสาวและเขี่ยนางเด็กบนเขานั่นทิ้งไปให้พ้นทางเดินที่มั่งคั่งของหวังหร่านชิง “ถ้าจะให้ดีก็พาหร่านชิงไปทำงานในโรงงานด้วยสักคนนะ สองคนช่วยกันจะได้มีเงินกับคูปองเยอะๆ” นางซูหนี่ว์ยังคงวาดฝันสวยหรูว่าจ

ตอนที่ 13 แผนซ้อนแผน3มื้อใหญ่ที่ว่าผ่านไปด้วยความทุลักทุเล หลังจากที่หลี่เลี่ยงหลิงเห็นหน้าหยางจางเหว่ยก็ใบหน้าเรียบตึงนิ่งสนิท ชายหนุ่มที่เห็นท่าทางนั้นก็รู้สึกมันเขี้ยวขึ้นมา สงครามมื้อเย็นจึงเกิดขึ้น ทั้งจิกทั้งกัดกันจนลูกน้องคนสนิททั้งสองต้องยกมือขึ้นกุมขมับ แม้อาหารวันนี้จะอร่อยจนแทบกลืนลิ้นแต่ก็ร้อนระอุเสียเหลือเกินหลี่เลี่ยงหลิงเดินกระฟัดกระเฟียดหอบผ้าไปอาบน้ำริมน้ำตกเมื่อเห็นว่าคนอื่นเข้าเต็นท์สนามกันหมดแล้ว มือบางถือตะเกียงส่องทางเดินอย่างระมัดระวัง เพราะอากาศแถวนี้ชื้นอาจจะมีสัตว์มีพิษออกมาหากินจ๋อม!!!!“อ่า...สบายตัวจัง” หญิงสาวครางออกมาด้วยความพอใจเมื่อหย่อนตัวลงในอ่างแช่ตัวที่ใส่เครื่องประทินผิวลงไปมากมาย กลิ่นหอมอ่อนๆที่ลอยเข้าจมูกยิ่งทำให้ร่างกายที่ตึงมาหลายวันคล้ายจะคลายลงเงาเลือนรางเกิดจากตะเกียงลอดผ่านผ้าขาวบางที่เป็นม่านบังสายตา สะท้อนเรือนร่างที่แสนสมบูรณ์แบบของคนที่อยู่ภายใน ทำเอาชายหนุ่มที่มานั่งริมน้ำตกเงียบๆถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาพยายามหลับตาข่มความรู้สึกและอารมณ์ร้อนรุ่มในร่างกาย“บ้าเอ้ย” หยางจางเหว่ยสบถเสียงเบาที่ร่างกายไม่ยอมฟังคำสั่ง โดยเ