LOGINตอนที่ 12 ข่าวลือ3
รุ่งเช้าอีกวันก็มาเยือนอีกครั้ง ตอนนี้คนเจ็บเริ่มลุกขึ้นเดินเหินได้แล้ว เพราะหลี่เลี่ยงหลิงเอายาที่เธอมีให้เขากินตามเวลา อาการปวด อักเสบของบาดแผลจึงดีขึ้นอย่างรวดเร็วจนหมอฟู่เองก็ยังแปลกใจ คาดคั้นไปมาคนเจ็บก็ยอมเปิดปากเรื่องยาที่เขากินมาตลอดสองวันที่ผ่านมา และยาที่กินตั้งแต่บาดแผลยังไม่ได้รับการรักษา หากไม่ได้ยานั้นบางทีเขาอาจจะทนพิษบาดแผลไม่ไหวจนตายไปแล้วก็ได้
“มิน่าล่ะ นายถึงได้หายเร็วเช่นนี้ถิงเฟิง” ฟู่เหวินเหอแม้อยากจะตำหนิก็พูดไม่ออก เพราะยาที่ว่านั้นดีกว่ายาที่มีใช้ในตอนนี้จริงๆ
“ผมต้องขอโทษหมอฟู่ด้วย ที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้ตั้งแต่แรก” หยางถิงเฟิงโน้มศีรษะลงเป็นการขออภัยต่อแพทย์ที่รักษาเขา
“ฉันเองก็ต้องขอโทษหมอฟู่ด้วยเช่นกัน แต่ก็ต้องพูดตามตรงว่ายารักษาที่ใช้อยู่ในตอนนี้ยังด้อยคุณภาพกว่ายาของชาวตะวันตกอยู่หลายขุมเลยทีเดียว ซ้ำร้ายยังมีผลเสียหลังการใช้อยู่มาก เนื่องจากเป็นยาที่ยังไม่สกัดเอาความเป็นพิษออก ผู้ที่ทานเข้าไปแม้จะรักษาโรคได้แต่ก็ต้องแลกกับสิ่งที่ต้องเสียหลังจากนั้น”
หลี่เลี่ยงหลิงที่เดินผ่านมาได้ยินบทสนทนาเข้าพอดี ก็ถือโอกาสขออภัยที่เธอถือวิสาสะให้ยากับคนเจ็บภายใต้การดูแลของเขา
“การแพทย์ของเราเป็นอย่างที่คุณหลี่พูด แต่ก็ยังมีคนหัวแข็งอีกมากที่ไม่ยอมรับว่าของชาวต่างชาติดีกว่าของเรา” ฟู่เหวินเหอเคยพูดเรื่องนี้กับผู้อาวุโสในตระกูลแล้วแต่ก็ไร้ผล จนบิดาที่ค่อนข้างหัวสมัยใหม่ขึ้นมาเสนอแนะให้เขาเอางานวิจัยมาพิสูจน์
“ฉันก็เข้าใจค่ะ หวังว่าในอนาคตการค้นคว้าวิจัยของหมอฟู่จะสามารถเปลี่ยนมันได้”
“ห้ะ!!!”
