All Chapters of นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ (ยุค70): Chapter 131 - Chapter 140

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****หลังจากวันที่เว่ยเว่ยหว่านล้อมให้ซูฮวากลับไปหาสามีนี่ก็ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว และคาดว่าซูฮวาเองก็คงจะเดินทางถึงที่หมายแล้วอย่างแน่นอนเว่ยเว่ยเองก็ภาวนาให้ซูฮวานั้นได้ทำอย่างที่เธอแนะนำสำเร็จ หรือถ้าไม่ใช่อย่างที่เธอคิดก็ขอให้เจอแนวทางแก้ปัญหาที่ดี ตอนแรกเว่ยเว่ยคิดวาซูฮวาจะเป็นคนที่ร้ายกาจกว่านี้เสียอีก ดีที่หล่อนนั้นยังมีคุณธรรมในจิตใจอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นเธอคงจะเหนื่อนน่าดู“เว่ยเว่ยครับ สัปดาห์หน้าผมจะต้องออกไปทำภาระกิจประมาณสามเดือน คุณอยู่ที่นี่ก็ดูแลตัวเองดีๆนะครับ หรือถ้ามีปัญหาอะไรก็ไปหาคุณพ่อกับคุณแม่ได้ อย่างน้อยคุณก็เป็นคนในครอบครัวนะครับ” เขาพึ่งจะรู้เมื่อวานนี้เองว่าจะต้องออกไปทำงานนอกพื้นที่ ไม่ไปก็ไม่ได้เพราะมันเป็นงานรับผิดชอบของตน“งานยากมากหรือเปล่าคะ คุณไปทำงานก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะคะ ส่วนฉันคุณไม่ต้องเป็นห่วงฉันก็จะดูแลตัวเองอย่างดี” เว่ยเว่ยนั้นอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ การที่เขาออกไปทำงานแบบนี้ย่อมต้องได้รับบาดเจ็บแน่นอน ทำไมในมิติของเธอไม่มีของที่สามารถช่วยลู่เฟิงได้บ้างนะ“งานในครั้งนี้ไม่ยากนักหรอกครับ แต่มันค่อนข้างที่จะใช้เวลา รายละเ

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****“ผู้กองเจียงลู่เฟิงอย่างนั้นหรือครับ” สวีข่ายที่ได้ยินถึงจะตกใจอยู่บ้างแต่ก็ต้องยอมรับ เพราะก่อนหน้านี้เขาเองก็พอรู้มาอยู่บ้างว่าทั้งคู่นั้นสนิทสนมกัน แต่ก็ไม่คิดว่าจะหมั้นหมายกันเร็วขนาดนี้“ถ้าอย่างนั้นผมก็ต้องยินดีด้วยนะครับ” เมื่อรู้ว่าตนนั้นไม่มีโอกาสที่จะสานสัมพันธ์ในทางอื่นเขาก็ต้องทำใจพร้อมกับเอ่ยถ้อยคำยินดีออกไป และหวังว่าผู้กองเจียงจะไม่ทำให้เว่ยเว่ยนั้นเสียใจ ไม่อย่างนั้นแล้วล่ะก็ เขานี่แหละที่จะขโมยเว่ยเว่ยไปจากลู่เฟิง“ถ้าอย่า่งนั้นเราคิดเงินกันเลยดีกว่านะคะ” เว่ยเว่ยที่เห็นว่าสมควรที่จะต้องกลับแล้วจึงได้เรียกพนักงานมาคิดเงิน“ค่าอาหารวันนี้ผมขอจ่ายเองนะครับ” สวีข่ายอาสาที่จะจ่ายค่าอาหารในมื้อนี้เอง“จะดีหรือคะ ฉันว่าจ่ายเท่าๆกันดีกว่านะคะ หรือถ้าคุณอยากจ่ายก็จ่ายในส่วนของซูเย่ก็แล้วกัน” เว่ยเว่ยที่ไม่อยากที่จะติดค้างน้ำใจของใครเอ่ยขึ้น“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ” สวีข่ายไม่ดึงดัน ทำตามที่เว่ยเว่ยบอกทันที“พี่ข่ายนี่ใจดีที่สุดเลย ขอบคุณมากเลยนะคะ” ซูเย่ยินดีมากที่ไม่ต้องเสียเงินจ่ายค่าอาหารในวันนี้เมื่อจ่ายเงินค่าอาหารเรียบร้อยแล้ว เว่ยเว่ยก็ขอตัวอ

