All Chapters of นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ (ยุค70): Chapter 141 - Chapter 150

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****เมื่อตอนที่เธอรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนั้น เธอไม่เคยได้เจอหน้าของลู่เฟิงเลย พอถามพยาบาลก้ได้คำตอบว่าเขาออกไปทำงานนอกพื้นที่ และไม่รู้ว่าจะเสร็จงานเมื่อไหร่ ส่วนเธอถ้าหายดีแล้วให้รอเขาอยู่ที่นี่ “หรือคะ” เว่ยเว่ยที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำหน้าไม่ถูก อะไรคือบอกกันเสมอ นี่คู่หมั้นของเธอออกไปทำงานแต่สามเดือนกับได้อะไรติดมือมาด้วยเนี่ยลู่เฟิงเองก็เห็นว่าตอนนี้เว่ยเว่ยไม่ยอมขยับตะเกรียบเลย เขาจึงคีบขาหมูตุ๋นลงในชามของเธอ“คุณทานข้าวบ้างหรือเปล่า ทำไมผมถึงคิดว่าคุณดูผอมลง” “ขอบคุณค่ะ ฉันก็ทานปกตินั่นแหละค่ะ แต่ทานได้น้อยลง ตอนนี้งานยุ่งมาก” เว่ยเว่ยที่เห็นว่าเขายังใส่ใจเธอ เธอจึงพูดดีด้วย“อือ ตอนเข้ามา ผมเห็นข้างร้านคุณมีร้านผ้าเปิดใหม่ ของใครหรือครับ” เพราะเขาเองก็สะดุดตาร้านนั้นเหมือนกัน และชุดที่โชว์อยู่นั้นก็สวยมาก ถ้ามันอยู่บนตัวของเว่ยเว่ยล่ะก็คงจะสวยมากกว่านี้“ร้านของฉันเองค่ะ ตอนนี้เปิดได้หนึ่งเดือนแล้ว” เว่ยเว่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ตั้งแต่เปิดร้านมาก้นับเงินไม่ไหวเลยทีเดียว“ร้านของคุณอย่างนั้นหรือครับ นี่ผมไม่อยู่แค่สามเดือนคุณทำอะไรได้เยอะเลย” ลู่เฟิงอดที่จะชื่น

นี่ฉันเป็นนางรน้ายหรอ*****“ฉันรู้ค่ะ ว่าสิ่งที่ฉันนั้นทำลงไปไม่ถูกต้อง แต่ฉันมีทางเลือกแค่นี้เท่านั้น ฉันขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณไม่พอใจ แต่ฉันขอสัญญาเลยนะคะ ว่านับแต่นี้ฉันจะไม่เรียกร้องสิ่งใดจากคุณอีก และก็จะตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ด้วยค่ะ” อ้ายเหม่ยนั้นฟังออกว่าเว่ยเว่ยพูดให้เธอ แต่เธอก็ไม่โกรธหรอก เพราะมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ เธอเองก็ไม่ตั้งใจที่จะเอาเปรียบคนที่ช่วยเหลือตน แต่ตอนนั้นสมองน้อยๆของเธอนั้นคิดได้แค่นั้นจริงๆ และต่อไปนี้เธอเองก็จะตอบแทนด้วยการตั้งใจทำงานและซื่อสัตย์กับทุกคนลู่เฟิงที่นั่งฟังคนทั้งสองพูดมาตลอด ก็อดที่จะทึ่งในความคิดของคู่หมั้นไม่ได้ เขาไม่เคยคิดถึงหนังสือสัญญามาก่อน คิดแค่ว่าแค่ช่วยเหลือแค่นั้นก็จบแล้ว แต่เว่ยเว่ยกลับคิดมันออกมาได้ และยังรัดกุมมากอีกต่างหากเมื่อการตกลงเสร้จสิ้น เว่ยเว่ยก็เข้าไปร่างหนังวสือสัญญาออกมาทันที เธอแค่ร่างในส่วนของลู่เฟิงเท่านั้น เพราะในส่วนที่เป็นของร้านนั้นเว่ยเว่ยได้จัดทำไว้อยู่แล้ว และทุกคนที่ทำงานให้เธอก็ต้องลงชื่อกันทุกคน ถึงแม้ว่าทุกคนจะไว้ใจได้ แต่เธอก็ต้องจัดการไว้ก่อน ไม่ใช่วัวหายแล้วล้อมคอก“อ่านรายละเอียดก่อนนะ ไม่เ

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****ไม่เพียงแต่ซูเย่เท่านั้นที่ทำอะไรไม่ถูก หนุ่มๆทั้งห้าคนที่นั่งอยู่ก็จ้องตาไม่กระพริบ พวกเขาไม่คิดว่าสองสาวจะกล้ามานั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขาด้วย“เอ่อ..ถ้าพวกนายไม่สดวก พวกเราย้ายโต๊ะก็ได้เนอะ” ซูเย่ที่ถูกจ้องอยู่ก็เข้าใจว่า พวกเขาคงไม่พอใจ จึงคิดที่จะย้ายก้นออกไปก่อนที่จะมีปัญหา“นั่งที่นี่ก็ได้” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นมา เขาเป็นหนึ่งในห้าคนที่นั่งอยู่“เอ่อ..ขอบคุณ” ซูเย่ทำอะไรไม่ถูก จึงได้เอ่ยขอบคุณออกไป และหันไปส่งสัญญาณกับเว่ยเว่ยว่าให้รีบกิน แล้วรีบออกไปจากตรงนี้“พวกเธอหิวมากหรือไง” ชายหนุ่มที่นั่งถัดออกไปถามขึ้น เพราะเห็นทั้งสองรีบกินเว่ยเว่ยและซูเย่หันไปมองคนถาม แต่พวกเธอจะกล้าบอกได้ยังไง ว่าที่รีบกินนี่ไม่ใช่หิวมาก แต่กลัวจะโดนรุมเสียมากกว่า ลองมองไปรอบๆสิ เจอแต่สายตาอำมหิตทั้งนั้น“คือพวกเรามีธุระต้องไปต่อน่ะ" เว่ยเว่ยเป็นคนตอบ ส่วนซูเย่ก็พยักหน้ายืนยันตามที่เพื่อนพูด“เธอมีคนรักแล้วหรือยัง” อยู่ดีๆคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะก็เอ่ยถามขึ้นมา มันทำให้เว่ยเว่ยและซูเย่นั้นงงงันมาก นี่เขากำลังถามใครกัน“ฉันหรือคะ” ซูเย่ใช้นิ้วชี้มาที่ตัวเอง ชายคนนั้นก็ส่ายหน้า เพื่อยืน