“ฉันคงต้องขอตัวก่อน”
ไม่ทันที่ฟู่เหวินเหอจะได้ถามอะไร หญิงสาวก็เดินจากไปแล้วพร้อมกับรถขนของที่มาตั้งแต่เช้ามืด ขนสินค้าในโรงเก็บของหญิงสาวออกไปจำนวนมาก
ฟู่เหวินเหอที่ยังคงสับสนกับตัวเองว่าเขาเคยพูดเรื่องงานวิจัยออกไปหรือไม่ แต่คำตอบคือไม่เคยพูดออกไปอย่างแน่นอน ไม่ว่ากับสหายอย่างหยางจางเหว่ย คนที่รู้เรื่องนี้มีแต่ทีมแพทย์ของเขากับบิดาเท่านั้น
‘หลี่เลี่ยงหลิงทราบเรื่องนี้ได้อย่างไรกัน’ นี่คือคำถามที่ไม่มีคำตอบ
ชายหนุ่มได้แต่มองแผ่นหลังบางที่ขึ้นรถไปพร้อมกับรถส่งของจำนวนสามคันที่หญิงสาวจ้างมาเพื่อขนสินค้าในครั้งนี้ รถขับเข้าไปในหมู่บ้านและแน่นอนว่ามีชาวบ้านหลายคนเมียงมองอย่างสงสัยว่ารถขนของเหล่านี้มาทำไมในหมู่บ้าน และเหตุใดจึงออกมาจากบริเวณภูเขาหลังหมู่บ้านกัน
“นั่นรถขนของที่ไหนกัน แปลกจริงเชียว”
“มาจากบ้านของนางหลี่เลี่ยงหลิงหรือ”
“บ้านรังหนูของนางนั่นรึจะมีอะไรให้ขนกัน”
“ก็จริง”
ด้วยหลี่เลี่ยงหลิงนั่งในรถที่ติดกระจกมืดทึบทำให้ด้านนอกไม่มีใครเห็นว่าผู้ใดนั่งอยู่ภายในบ้าง หญิงสาวจึงหลุดจากผู้ต้องสงสัยว่าขนของโดยสิ้นเชิง
เสียงฮือฮาของแรงงานในแปลงนาทำให้ร่างสูงของหยางจางเหว่ยของหันไปมอง ประกอบกับเสียงพูดคุยของชาวบ้านเขาก็รู้ได้ทันทีว่ารถเหล่านั้นน่าจะมาจากบ้านของหลี่เลี่ยงหลิง และขนของที่อยู่ในห้องหลังบ้านของเธอ
“นายไม่สนใจอยากรู้เหรอจางเหว่ยว่ารถพวกนั้นขนอะไรกัน” สหายปัญญาชนที่หยางจางเหว่ยค่อนข้างจะพูดคุยด้วยบ่อยครั้งถามขึ้น เขาเป็นคนหนึ่งที่ไม่สนใจข่าวลือของสหายผู้นี้เลย
“ไม่อะ ฉันสนใจแค่งานกับส่วนแบ่งเท่านั้น” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบด้วยหน้าตาไร้อารมณ์
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า สมเป็นนาย ขนาดเรื่องนั้นนายยังนิ่งจนไม่มีใครกล้านินทาซึ่งๆหน้าเลย นับถือ นับถือ” ชายร่างเล็กแต่ค่อนข้างสูงพอสมควรยกมือทำท่าคารวะให้สหายที่ใช้ความนิ่งสยบข่าวลือที่กระพือราวกับไฟต้องลม
“ฮึ” ชายหนุ่มแค่นเสียงในลำคอ แต่หางตายังคงเหลือบมองรถบรรทุก 3 คันที่วิ่งจนฝุ่นคลุ้งไปตลอดทางจนหายลับออกไปจากหมู่บ้าน และคงมุ่งหน้าไปยังตัวเมืองกว่างอันที่เป็นที่ตั้งของสำนักพิมพ์จางรีคอร์ด
หลี่เลี่ยงหลิงเมื่อส่งสินค้าเรียบร้อยก็ได้รับเงินค่าสินค้าก้อนใหญ่มาในทันที หญิงสาวตาโตจนแทบเสียอาการกับเงินก้อนแรกจากการขายกล่องลังพวกนี้มาก จนจางหลีไห่หลุดหัวเราะกับท่าทางนั้นของเด็กสาวที่เขาเอ็นดู
“นี่มันมากเกินกว่าที่ตกลงกันไว้นี่คะ” หญิงสาวค้านขึ้น เพราะเธอคำนวณรายได้ครั้งแรกมาล่วงหน้าแล้วซึ่งแม้จะเป็นเงินก้อนใหญ่ แต่ตอนนี้เงินหยวนที่อยู่ในมือกลับมากเกือบสองเท่าตัว
