All Chapters of ทะลุมิติ 1970s ภรรยาตัวประกอบของท่านนายพล: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 8 ช่วยเหลือและข้อตกลง1 “ตอนที่คุณย่าเป็นเรียกมันว่า ‘ภาวะโลหิตจาง’ ซึ่งมันเกิดได้จากหลายสาเหตุค่ะ ต้องถามก่อนว่าคุณป้าหลิวทานอาหารอะไรเป็นประจำ จำพวกชา กาแฟ นมหรือเปล่าคะ” “จริงด้วย...คุณชอบดื่มไอ้...อ่า...คาเฟย” จางหลีไห่นึกถึงเครื่องดื่มสีดำรสชาติขมที่สองสามปีมานี้ภรรยาของเขาดื่มมันทุกวันเป็นประจำ หากไม่ดื่มก็จะรู้สึกปวดหัวไม่สบายตัวไปทั้งวัน จนทั้งเขากับภรรยาต่างคิดว่าสิ่งนั้นช่วยรักษาโรคได้ “แต่ชาวตะวันตกก็ดื่มมันเช่นกัน เหตุใดพวกเขายังดูสบายดี...ไม่ได้ป่วยไข้เช่นป้า” หลิวซีอิ๋งยังมีข้อสงสัย เพราะตอนซื้อกาแฟมา ร้านที่นั่นก็มีคนดื่มมากมาย หากมันมีโทษไยคนถึงยังดื่มกินกันอย่างแพร่หลาย “หมอที่มารักษาให้คุณย่าอธิบายให้ฟังว่า...ในเครื่องดื่มพวกชาหรือ...คาเฟย มีบางอย่างที่รบกวนการสร้างเลือด แต่หากปกติทานอาหารที่จำเป็นในการสร้างเลือดพอควรแล้วก็จะไม่เกิดปัญหา แต่หากทานอาหารจำพวกนั้นน้อยอยู่แล้วก็จะมีปัญหาภาวะโลหิตจางตามมา”หลี่เลี่ยงหลิงอธิบายอย่างง่ายๆไม่ลงลึกจนเกินไป เพราะในช่วงยุคนี้การแพทย์ตะวันตกยังไม่ได้เข้ามาอย่างแพร่หลายนัก ในระหว่างอธ

ตอนที่ 8 ช่วยเหลือและข้อตกลง3หลี่เลี่ยงหลิงครุ่นคิดหาวิธีหลบเลี่ยง แต่นิ้วเรียวยาวนั่นมันน่าจริงๆ ถ้าเธอกัดมัน...บางทีอาจจะฉวยโอกาสวิ่งหนีก็น่าจะมีทางอยู่ “คิดจะกัดนิ้วฉันงั้นเหรอ ถ้าเธอกล้าก็ลองดู” เสียงทุ้มต่ำพูดขึ้นดวงตาคมราวกับอ่านความคิดของเธอออก เพราะตอนนี้มันกำลังมองเธออย่างขบขัน ราวกับราชสีห์ที่กำลังหยอกล้อเหยื่อก่อนจะกลืนกินมันอย่างอร่อย “อ๊ะ!!!” หลี่เลี่ยงหลิงสะดุ้งโหยงส่งเสียงเล็กน้อยเมื่อมือหนาอีกข้างสัมผัสเข้าที่เอวบางและกำลังขยับไปด้านหลัง โดยที่นิ้วเรียวอีกข้างก็ยังวนเวียนอยู่แถวใบหน้าของเธอ ความแนบชิดวาบหวานที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเธอ ทำให้หญิงสาวหลับตาปี๋อย่างอดทน แต่เมื่อใบหน้าคมโน้มเข้ามาบริเวณซอกคอและเป่าลมหายใจใส่อย่างแผ่วเบาก็ทำให้หญิงสาวร่างบางหมดความอดทน “ก็ได้!!! ฉันมาพบคุณจางเจ้าของสำนักพิมพ์จางรีคอร์ด ตอนนี้ฉันทำงานกับท่าน” หลี่เลี่ยงหลิงรีบพูดรัวเร็วออกมาก่อนที่ใบหน้าคมนั้นจะเข้ามาซุกไซ้ตัวเธอและมือหนาจะทำเรื่องน่าอายกับบั้นท้ายกลมกลึงของเธอ ‘เจ้าของสำนักพิมพ์จาง...จางหลีไห่นะหรือ ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร’

ตอนที่ 9 แค่คนผ่านทางมา2หลี่เลี่ยงหลิงเสร็จธุระในเมืองก็กลับหมู่บ้านทันที แต่ด้วยใกล้มืดค่ำในรถจึงมีเพียงเธอและสปายหนุ่มเท่านั้น หลังจากลงรถเธอจึงต้องเดินเท้าเข้าหมู่บ้านโดยมีคนติดตามของหยางจางเหว่ยเดินตามมาห่างๆ แต่ระหว่างทางหญิงสาวกลับได้กลิ่นคาวลอยตามลมมา เรียวขาเล็กชะงักกึกมองไปรอบๆตัว โดยเฉพาะพงหญ้ารกข้างทางว่ากลิ่นสนิมเหล็กนั้นมาจากทางนั้นหรือไม่ สองเท้าย่องเข้าไปใกล้พุ่มไม้ข้างทางก็ต้องสะดุ้งโหยงและส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างตกใจ “กรี๊ด!!!” ร่างบางแหวกพงหญ้าและวิ่งเข้าไปในทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่กำลังนอนจมกองเลือดอยู่ หยางหลิงฉีที่ตามมาอยากจะวิ่งเข้าไป แต่หากเขาปรากฏตัวตอนนี้หญิงสาวก็จะรู้ทันทีว่าเขาไม่ใช่ชาวบ้านในหมู่บ้านซานตง เพราะเดิมทีเขาไปมาระหว่างหมู่บ้านกับตัวเมือง และแฝงตัวอยู่ใกล้ๆนายท่านรองหยางเท่านั้น หลี่เลี่ยงหลิงพยายามระงับความตื่นตระหนก หญิงสาวตรวจลมหายใจของเขาก็พบว่าคนตรงหน้ายังคงมีชีวิตอยู่ แต่บาดแผลบนตัวค่อนข้างใหญ่โดยเฉพาะบริเวณท้องที่ยังคงมีมีดปักคาอยู่ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรจึงค้นหายาในมิติที่พอจะระงับเลือดที่ยังคง

