All Chapters of นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ (ยุค70): Chapter 111 - Chapter 120

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****แต่เพียงไม่นานก็เกิดเรื่องราวที่หน้าร้านขึ้น ทุกคนได้ยินเสียงโวยวายจึงได้พากันออกไปดู“ออกมาได้แล้วหรือยังไง นังลูกอกตัญญู หนอยถ้าแม่แก่ๆอย่างฉันไม่ไปหาที่บ้านแม่สามีของเธอ ฉันก็คงไม่รู้หรอกนะว่าแกมาเปิดร้านใหญ่โตขนาดนี้” หญิงชราที่ยืนโวยวายอยูที่หน้าร้านนั้นก็คือแม่ของพี่สะใภ้รองนั่นเองก่อนหน้านั้นเธอและลูกสะใภ้ทั้งสองคนได้เดินทางออกมาจากหมู่บ้านเพื่อมาหาลูกสาวที่แต่งออกมาแล้วอีกหมู่บ้านนึง ก่อนหน้านั้นลูกสาวคนนี้ได้กลับบ้านไปเยี่ยม พร้อมกับมอบเงินให้เธอถึง 50 หยวน และการแต่งตัวนั้นก็ดีกว่าเมื่อก่อนมาก เธอจึงคิที่จะมายืมเงินลูกสาวอีกสัก 100 หยวน เพราะหลานชายทั้งสองคนของเธอนั้นต้องการใช้เงิน เพราะจะเข้าไปสมัครเรียนที่โรงเรียนมัธมชั้นนำที่ตัวอำเภอแห่งนี้ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเมื่อไปถึงบ้านลูกเขยกลับไม่เจอใครทั้งนั้น แถมบ้านยังถูกปิดตายอีกด้วยจนมีเพื่อนบ้านออกมา พวกเขาจึงเล่าว่าครอบครัวเฉียนนั้นออกมาทำการค้าที่อำเภอ แถมยังมีร้านค้าใหญ่โตอีกด้วย ไม่ใช่เพียงแค่ร้านเดียวแต่มีถึงสองร้านด้วยกัน ครอบครัวเฉียนแบ่งให้ลูกทั้งสองคนคนละร้าน ส่วนลูกสาวคนเล็กก็ไปเรียนมหาว

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****“ได้ค่ะ ฉันจะจ่ายให้เอง” เว่ยเว่ยพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม“น้องเล็ก/น้องเล็ก” พี่รองและพี่สะใภ้รองพูดออกมาพร้อมกัน ไม่คิดว่าเว่ยเว่ยจะยอมให้ง่ายๆแบบนี้“ดี ถ้าอย่างนั้นก็เอามา พวกเราจะได้กลับเสียที” แม่เฒ่าเร่ง พร้อมกับยิ้มดีใจที่จะได้เงินกลับบ้าน วันนี้เธอไม่เสียแรงเปล่าแล้ว“แต่ว่าก่อนที่จะได้เงินของฉันไปนั้น คุณป้าต้องเซ็นต์สัญญาด้วยนะคะว่า ถ้าได้รับเงินไปแล้ว จะไม่กลับมาวุ่นวายที่นี่อีก ถ้าตกลงรอฉันแปปเดียวเลยค่ะ ฉันจะเข้าไปเอากระดาษก่อน” เว่ยเว่ยบอกข้อตกลงออกมา ถ้าไม่เซ็นต์เธอก็ไม่จ่ายเหมือนกัน“นี่..นี่ มันจะมากไปแล้วนะ ถึงกับต้องเขียนหนังสือสัญญาเลยรึไงกัน” แม่เฒ่าถึงกับจุกเลยทีเดียว ที่เจอข้อตกลงแบบนี้“แน่นอนค่ะ เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องเสียเงินไปเปล่าๆล่ะคะ แล้วคุณป้าตกลงหรือเปล่าล่ะคะ” อย่าคิดว่าเธอดูไม่ออกนะ คนแบบนี้ต้องเจอไม้แข็งนี่แหละถึงจะเอาอยู่“ได้ แต่ฉันขอเพิ่มอีก 20 หยวน แล้วฉันจะลงลายมือทันที” แม่เฒ่าเจ้าเลห์ยังไงก็ไม่ยอมเสียเปรียบง่ายๆ“10 หยวน ได้แค่นั้น จะเอาก็เอา ถ้าไม่เอาก็กลับไป และถ้ายังมาวุ่นวายอีก คราวนี้เรื่องถึงเจ้าหน้าที่จริงๆแน่” เว

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****“ยังไงหรือจ๊ะ ตอนนี้พี่ก็ยังงงอยู่” อะไรคือการนับวันที่เหมาะกับการทำลูก แต่เธอเองก็สนใจ“คือเราจะต้องรอวันไข่ตกค่ะ มันจะอยู่ช่วงที่เราหมดรอบเดือนไปแล้วเจ็ดวัน คือช่วงวันที่แปดถึงวันที่สิบสี่นั้นเป็นวันที่เหมาะมากเลยค่ะ” เธอเองก็เรียบเรียงคำไม่ค่อยถูก แต่ก็น่าจะเข้าใจล่ะเนอะ“หมายความว่า ถ้าพี่หมดรอบเดือนแล้ว ให้รอไปอีกเจ็ดวันใช่หรือเปล่าจ๊ะ” ลู่จิงเข้าใจว่าเป็นแบบนั้น“ก็ประมาณนั้นเลยค่ะ แต่ระหว่างนี้พี่กับท่านผู้พันก็สามารถมีอะไรกันได้ แต่ถ้าช่วงเจ็ดวันนี้งดนอนด้วยกันเลยได้ยิ่งดีค่ะ เพราะจะทำให้ตัวอ่อนของผู้ชายนั้นมีความเข้มข้น โอกาสรอดของตัวอ่อนนั้นค่อนข้างเยอะ” ตรงส่วนนี้เธอเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่ก็น่าจะใช่ล่ะมั้ง“เราต้องทำทุกวันตลอดช่วงเจ็ดวันด้วยหรือเปล่าจ๊ะเว่ยเว่ย” ที่เธอถามเพราะจะได้จัดการถูก“แน่นอนค่ะ ถ้าพี่ต้องการลูก ตลอดเจ็ดวันนี้เหมาะที่สุด แล้วแต่ละคืนไม่ควรต่ำกว่าสองครั้งนะคะ” แล้วลู่จิงก็ทำท่านับเลข พร้อมกับใช้ความคิดไปด้วย“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็เหมาะเลยล่ะสิ วันนี้วันที่แปดพอดี” เธอหมดรอบเดือนไปเจ็ดวันแล้ว และวันนี้เป็นวันที่แปด และหลายวันที่ผ