“ไม่มากเกินไปหรอก เพราะราคาสินค้ามันพุ่งสูงขึ้นต่างหาก” จางหลีไห่อธิบายด้วยรอยยิ้มก่อนจะส่งใบรายการให้หญิงสาวได้ตรวจสอบ
เอกสารใบรายการระบุราคาขายต่อชิ้นที่มากกว่าที่ตกลงกันไว้จริงๆ เครื่องคิดเลขในสมองของเธอคำนวณอย่างรวดเร็วก็พบว่าเป็นไปตามจำนวนเงินในมือจริงๆ
“แต่ราคาสูงเช่นนี้จะไม่เป็นไรหรือคะ” หลี่เลี่ยงหลิงยังคงกังวลกับราคาสินค้าที่สูงขึ้นเช่นนี้ ด้วยเกรงว่าทางการจะไม่พอใจเอาได้
“ไม่มีปัญหาหาหรอก ลุงเสนอราคานี้ต่อกองทัพและก็ได้รับการอนุมัติเรียบร้อยแล้ว ท่านมองว่าราคาที่เราเสนอตอนแรกมันต่ำไปด้วยซ้ำจึงหารือให้เสนอราคาที่สูงขึ้น เพราะสินค้าเหล่านี้จะเป็นสินค้าที่ใช้แพร่หลายในอนาคต” จางหลีไห่ไม่มีความกังวลเกี่ยวกับทางการเลยแม้แต่น้อย เพราะราคานี้เป็นทางการที่เสนอต่อเขามาเอง
“ถ้าคุณลุงจางมั่นใจ เลี่ยงหลิงก็จะยึดตามนั้น” หญิงสาวระบายยิ้มและกอดเงินก้อนในซองไว้แนบอก เงินก้อนนี้เห็นทีจะสามารถซื้อบ้านในเมืองได้สักหลัง หรือที่ดินได้สักแปลงสองแปลงแล้ว
หญิงสาวยังคงวางแผนชีวิตตัวเองในใจเงียบๆ โดยหารู้ไม่ว่าแผนชีวิตของเธอกำลังพังไม่เป็นท่า เพราะเรื่องราวในนิยายกำลังจะเปลี่ยนทิศทางด้วยมือของตัวเธอเอง ตัวประกอบที่โผล่มาฉากสองฉากก็ตายกำลังแปรเปลี่ยนเป็นตัวเอกซึ่งเป็นผู้ดำเนินเรื่องราว
ตอนพิเศษ7(ขอต่ออีกนิด) มณฑลเจ้อเจียง เมืองหูโจว ร่างสูงกำลังเดินทอดน่องมองธรรมชาติของแม่น้ำแยงซี มองจุดกำเนิดของวัฒนธรรมมากมายของประเทศ และสินค้ามากมายที่ส่งขายไปทั่ว ทั้งข้าวปลาอาหารของเจ้อเจียงล้วนแต่ผลิตขึ้นที่นี่ เลขาหวังชุนเทียนแต่งตัวเป็นชายธรรมดาคนหนึ่งปั่นจักรยานมองความเป็นไปของประชาชน ทั้งเด็ก คนแก่ บุรุษสตรีวัยทำงาน รวมถึงหนุ่มสาวที่กำลังเกี้ยวพากัน “เฮ้อ...ที่ไหนมีรัก ที่นั่นมีทุกข์” เลขาหวังชุนเทียนที่กว่าจะได้ลางานมาเดินเรื่อยเปื่อยแบบนี้ก็ใช้เวลานานหลายเดือนในการสะสางงาน และไหนจะต้องร่วมงานของคุณชายรองหยางซ่านเจี๋ย ที่แต่งงานสายฟ้าแล่บกับหญิงสาวตระกูลเหลียงสายรอง ซึ่งเขาไม่ทราบรายละเอียดมากนัก ต่อจากนั้นก็เป็นพลเอกหยางจางเหว่ยที่
ตอนพิเศษ6 งานเลี้ยงเล็กๆในครอบครัวถูกจัดขึ้นโดยมีสองแฝดหัวเราะเอิ้กอ้ากกันใหญ่ที่ได้เล่นน้ำทะเล แม้หยางลู่เหอจะไม่ค่อยชอบใจที่บิดามักจะมาอุ้มเขา แต่ก็รู้สึกดีนิดๆที่ชายคนนั้นโอบอุ้มและสอนเขาว่ายน้ำในทะเล แล้วตอนนี้ยังย่างปลาตัวโตให้เขากินอีกด้วย ‘ก็นับว่าเป็นพ่อที่ดีเหมือนกัน’ คลื่นลมของทะเลปั๋วไห่นับว่าสงบมาก อาจจะด้วยเป็นทะเลสาบจึงไม่ค่อยมีคลื่นสูงนัก เหมาะกับการเล่นน้ำพอสมควร รุ่งเช้าของอีกวันทั้งหมดพากันไปที่ตลาดเมืองท่าที่มีเรือสินค้าเข้ามาจอด แต่กลับมีตรอกหนึ่งที่มีร้านพนันหินซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของร้านลู่หลิ่ง ผู้คนมากมายต่างตบเท้าเข้ามา และกลุ่มคนจำนวนมากจากตระกูลหยาง ตระกูลหวงก็ตบเท้าเข้ามาเสี่ยงโชคเช่นกัน ซึ่งทำเอาหลี่เลี่ยงหลิงตาเป็นประกายอย่างชอบใจ