ตอนที่ 10 ไม่เป็นแล้วตัวประกอบ1“หุบปากซะ!!! คุณหยางจางเหว่ย!!!”หลี่เลี่ยงหลิงตวัดสายตาไปมองชายหนุ่มปากมากที่ไม่ช่วยอะไรแล้วยังโวยวายเหมือนแม่ค้าในตลาดไม่มีผิด ชอบตั้งตนเอาแต่ความคิดตัวเองเป็นใหญ่น่าโมโหจริงๆ“ฮึ่ย!!!” หยางจางเหว่ยไม่สบอารมณ์แต่ก็ยินยอมจะเงียบลงเพื่อให้สหายของเขาได้คุยกับหญิงสาว“ไม่แน่ว่ามันจะเกิด” ฟู่เหวินเหอได้แต่ภาวนาว่ามันจะไม่เกิดขึ้น เพราะเขาก็จนปัญญาจะรักษาเช่นกัน“คุณหมอรู้จักการให้เลือดหรือไม่” หลี่เลี่ยงหลิงพูดพลางก็หยิบของบางอย่างออกมา มันคือชุดตรวจหมู่เลือดที่มีขายตามร้านขายยาทั่วไปในมิติช่องว่างของเธอ ชายหนุ่มทั้งสามมองของที่อยู่ในมือหญิงสาวด้วยความสงสัย มีเพียงหมออย่างฟู่เหวินเหอเท่านั้นที่พอจะมองออกว่ามันเป็นชุดตรวจทางการแพทย์อะไรบางอย่าง เพราะมีภาษาอังกฤษของชาวตะวันตกกำกับเอาไว้“เคยอ่านจากการศึกษาของหมอชาวตะวันตก แต่ทางการแพทย์ของเรายังไม่รับรองการรักษาแบบนี้” ฟู่เหวินเหอเองก็เคยศึกษาแต่ทางการยังไม่รับรอง เขาจึงยังไม่ใช้การรักษาแบบนี้กับคนไข้ แต่ในกรณีของหยางถิงเฟิงไม่แน่วิธีนี้อาจจะช่วยชีวิตเขาได้“แต่คราวนี้คุณหมอจำเป็นต้องทำ การภาวนาให้เขาไม่ช็อก

ตอนที่ 10 ไม่เป็นแล้วตัวประกอบ3“อ่อ...แล้วฉันก็ไม่ใช่พวกกบฏ กรุณาเก็บความสงสัยนั้นกลืนลงท้องไปได้เลย หากฉันเป็นพวกมันจริงๆ ป่านนี้พวกคุณ 4 คนคงไปคุยกับรากต้นไม้สักต้นในป่าแห่งนี้แล้ว ฉันมีโอกาสจัดการพวกคุณหลายต่อหลายครั้งไม่ใช่หรือ” ฟู่เหวินเหอพยักหน้าอย่างเห็นด้วย แค่เอาปืนกระบอกนั้นยิงหรือไม่ก็วางยาในอาหาร พวกเขาก็ตายอย่างไม่ต้องสงสัยแล้ว“อาจจะเป็นแผนหลอกให้ตายใจก็ได้ใครจะไปรู้” หยางจางเหว่ยขยับอย่างระแวดระวัง เพราะปืนสีดำยังคงเล็งมาทางเขา แม้หญิงสาวจะนั่งลงแล้วก็ตาม“นั่งลงแล้วคุยกันแบบสุภาพชน ส่วนปืนกระบอกนี้...แกร่ก” หลี่เลี่ยงหลิงแสดงความจริงใจก่อนโดยการเอากระสุนออกและวางปืนลงตรงกลางโต๊ะหยางจางเหว่ยมองประเมินหญิงสาวก่อนจะขยับกายนั่งลงตามคำเชิญตามด้วยชายหนุ่มอีกสองคนที่นั่งลงเช่นกัน “ฉันหลี่เลี่ยงหลิงเป็นเพียงชาวหมู่บ้านซานตง” “ฮึ!!!” หยางจางเหว่ยแค่นเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่เชื่อ สายตาที่จ้องมองมาราวกับกำลังมองผู้ต้องหาหรือโจรผู้ร้ายไม่มีผิด “ถามใครในหมู่บ้านก็รู้ว่าฉันไม่เคยย่างกรายออกไปไหน...นอกจากในตัวเมือง ฉันเรียนรู้ทักษะการต่อสู้จากพ่อ เรียนรู