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****วันนี้เป็นวันที่เว่ยเว่ยนัดกับซูฉีเรื่องชุดที่สั่งตัดไว้ เว่ยเว่ยเองก็คาดหวังว่าชุดที่สั่งตัดนั้นจะออกมาดีตามที่เธอนั้นคาดหวังเอาไว้ด้วยเหมือนกันเว่ยเว่ยนั้นวางแผนเรื่องร้านไว้แล้ว เธอซื้อตึกที่อยู่ข้างๆกัน เพราะเธอเห็นว่าเจ้าของคนเก่านั้นพึ่งจะนำป้ายประกาศขายมาติดไว้เมื่ออาทิตย์ก่อนและตอนนี้ก็ได้ตกลงซื้อขายกันแล้ว เหลือแค่จ่ายเงินและเปลี่ยนชื่อเจ้าของเท่านั้น“พี่ซ่งเหล่ยคะ ฉันรบกวนพี่ไปตามช่างที่ทำร้านให้เราครั้งก่อนด้วยนะคะ” ถึงแม้ว่าเรื่องตัดชุดยังไม่เรียบร้อยดี แต่เว่ยเว่ยก็คิดที่จะต่อเติมร้านไว้ก่อน อย่างน้อยเมื่อถึงเวลานั้นก็หาแค่ช่างเย็บผ้าฝีมือดีอย่างเดียว“ได้ครับ” เมื่อซ่งเหล่ยรับคำสั่งก็รีบปั่นจักรยานออกไปทันที เพราะถ้าหากเขาช้า แล้วมีลูกค้าเข้าร้านมาก เขากลัวว่าพี่หลี่ม่านจะขายคนเดียวไม่ทัน“อ้าวพี่ซูฉี มาแล้วหรือคะ เราเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ” เว่ยเว่ยเมื่อเห็นว่าซูฉีมาแล้วก็เรียกเข้าไปด้านในทันที“แล้วพี่ซ่งเหล่ยไปไหนหรือคะ พอดีพี่จะฝากลูกไว้สักแปปน่ะค่ะ” ซูฉีที่มาถึงแล้วไม่เจอสามีก็เอ่ยถามทันที และอยากที่จะฝากลูกเอาไว้ข้างนอกด้วย เธอจะำด้พูดค

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****ตอนนี้ได้ได้ผ่านมาแล้วหนึ่งเดือน ร้านเฉียนบูติก เกือบที่จะเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว เหลือเก็บรายละเอียดอีกไม่มาก ช่างที่รับงานบอกว่าไม่น่าจะเกินหนึ่งสัปดาห์ ร้านเฉียนบูติกพร้อมเปิดกิจการอย่างแน่นอนในส่วนของเสื้อผ้าตัวอย่างนั้น ซูฉีได้ทำออกมาครบทุกแบบและทุกขนาดแล้ว และยังได้รับช่างเพิ่มมาอีกหนึ่งคน และพนักงานขายอีกสองคนช่างเย็บผ้าที่มาทำงานคู่กับซูฉีนั้นเป็นแม่แท้ๆของซูฉีเอง ซึ่งไม่ต้องกังวลเรื่องฝีมือ เพราะที่ซูฉีเก่งเรื่องเย็บผ้าได้เขนาดนี้ก็เพราะได้รับการฝึกสอนมาจากแม่ของเธอทั้งนั้นในส่วนของพนักงานขายนั้นเว่ยเว่ยได้จัดอบรมทั้งสองคน ในเรื่องของการบริการลูกค้า วิธีการขายและการนำเสนอสินค้า รวมทั้งเรื่องส่วนลดที่เธอจะจัดดปรโมชั่นอีกด้วยทั้งสองคนสามารถเข้าใจในสิ่งที่เว่ยเว่ยสอนได้เป็นอย่างดี และอีกอย่างที่เว่ยเว่ยรับทั้งสองคนเข้ามาทำงานก็คือทั้งสองคนนั้นเป็นพี่น้องที่เกิดจากพ่อแม่เดียวกันครอบครัวของพวกเธอนั้นขัดสนเป็นอย่างมาก ทั้งสองคนพี่น้องต้องออกมารับจ้างทำงานทั้งคู่ เพื่อหาเงินมาซื้ออาหารเพื่อเลี้ยงคนในครอบครัวพ่อของพวกเธอนั้นประสบอุบัติเหตุตอนออกไปรับจ้าง

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****“ฉันจะไม่ยื่นเรื่องร้องเรียนคุณแล้วก็ได้ แต่ฉันมีเรื่องให้คุณช่วย คุณพอที่จะช่วยฉันได้หรือเปล่าคะ” อ้ายเหม่ยตัดสินใจที่จะพูดเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้กับผู้ชายตรงหน้าได้ฟัง“คุณไม่ร้องเรียนผมแล้วก็ดี แต่เรื่องให้ช่วยผมคงรับปากคุณตอนนี้ไม่ได้ เพราะผมเองก็ยังไม่รู้จุดประสงค์ของคุณ” ถ้าเขารับปากมั่วๆมันจะไม่กลายเป็นข้อผูกมัดในตัวเขาหรอกหรือ“ฉันอยากให้คุณพาฉันไปจากที่นี่ค่ะ” อ้ายเหม่ยพูดในความต้องการของเธอ เธอมองดูแล้ว ว่าลู่เฟิงที่มียศและหน้าที่การงานที่ดีขนาดนี้ ครอบครัวของเขาต้องมีฐานะอย่างแน่นอน เขาคงไม่รำบากที่จะช่วยเหลือเธอแน่นอน“ไปจากที่นี่ แล้วคุณไม่มีบ้านหรือครอบครัวหรือครับ” จางหย่งผู้เป็นตัวแทนของหมู่บ้านเอ่ยถามขึ้นทันที ลู่เฟิงที่ตั้งใจจะถามเหมือนกันแต่ถูกตัดหน้าไปก่อนก็พยักหน้าเห็นด้วยอ้ายเหม่ยที่เห็นว่าคนทั้งสองตั้งหน้าตั้งตารอคำตอบ เธอก็ตัดสินใจที่จะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ทั้งสองได้ฟัง ยังไงมันก็ไม่ใช่ความลับอยู่แล้ว“คือว่า…” อ้ายเหม่ยใช้เวลาเล่าไม่นานพร้อมกับแต่งเรื่องขึ้นมาอีกนิดหน่อย เพื่อให้คนตรงหน้านั้นสงสารเธอ และมอบการช่วยเหลือให้กับเธ