ตอนพิเศษ5 วันรุ่งขึ้นที่เด็กทั้งสองต่างรอคอยจนนอนไม่หลับ กว่าจะหลับลงได้ก็เกือบครึ่งค่อนคืน วันนี้ไม่ได้มีเฉพาะคนจากหยางกวางที่จะเดินทางไปมณฑลเหลียวหนิง มณฑลซึ่งติดทะเลปั๋วไห่ แต่บ้านใหญ่อย่างหยางจง หยางชุน และหยางจิ่วก็ร่วมเดินทางไปครั้งนี้ เรียกได้ว่าครบทั้งครอบครัว โดยเฉพาะคฤหาสน์หยางชุนของคุณชายรองหยางซ่านเจี๋ยที่อยากพาภรรยารักไปเปิดหูเปิดตาสูดอากาศบริสุทธิ์ในระหว่างที่กำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรก ทางด้านตระกูลหวงก็ไม่พลาดเช่นกัน โดยเฉพาะนายท่านหวงเซิ่งหง ที่แม้จะดีอกดีใจที่กำลังจะมีทายาทตระกูลหวงรุ่นที่สามเกิดขึ้นในตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ แต่ด้วยความรักและเอ็นดูต่อเหลนอย่างลู่เหอ อ้ายลี่ ก็ไม่อยากพลาดภาพที่เหลนทั้งสองได้เห็นทะเลครั้งแรก เครื่องบินลำใหญ่ของตระกูลหยางทะยานขึ้นฟ้าอย่างปลอดภัย โดยภายในมีเรื่องวุ่นวายพอสมควร เมื่อเด็กๆทั้งสองต่างตื่นเต้นจนส่งเสียงหวีดดัง
ตอนพิเศษ4 “งานแต่งของถิงเฟิงกับหลิงฉีก็เพิ่งเสร็จไป ตอนนี้ได้ข่าวว่าลู่ฟางหนิงกำลังตั้งครรภ์แล้ว คุณอย่าลืมเอาของขวัญไปส่งให้ทั้งคู่ด้วยนะคะ” หลี่เลี่ยงหลิงเอ่ยถึงคนสนิทของท่านนายพลหยางที่เพิ่งแต่งงานกันไปไม่ถึงสามเดือนก่อนที่เธอจะคลอดลูก “ได้ครับ...ตามภรรยาว่าเลยครับ” นายพลหยางจางเหว่ยเข้ามาคลอเคลียภรรยารัก ที่เพิ่งให้นมลูกเสร็จใหม่ๆ เขารอเวลาได้กอดภรรยามานานแล้ว แต่หยางลู่เหอกลับไม่ยอมปล่อยเสียที เจ้าลูกคนนี้ตั้งตนเป็นศัตรูกับเขาจริงๆ “นี่งอน...ลู่เหออีกแล้วเหรอคะ” หลี่เลี่ยงหลิงแอนหลังพิงกับอกสามีพลางถามเขาเบาๆ “เจ้าเด็กคนนี้ขี้หวงเสียจริง ไม่เหมือนอ้ายลี่...น่ารักน่าชังขี้อ้อนเสียเหลือเกิน” หยางจางเหว่ยเมื่อนึกถึงบุตรสาวก็ยิ้มกว้างออกมากับความขี้อ้อนนั้น เวลาเขาอุ้มก็คลอเคลียไม่ห่าง ไม่เหมือนเจ้าลูกชาย...ไม่รู้ได้นิสัยใครมา &n