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****“ฉันเองก็ต้องขอโทษด้วยเหมือนกันนะคะ ที่เสียมารยาทกับคุถณ ฉันผิดไปแล้วค่ะ” ลี่ซือที่เห็นว่าชุดนั้นไม่ใช่ของที่ร้านจริงๆก็สำนึกผิดถึงสิ่งที่เธอทำลงไป เธอน่าจะใจเย็นมากกว่านี้ และยังทำให้ร้านนั้นเสียชื่อเสียงอีกด้วยที่ใส่ร้ายลูกค้าที่เข้ามาซื้อของ“เอาล่ะ ฉันเห็นแก่เจ้าของร้านก็แล้วกัน ฉันจะรับคำขอโทษนี้ไว้ และหวังว่ามันจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาอีก” ถังอวิ้นไม่ติดใจเอาความแล้ว“ถ้าอย่างนั้นเชิญลูกค้าเลือกชุดได้เลยค่ะหนึ่งชุด ถือเสียว่าเป็นคำขอโทษจากทางร้าน” เว่ยเว่ยผายมือไปทางชุดที่แขวนอยู่เรียงราย ให้เธอเลือกได้ตามใจชอบ“คงไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไม่คิดที่จะเอาตั้งแต่ทีแรกอยู่แล้ว ฉันขอซื้อดีว่า” ถังอวิ้นไม่คิดที่จะเอาเปรียบใคร ถึงแม้ว่าเธอจะเสียหายก็เถอะ“จะดีหรือคะ เอาแบบนี้แล้วกัน ในวันนนี้ถ้าคุณซื้อชุดที่ร้านของเรา ฉันยินดีลดราคาให้คุณครึ่งนึงเลยค่ะ คุณจะซื้อกี่ชุดก็ได้” เว่ยเว่ยเสนอทางเลือก ยังไงเธอก็พูดไว้แล้วว่าจะให้หนึ่งชุด ในเมื่อลูกค้าไม่รับเธอจึงเลือกที่จะลดราคาให้“แบบนี้ก็ดีค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันเอาชุดนั้น ชุดนี้ ชุดโน้นด้วยค่ะ แล้วก็ชุดตรงนั้นด้วย” ถ

นี่ฉันเป็นนางรน้ายหรอ*****“ฉันอยากได้ทุกยี่ห้อที่คุณสามารถหาได้ค่ะ แต่ฉันขอเน้นไปทางน้ำหอมฝรั่งเศส และฉันเองก็อยากได้หลายขนาดด้วยค่ะ ทั้งขนาดเล็ก ขนาดกลาง และก็ขนาดใหญ่” เว่ยเว่ยคิดว่าถ้ามีหลายแบบหลายขนาดเธอจะสามารถขายมันได้ง่ายมากขึ้น เพราะบางคนก็อาจจะอยากลองใช้หลายๆกลิ่นแล้วเลือกที่จะซื้อขนาดเล็ก หรือคนที่ต้องการมอบเป็นของฝากก็อาจจะเลือกขนาดกลาง หรือคนที่มีฐานะมากหน่อยก็เลือกขนาดใหญ่ แบบนี้ก็เป็นได้“ผมเองก็มีคนรู้จักที่จัดการเรื่องนี้ได้ แต่ราคาของมันค่อนข้างสูง คุณสู้ราคาไหวใช่หรือเปล่าครับ” เฟยหลงไม่ได้คิดดูถูกเว่ยเว่ย แต่ราคาสินค้าชนิดนี้สูงมากจริงๆ “เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันรับได้ แล้วคุณพอจะกะเวลาคร่าวๆได้หรือเปล่าคะ ว่าถ้าสั่งสินค้าล็อตนี้ไปจะได้ประมาณวันไหน” เว่ยเว่ยจะได้ไปเตรียมหาร้านไว้รอ กว่าจะตกแต่งเสร็จสินค้าก็น่าจะมาถึงพอดี“อืม ผมคิดว่าอย่างน้อยก็หนึ่งเดือน หรือถ้ามากกว่านั้นก็ไม่เกินเดือนครึ่งครับ” เพราะยังไงวันพรุ่งนี้เรือที่จะไรับสินค้าก็จะออกเดินทางพรุ่งนี้แล้ว คงใช้เวลาไปกลับประมาณหนึ่งเดือน น่าจะทันตามที่ได้บอกคู่หมั้นของเพื่อน“แล้วฉันต้องทำหนังสือสัญญาหรื