“อือ กอดแน่นไปแล้วค่ะ” เว่ยเว่ยอดที่จะโวยวายไม่ได้ ถ้ากอดนานกว่านี้เธอคงจะหลอมเป็นเนื้อเดียวกันแล้วล่ะ“ก็คิดถึงนี่ครับ และก็ดีใจด้วยที่คุณเป็นห่วงผม” ก็คนรักของเขาแสนดีแบบนี้จะไม่ให้รักได้ยังไง“แล้วคุณมาที่นี่ได้บอกที่บ้านไว้หรือเปล่าคะ” เว่ยเว่ยถามนี่ไม่ใช่อะไร เพราะเธอนั้นคิดว่าลู่เฟิงคงไม่กลับไปนอนที่บ้านพี่สาวแล้วแน่นอน“บอกแล้วครับ แล้วคืนนี้ผมก็จะนอนกับคุณ” ลู่เฟิงบอกความต้องการออกไป และก็เป็นอย่างที่เว่ยเว่ยคิดไว้จริงๆ“ฉันคงห้ามไม่ได้สินะคะ” เว่ยเว่ยแอบค้อนคนรักนิดนึงที่ชอบอนุญาติให้ตัวเองตลอด “พรุ่งนี้ครอบครัวของผมจะไปที่บ้านคุณนะครับ” ลู่เฟิงบอกคนรักอีกครั้ง เพราะเรื่องนี้เขาเองก็ได้พูดกับเว่ยเว่ยไปบ้างแล้ว“ได้ค่ะ ฉันเองก็จัดเตรียมทุกอย่างไว้แล้วค่ะ” ครอบครัวของเธอนั้นตื่นเต้นมาก โดยเฉพาะแม่ของเธอ แม่มู่เกณ์คนงานให้ช่วยทำความสะอาดร้านให้มากกว่าทุกวัน ทั้งที่ปกติก็ทำดีอยู่แล้ว ถึงขาดที่ว่าวันพรุ่งนี้จะปิดร้านเพื่อต้อนรับครอบครัวว่าที่ลูกเขยเลยด้วยซ้ำ ดีที่เธอนั้นห้ามไว้และอาหารต้อนรับก็จัดเตรียมไว้แล้วทั้งของคาวของหวาน เหลือแค่รอปรุงตอนที่ทุกคนไปถึงก็เท่านั้น“คุณตื่นเต้

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****“จริงค่ะ ไม่อย่างนั้นแล้ว ครอบครัวของพวกเราก็คงต้องก้มหน้าทำนากันต่อไป คงไม่ได้ออกมาค้าขายกันแบบนี้” ทั้งที่ครั้งแรกพวกเขาก็อดที่จะกังวลไม่ได้ ว่าการค้าขายนี้จะไปได้รอดจริงหรือ แต่นี่ก็ผ่านมาเป็นปีแล้ว ทุกอย่างมันก็ผ่านไปได้ดี“นี่ก็ไกล้เวลาอาหารเที่ยงแล้ว พวกเราออกไปทานอาหารกันดีกว่านะคะ ป่านนี้ข้างนอกคงจัดการเรียบร้อยแล้ว” เมื่อการพูดคุยเสร็จสิ้นแม่มู่ก็เชิญทุกคนออกไปที่โต๊ะอาหาร ก็เห็นว่าสะใภ้ใหญ่นั้นเตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว“อาหารน่ากินทั้งนั้นเลยนะคะ” แม่จิ่งที่นั่งลงก็เห็นอาหารที่วางอยู่ละลานตาไปหมด“แต่เอ๊ะ แล้วของดิบพวกนั้นเราต้องทำยังไงหรือคะ” และเมื่อหันมาเจอเนื้อหมู เนื้อปลา เนื้อไก่ที่วางอยู่ในจานก็อดที่จะถามไม่ได้“อันนี้ที่วางอยู่คืออาหารที่เราขายที่นี่ค่ะคุณป้า ของพวกนี้เราจะต้องย่างด้วยตัวเอง กินไปย่างไปค่ะ ฉันรับรองเลยนะคะว่าอร่อยมาก” เว่ยเว่ยเป็นคนอธิบายเรื่องอาหาร“จริงค่ะแม่ ปิ้งย่างที่นี่อร่อยมากฉันมาบ่อยค่ะ” ลู่จิงเองก็เป็นลูกค้าประจำที่นี่เอ่ยรับรองถึงความอร่อย“อย่างนั้นหรือจ๊ะ ถ้าอย่างนั้นรบกวนด้วยนะคะ” เมื่อแม่จิ่งพูดจบ พ่อเจี