ตอนพิเศษ3หลี่เลี่ยงหลิงที่ยังเหนื่อยอ่อนแรงจากคนแรกเมื่อได้ฟังดังนั้นก็ยิ้มออกมา หลี่ลู่เหอ....นั่นลูกสินะ ช่างแสบจริงๆ ทำเอาแม่หมดแรงไปเลยความเจ็บปวดที่ทุเลาลงหลังจากทารกคนแรกออกไปกลับมาเจ็บรุนแรงขึ้นอีกครั้ง เธอเป่าลมออกจากปาก พยายามสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ แต่ความเจ็บนี้ไม่ปรานีกันบ้างเลย“ทารกอีกคนใกล้จะคลอดออกมาแล้วค่ะ เตรียมเบ่งนะคะ” คุณหมอที่ตอนนี้เหงื่อชุ่มเต็มใบหน้าเอ่ยบอกคนไข้สาวที่นอนอยู่ตรงหน้า“หนึ่ง สอง สาม เบ่ง!!!!!” ทุกคนในห้องคลอดทั้งหมอและพยาบาลเกือบ 10 คนต่างส่งเสียงช่วยเบ่งคลอดกันถ้วนหน้า ออกแรงเบ่งได้สามครั้งเจ้าทารกน้อยคนที่สองก็ออกมาดูโลกอย่างง่ายดายไม่นานเช่นหลี่ลู่เหอ“อุแว้ อุแว้ อุแว้ !!!!!” ทารกน้อยถูกส่งทำตามขั้นตอนจนครบเช่นคนแรก“เป็นผู้หญิงค่ะ” คุณหมอเอ่ยบอกเพศคนที่สองอย่างที่หลี่เลี่ยงหลิงทราบมาก่อนแล้ว หญิงสาวมองดูลูกทั้งสองที่ถูกทำความสะอาด แล
ตอนพิเศษ2 “คุณลุงกับคุณตาโกหกคุณแม่ทำไมละคะ เก่าอะไรกัน มันยังใหม่อยู่เลย” หลี่เลี่ยงหลิงไม่พูดเปล่า เธอวาดมือออกไปข้างหน้า เป้าหมายคือข้างๆเครื่องบินที่จอดอยู่ เพียงฝ่ามือบางถูกถอนกลับมาข้างตัว เครื่องบินลำใหญ่ที่รอบตัวเครื่องยังถูกพันร้อยรัดด้วยเชือกเส้นใหญ่ก็ปรากฏขึ้น.... “เห็นมั้ยคะคุณแม่ มันยังใหญ่แล้วก็สวยเหมือนใหม่เลย” หลี่เลี่ยงหลิงหันไปพูดกับมารดาที่กำลังอ้าปากค้างดวงตาเบิกกว้างกับภาพเครื่องบิน ที่จู่ๆปรากฏขึ้นมากลางอากาศ และมันเกิดหลังจากฝ่ามือของบุตรสาววาดออกไป หรือนี่คือสิ่งที่คุณพ่อเคยบอกท่านกันนะ...มิติช่องว่างอะไรนั่น!!! “คุณพ่อครับ...เครื่องบินของเรา หลานเก็บมันมาได้ยังไง ฮ่า ฮ่า ฮ่า” หวงเว่ยหงหัวเราะร่าอย่างดีใจ ไม่ต่างจากนายท่านหวงที่ลอบปาดน้ำตาเล็กน้อยเมื่อเห็นมันอีกครั้ง&nb
ตอนที่ 55 หลิงจูต้องไม่ตาย2ชายหน้ากากดำผงะเล็กน้อย เมื่อเห็นสายตาคู่นั้นที่ไม่เหมือนสายตาสตรีทั่วไปที่ควรจะตัวสั่นงันงกร้องขอชีวิต“หัวเราะอะไร คนที่จะตายคือพวกแก หากคิดจะถ่วงเวลาเรียกพวกตระกูลหยางมาละก็...คงเสียเวลาเปล่า เพราะกว่าพวกมันจะได้รับ
ตอนที่ 54 ฟาดหูเจียอิง1 คฤหาสน์ตระกูลหูโอ่อ่าสมเป็นตระกูลการค้าที่มีร้านเสื้อผ้าเครื่องประดับมากมาย นายท่านตระกูลหูกับลูกชายที่กำลังนั่งปรึกษาหารือเกี่ยวกับเหมืองอัญมณี ด้วยช่วงนี้สภาพอากาศไม่เอื
ตอนที่ 20 ตัวตนที่น่าสงสัย3 “หานห้าวตง...มีอุดมการณ์เป็นสิ่งที่ดี แต่หากอุดมการณ์นั้นทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน มันก็ไม่ใช่อุดมการณ์ที่ดีนักหรอก” “เด
ตอนที่ 20 ตัวตนที่น่าสงสัย2ร่างบางเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วในใจหวังว่าจะสามารถไปช่วยนายพลหนุ่มได้ทันท่วงที เธอเร้นกายเข้าไปในสมรภูมิเดือด มองดูทั้งทหารและกบฏเข้าห้ำหั่นกันอย่างดุเดือด ด้วยกำลังพลที่สูสีต่างฝ่ายจึงผลัดกันถือไพ่เหนือกว่า“ตัดกำลังคลั







