ทะลุมิติ 1970s ภรรยาตัวประกอบของท่านนายพล

ตอนที่ 1 ก่อนการเปลี่ยนแปลง1

สายลมของต้นฤดูหนาวพัดผ่านจนทุ่งหญ้าพลิ้วไหวเอนจนเกิดเป็นคลื่นที่งดงาม อากาศที่เริ่มเย็นลงในเวลาพลบค่ำของวันทำให้ร่างบางของหญิงสาววัยเกือบ 30 ปี ต้องกระชับผ้าคลุมผืนบางบนร่างกายในแน่นขึ้น ไหล่บอบบางห่อเข้าหากันบ่งบอกว่าความเย็นกำลังเล่นงานร่างกายของเธอ

“คุณหลี่อากาศเริ่มเย็นลงแล้วเข้าไปด้านในเถอะค่ะ” พยาบาลร่างท้วมวัยเริ่มเข้ากลางคนเข้ามาเตือนหญิงสาวซึ่งเป็นคนไข้ประจำ และอาศัยอยู่ที่โรงพยาบาลนี้มาเกือบจะ 2 ปีแล้ว

“ขออีก 10 นาทีนะคะ ฉันอยากเก็บภาพสวยๆนี้ไว้เผื่อว่าวันพรุ่งนี้อาจจะไม่มีโอกาสได้เห็นมันอีก” หลี่เลี่ยงหลิงหันไปร้องขอพยาบาลประจำตัวของเธอด้วยเสียงอ้อนวอน ใบหน้าสวยหวานแม้จะซีดเซียวจากความเจ็บป่วยมาเนิ่นนานแต่ก็ไม่ได้ลดทอนความสวยนั้นไปได้เลย

“พูดอะไรอย่างนั้นคะ  งั้น...ก็ได้ค่ะ แต่ต้องสวมเสื้อกันหนาวนะคะ” พยาบาลร่างท้วมตอบตกลง เพราะเธอใจอ่อนกับสายตาและคำพูดประโยคนั้นของหญิงสาว ประโยคที่ว่าอาจจะไม่มีวันพรุ่งนี้สำหรับเธอแล้ว

พยาบาลร่างท้วมนึกย้อนไปเมื่อสองปีก่อนที่ทั่วโลกต้องพบกับโรคร้าย มันระบาดอย่างรวดเร็วจนคร่าชีวิตคนไปหลายพันล้านคน แต่ก็มีบางคนที่ติดเชื้อแล้วพอจะรักษาพยุงอาการไปได้แต่ก็ไม่สามารถรักษาให้หายขาด เนื่องจากเชื้อร้ายเข้ากัดกินอวัยวะภายในไปเกินกว่า 50% แล้ว และหนึ่งในคนกลุ่มนั้นก็มี...คุณหลี่ หลี่เลี่ยงหลิง หญิงสาวที่แสนจะงดงามคนนี้ด้วย

“เสื้อกันหนาวค่ะ เดี๋ยวพี่จะมารับนะคะ” พยาบาลคลุมเสื้อให้เสร็จก็ย่อกายลงพูดกับเธอที่นั่งอยู่ในรถเข็น

หลี่เลี่ยงหลิงพยักหน้ารับ ก่อนจะเบนสายตาไปมองดวงอาทิตย์กลมโตสีส้มแดงที่กำลังเคลื่อนตัวต่ำใกล้จะลับขอบฟ้าเต็มที  ดวงตากวางคู่สวยแดงก่ำถูกเคลือบด้วยม่านน้ำตาบางเบาที่เธอพยายามกลั้นมันเอาไว้

‘คุณพ่อคุณแม่มารับหนูไปเถอะ หนูไม่อยากทรมานแบบนี้อีกแล้ว’

คนอื่นๆที่เป็นเช่นเดียวกับเธอต่างเจ็บปวดไปทั่วร่างกายราวเข็มนับร้อยนับพันทิ่มแทงแต่เธอกลับไม่แสดงอาการเจ็บปวดเช่นคนอื่น แพทย์ต่างสงสัยและเฝ้าตรวจร่างกายของเธอเสมอ  แต่ใครจะรู้ดีเท่าตัวเธอเอง

‘ไม่ใช่ไม่ปวด ไม่เจ็บ แต่โลกที่แสนโหดร้ายนี้ไม่ได้สอนให้เธออ่อนแอ’

เธอถูกทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลโดยน้องสาวบุญธรรมและแฟนหนุ่มที่ไว้ใจที่สุด พวกมันรวมหัวกันเอาทรัพย์สมบัติมูลค่ากว่าหมื่นล้านหยวนไปจากเธอ สุดท้ายก็เฉดหัวทิ้งอย่างไม่ไยดี  แต่คิดจะโกงของของเธอมันไม่ง่ายดายขนาดนั้นหรอกนะ

“คิดจะเสวยสุขกับทรัพย์สมบัติที่พ่อแม่ของฉันหามาอย่างยากลำบาก มันง่ายเกินไป”

หลี่เลี่ยงหลิงรู้ดีว่าตัวเธอเองเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว อาจจะไม่กี่ชั่วโมง ไม่กี่วัน หรือไม่กี่เดือนก็ไม่อาจรู้ได้ แต่เธอให้โอกาสน้องสาวกับแฟนหนุ่มมามากพอแล้ว ในเมื่อพวกมันยังไม่สำนึกก็ถึงเวลาที่จะต้องเอาทรัพย์สมบัติของเธอกลับคืนมาแล้ว

