All Chapters of นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ (ยุค70): Chapter 121 - Chapter 130

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****“คุณจะกลับพร้อมผมเลยหรือเปล่าครับ” ลู่เฟิงถามคนรัก เพราะวันพรุ่งนี้เป็นวันที่เขาต้องไปส่งพ่อแม่ที่ตัวมลฑล และตัวเขาเองก็ต้องกลับไปทำงานด้วย เพราะลางานมาได้แค่สามวันเท่านั้น“ฉันจะกลับทีหลังค่ะ คุณเดินทางไปก่อนได้เลย ฉันสั่งของไว้ค่ะ แล้วทางนั้นยังทำงานไม่เสร็จฉันเลยต้องรอก่อน” และเธอเองก็อยากอยู่กับครอบครัวให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย นี่ก็เพิ่งจะกลับมาได้ไม่กี่วันเอง“แล้ววันนี้คุณจะไปที่ไหนหรือเปล่าผมจะได้พาไป” ลู่เฟิงอยากใช้เวลากับคนรัก เพราะถ้าเธอไม่กลับไปพร้อมกัน นั่นก็หมายความว่าเขาจะไม่เจอเธออย่างน้อยก็ครึ่งเดือนแน่นอน“ไม่ค่ะ วันนี้เราจะนอนเล่นกันที่บ้าน หรือว่าคุณอยากไปที่ไหนหรือเปล่าคะ” เว่ยเว่ยก็ลืมนึกไปว่าเขาเองก็อาจจะมีที่ที่อยากไปลู่เฟิงเองที่ได้ยินแบบนั้นก็ส่ายหัวเป็นคำตอบ เขาเองก็อยากจะนอนกอดเธอเหมือนกัน“ถ้าอย่างนั้นเราดูหนังกันดีหรือเปล่าคะ” เว่ยเว่ยเองก็พึ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่าในมิติของเธอนั้นมีเคื่องเล่นดีวีดีอยู่ และเธอก็มีแผ่นหนังหลายแผ่นเลยทีเดียว“ดูหนัง ก็ไหนคุณบอกว่าจะนอนเล่นนี่ครับ แต่ทำไมถึงอยากไปดูหนังอีกล่ะ” ลู่เฟิงถามด้วยน้ำเสียงที่ส

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****วันนี้เป็นวันที่เว่ยเว่ยต้องเดินทางกลับไปที่ตัวมลฑลแล้ว เพราะอีกเพียงแค่สัปดาห์กว่าๆมหาวิทยาลัยก็จะเปิดแล้ว บวกกับที่ร้านตอนนี้ก็ไม่มีของขายแล้วเช่นกันวันก่อนพี่หลี่ม่านโทรมาบอกว่า จะผลัดกันกันทำงานกับซ่งเหล่ย เพราะตอนนี้ของมีน้อย สามารถทำงานคนเดียวได้ ไม่จำเป็นต้องอยู่ถึงสองคน เว่ยเว่ยเองก็คัดค้านแล้ว บอกให้อยู่ช่วยกันแต่สองคนนั้นก็ไม่ยอมท่าเดียว เธอจึงได้แต่ปล่อยไป เพราะเธอก็เข้าใจว่าทั้งสองคงไม่อยากให้เธอนั้นจ่ายค่าแรงโดยเปล่าประโยชน์“ลูกถึงที่นั่นแล้วโทรกลับมาบอกแม่ด้วยนะ แม่เป็นห่วง” แม่มู่ให้พี่ชายใหญ่ไปส่งเว่ยเว่ยก็ไม่ยอม บอกว่าเสียเวลาไปกลับเปล่าๆ ระยะทางแค่นี้เธอเดินทางคนเดียวได้“ค่ะแม่ แม่เองก็อย่าทำงานมากเกินไปนะคะ พ่อด้วยเหมือนกัน อะไรที่ใช้คนงานทำได้ก็ใช้เถอะค่ะ อย่าทำเองเสียหมด ไม่อย่างนั้นเราจะจ้างพวกเขามาทำไมคะ ถ้าต้องมาทำงานเอง” เว่ยเว่ยเองก็เห็นหลายครั้งว่าแม่และพ่อของเธอนั้นไม่ยอมใช้คนงานที่ร้าน ทั้งที่พวกเขาก็ไม่ได้ทำอะไรปล่อยให้ยืนดูเฉยๆ“แม่รู้แล้วๆ ลูกพูดหลายครั้งจนแม่จำได้แล้ว” เมื่อวันก่อนเว่ยเว่ยก็อบรมคนงานยกใหญ่ เพราะยืนดูเธอทำ

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****“พี่ลู่เฟิงคะ” เว่ยเว่ยและลู่เฟิงหันไปตามเสียงที่ได้ยิน วันนี้พวกเขาทั้งสองคนพากันมาเดินเที่ยวที่ในห้างและหลังจากนั้นก็จะพากันไปทานอาหารที่ภัตตราคารแห่งหนึ่ง“พี่ลู่เฟิงจริงๆด้วย” สาวสวยคนที่เรียกลู่เฟิงเมื่อสักครู่นี้รีบวิ่งเข้ามาเมื่อเห็นว่าเป็นคนที่เธอนั้นอยากเจอพอดีเมื่อลู่เฟิงหันมาตามเสียงที่ได้ยิน และมองดูดีๆ เขาก็จำได้ทันทีว่าคนคนนี้คือใคร“ฉันดีใจมากเลยนะคะ ที่ได้มาเจอพี่ที่นี่ ฉันตั้งใจว่าจะไปเยี่ยมคุณลุง คุณป้า แล้วก็พี่ลู่เฟิงพรุ่งนี้อยู่พอดีเลยค่ะ นี่ก็กำลังจะไปหาซื้อของฝากอยู่พอดี ช่างบังเอิญจังเลยนะคะ” สาวสวยคนนั้นพูดไม่ยอมหยุด พร้อมกับสาธยายเรื่องของตัวเอง“แล้วนี่พี่ลู่เฟิงมากับใครหรือคะ แล้วว่างไปหาซื้อของกับฉันได้หรือเปล่า เอ่อคุณคะ จะเป็นอะไรหรือเปล่าถ้าฉันจะขอยืมตัวพี่ลู่เฟิงไปซื้อของกับฉันน่ะค่ะ” ตอนแรกก็ถามชายหนุ่มตรงหน้า แต่ลู่เฟิงก็ยังไม่ทันได้ตอบอะไร ผู้หญิงคนนั้นก็หันไปถามเว่ยเว่ยอีก“เอ่อ คือว่า…” เว่ยเว่ยที่ตอนนี้ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย ก็เลยไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกมาดี แต่เมื่อหันหน้าไปมองคู่หมั้นของตนก็เห็นว่าเขากำลังทำหน้าตึงอยู่ แ

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****“จริง เราพึ่งจะหมั้นหมายกันไม่นานี้เอง และมีแผนที่จะแต่งงานหลังจากเว่ยเว่ยเรียนจบ” ลู่เฟิงพูดด้วยรอยยิ้มเมื่อคิดว่าขาจะได้แต่งงานกับผู้หญิงที่เขารักส่วนซูฮวาตอนนี้ร้องไห้ไปแล้ว การที่เธอกลับมาที่นี่นั้นย่อมต้องมีจุดมุ่งหมาย เธอต้องการที่จะกลับมาคืนดีกับลู่เฟิง เพราะตอนนี้เธอได้เลิกลากับสามีของเธอแล้ว “เธอไม่ตวรที่จะมาร้องไห้แบบนี้ เดี๋ยวคนที่เดินผ่านมาผ่านไปจะเข้าใจผิด ว่าพวกเรารังแกเธอ” เว่ยเว่ยที่หันไปเห็นว่าคนเริ่มมองมาทางนี้ ก็อดที่จะพูดไม่ได้“ถ้าอย่างนั้นเรากลับกันเถอะครับ” ลู่เฟิงหันไปบอกกับเว่ยเว่ย ไม่คิดที่จะสนใจผู้หญิงคนนี้อีก เธอมันก็แค่อดีตที่หลงลืมไปแล้ว“ว๊าย!!!!” เว่ยเว่ยร้องอุทานออกมา เมื่อเห็นว่าซูฮวาที่ตอนนี้เป็นลมหมดสติไปแล้วลู่เฟิงที่เห็นแบบนั้นก็เข้าไปช่วยเหลือ ถึงแม้ว่าจะไม่อยากทำก็ตาม“ฉันว่าพาเธอไปส่งที่โรงพยาบาลดีกว่านะคะ” เว่ยเว่ยบอกกับลู่เฟิงที่ตอนนี้กำลังพยุงซูฮวาอยู่ แทนที่จะอุ้มในท่าเจ้าสาวเมื่อเป็นแบบนั้นทั้งสองคนก็พาซูฮวาไปส่งที่โรงพยาบาล“ใครเป็นญาติคนป่วยกัวซูฮวาคะ” นางพยาบาลออกมาเรียกหาญาติคนไข้“ฉันเองค่ะ ไม่ทราบว่าคนป

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****“ไปกันเถอะ” เมื่อลู่เฟิงออกมาด้านนอกก็เอ่ยชวนซูฮวาออกไปทันที พวกเขาเดินทางด้วยรถประจำตำแหน่งของลู่เฟิง นั่นก็คือรถจิ๊ปทหาร ซูฮวาที่ได้นั่งด้านหน้าคู่กับลู่เฟิงก็ยิ้มหน้าบาน พร้อมกับคิดว่า ตนนั้นจะต้องได้เป็นคุณนายทหารอย่างแน่นอน“นี่เรากำลังจะไปที่ไหนกันอย่างนั้นหรือคะ” ซูฮวาที่นั่งรถมาพร้อมกับลู่เฟิงเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นว่ามันผ่านทางที่จะไปบ้านของเขาแล้ว แต่ทำไมลู่เฟิงถึงไม่ขับเข้าไปแต่กลับขับเลยมาที่นี่“เราจะไปรับเว่ยเว่ยคู่หมั้นของผมก่อน แล้วค่อยไปที่บ้าน” ลู่เฟิงบอกเพียงเท่านั้น แต่ไม่ได้บอกว่าบ้านนี้คือที่ไหน ซึ่งซูฮวาก็แอบไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา“รอนานหรือเปล่าครับ เราไปกันเลยดีกว่านะครับ เดี๋ยวขากลับผมจะพาคุณไปทานอาหารด้วย” เมื่อมาถึงลู่เฟิงก็ลงจากรถไปหาคนรักทันที เพราะเกรงว่าเธอนั้นจะรอนาน“ฉันขอนั่งทางด้านหน้านะคะ เพราะตอนนี้ฉันยังไม่หายดี ไม่อยากปีนขึ้นไปทางด้านหลังน่ะค่ะ กลัวว่าจะหน้ามืดเป็นลมขึ้นมาอีก” เมื่อซูฮวาเห็นว่าเว่ยเว่ยเตรียมตัวที่จะขึ้นรถเธอจึงรีบเอ่ยขึ้นมาทันที ยังไงเธอก็จะนั่งคู่กับลู่เฟิง ยังไงตำแหน่งนี้ก็ต้องเป็นของเธอ“ค่ะ ค