ช่วงเย็นซึ่งเป็นเวลาเดียวกับดวงอาทิตย์ที่ลับขอบฟ้า คฤหาสน์ตระกูลหลี่ของหลี่เชี่ยนกรุ๊ปถูกตำรวจหลายสิบนายบุกเข้าจับกุมเจ้านายคนใหม่ของบ้านอย่างคุณหนูหลี่ลู่จิว และสามี‘อู๋เติ้งหมิง’ที่เพิ่งสมรสกันได้เพียง 3 วัน หลังจากที่ได้รับแจ้งความจากคุณหนูใหญ่หลี่เลี่ยงหลิงว่าตัวเธอถูกโกงทรัพย์สมบัติทั้งหมดไปจากการปลอมแปลงพินัยกรรม และแจ้งข้อหาจ้างวานฆ่านายท่านหลี่กับคุณนายหลี่เพิ่มอีกข้อหาหนึ่งด้วย

“ปล่อยฉันนะ มาจับฉันทำไม” หลี่ลู่จิวดิ้นรนให้หลุดจากการจับกุมของเจ้าหน้าที่ด้วยความไม่ยินยอม แต่กลับโดนใส่กุญแจมือแทน หญิงสาวในชุดหรูหราซึ่งหยิบมาจากตู้เสื้อผ้าของพี่สาว รวมถึงเครื่องประดับราคาแพงที่หยิบมาจากห้องของคุณนายหลี่

“ต้องขออภัยแต่พวกเราทำตามหน้าที่ เชิญตามไปด้วยความสงบด้วยครับ” นายตำรวจใช้สายตาราบเรียบมองหญิงสาวที่เป็นดั่งเหลือบไรของตระกูลหลี่ อกตัญญูไม่รู้คุณคนที่อุตส่าห์ชุบเลี้ยงให้ชีวิตที่ดี

‘คุณนายหลี่ไม่น่าเห็นใจลูกเสือลูกตะเข้เช่นนี้เลย’

“เอ้ย!!!! ปล่อย...ไม่ต้องมาจับ ฉันเดินเองได้” อู๋เติ้งหมิงที่มีเส้นสายพอตัวคิดว่าเขาจะต้องรอดจากคดีอย่างแน่นอนจึงยอมไปแต่โดยดี เขาปรายตามองหญิงสาวที่เพิ่งได้มาเป็นภรรยาด้วยสายตาราวกับมองสิ่งไร้ค่าไร้ราคาตามข้างถนน

“พี่เติ้งหมิงทำไมมองฉันแบบนั้นกัน ฮือ...” หลี่ลู่จิวที่ยังไม่รู้ตัวว่าโดนชายหนุ่มหลอกใช้เพื่อเอาสมบัติมากมายมหาศาลของตระกูลหลี่ก็ร้องไห้เสียใจที่ถูกสามีมองด้วยความรังเกียจ

“ไร้ประโยชน์สิ้นดี!!!”

“พี่เติ้งหมิง...” หลี่ลู่จิวมองตามรถตำรวจที่สามีนั่งออกไปด้วยความหวาดหวั่น หญิงสาวตระหนักได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง สามีของเธอไม่เคยมองเธอด้วยสายตาเช่นนี้ เขามองเธออย่างสงสารรักใคร่ในความเป็นลูกกำพร้าที่โดนชุบเลี้ยงจนเธอยอมทำทุกอย่างให้มีฐานะเท่าเทียมกับเขา เป็นคนที่คู่ควรกับเขามากกว่าพี่สาวต่างสายเลือดคนนั้น

‘หลี่เลี่ยงหลิง...ฉันไม่มีวันยอมแพ้แก แกจะต้องอยู่ในโรงพยาบาลนั่นจนตายตามพ่อกับแม่แกไป’

“ขึ้นรถได้แล้วครับ” ตำรวจดันหลังหญิงสาวให้ก้าวขึ้นรถ จนหลี่ลู่จิวที่กำลังเหม่อไม่ทันระวังล้มขมำจนล้มพับบนเบาะรถ

“คิดว่าแกเป็นใครถึงทำกับฉันแบบนี้!!!!   ฉันเป็นถึงคุณหนูหลี่ลู่จิวทายาทของหลี่เชี่ยนกรุ๊ป” หญิงสาวตวาดใส่ตำรวจที่ทำเธอล้มลงไม่เป็นท่าด้วยท่าทีเย่อหยิ่งโดยไม่รู้สถานการณ์ของตัวเอง

“ต้องขออภัยครับ แต่ผมเป็นตำรวจที่กำลังจับกุมคุณหนูหลี่ลู่จิวในฐานะผู้ร้ายคดีฉ้อโกง  ปลอมแปลงเอกสาร และจ้างวานฆ่าผู้อื่น  และอีกอย่างนะครับ...ทายาทของหลี่เชี่ยนกรุ๊ปมีเพียงคนเดียวเท่านั้นคือคุณหนูหลี่เลี่ยงหลิง” ตำรวจหนุ่มเอ่ยตอกกลับหญิงสาวที่มีใบหน้าน่ารักน่าทะนุถนอมแต่กลับมีนิสัยที่ร้ายกาจโหดเหี้ยม

“แก!!!!”

ปัง!!!! ไม่ทันที่ตำรวจหนุ่มจะได้ยินคำด่าทอเขาก็ปิดประตูใส่หน้าหญิงสาวก่อนจะให้รถออกตัวกลับไปยังสถานีตำรวจที่อยู่ไม่ห่างจากที่นี่นัก และเป็นสถานีที่ได้รับแจ้งจากคุณหลี่เลี่ยงหลิงผ่านทางทนายความของเธอ พร้อมกับหลักฐานสำคัญมากมายที่ถึงให้มีเส้นสายมากมายยังไงก็ไม่สามารถพ้นความผิดนี้ไปได้อย่างแน่นอน