All Chapters of นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ (ยุค70): Chapter 161 - Chapter 170

“พี่ลู่เฟิงคะ” กุ้ยเจินที่ำด้ยินแบบนั้นก็เอ่ยชื่อเขาขึ้นมาแบบน้อยใจ ทำไมคู่หมั้นของลู่เฟิงจึงไม่ใช่เธอ ทั้งที่ผ่านมาเธอเองก็ชัดเจนมาตลอด ถึงแม้จะมีช่วงที่เธอเปิดใจให้กับคนอื่น แต่ก็เพียงไม่นานเท่านั้นเพราะเธอรู้ดีว่าผู้ชายพวกนั้นไม่ได้ดีเท่ากับผู้ชายตรงหน้าเธอ“กุ้ยเจีย ที่ผ่านมาผมเองก็ไม่อยากพูดทำร้ายจิตใจของคุณ เพราะเห็นว่าคุณเป็นน้องของเพื่อน ผมไม่เคยคิดเกินเลยอะไรกับคุณเลยแม้แต่น้อย และผมก็หวังว่าคุณจะไม่มาสร้างปัญหาให้กับผมและคนรัก ถ้าวันนี้คุณไม่ได้มาซื้อของ ก็กลับไปเถอะครับ” ลู่เฟิงไม่คิดจะพูดดีด้วยอีก ในเมื่อเคยบอกไปแล้วแต่ไม่ฟัง ก็ต่างคนต่างไปแหละดีแล้ว และไล่ออกจากร้านทันที“ฉันต้องขอโทษคุณเว่ยเว่ยด้วยนะคะ และวันหลังฉันจะมาอุดหนุนแน่นอน ลู่เฟิงฉันไปก่อนนะ” กุ้ยเจินที่เห็นท่าไม่ดีแล้วจึงได้ฉุดแขนน้องสาวออกมา“พี่คะ พี่ปล่อยฉันนะ” กุ้ยเจียก็โวยวายพี่สาวทันที“นี่ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าเธออย่าสร้างปัญหาที่นี่ เธอกลับบ้านไปได้แล้ว” เมื่อออกมาจากร้านของเว่ยเว่ยได้ประมาณหนึ่ง กุ้ยเจินก็จัดการน้องสาวทันที“พี่คะ พี่ไม่ช่วยฉันไม่พอ พี่ยังเข้าข้างคนอื่นอีกหรือคะ” กุ้ยเจียต่อว่าพี่สาว น้อ

“ก็ประมาณนั้น ตอนนี้ที่โรงพิมพ์วุ่นวายมาก เพราะคนที่เคยแปลงานให้ เขาทำงานช้ามากๆ และยังเล่นตัวมากอีกด้วย” เห็นว่าต้องการเงินเพิ่ม จึงได้เล่นตัว เพราะเห็นว่าตนเป็นคนเดียวที่สามารถทำงานนี้ได้ “ก็ได้ แต่ฉันไม่รับปากนะว่าจะช่วยได้มากแค่ไหน เธอเองก็รู้ว่าฉันมีงานต้องทำเหมือนกัน” ถ้าเป็นงานแปลที่ไม่ยาวมากเธออาจจะช่วยได้“แน่นอน ขอแค่เธอช่วยเท่านั้นก็พอ” ซูเย่นั้นดีใจมาก อย่างน้อยเพื่อนของเธอก็รับปากแล้ว และเมื่อทั้งสองคนพูดคุยกันแล้ว ก็ถึงเวลาเรียน และรอที่จะไปสำนักพิมพ์ในช่วงบ่าย เพราะวันนี้มีเรียนแค่ช่วงเช้าเท่านั้น………………………………………….“สวัสดีครับคุณหนู” ผู้จัดการที่เดินออกมาด้านนอกพอดี เมื่อเห็นลูกสาวเจ้านายก็เอ่ยทักทันที“สวัสดีค่ะผู้จัดการฮง นี่กำลังจะออกไปไหนหรือคะ” ซูเย่ที่ถูกทักก็ถามกลับด้วยเหมือนกัน “พอดีจะออกไปดูงานที่สั่งไว้น่ะครับ คุณหนูมีอะไรหรือเปล่า” เมื่อเขาเห็นว่าซูเย่พาคนมาด้วยก็เลยถาม“อ้อ นี่เฉียนเว่ยเว่ย เพื่อนของฉันเองค่ะ เธอจะเข้ามาพูดคุยเรื่องงานแปลค่ะ” เมื่อเห็นสายตาสงสัยของผู้จัดการฮงเธอก้รีบแนะนำเพื่อนทันที“อย่างนั้นหรือครับ สวัสดีคุณเฉียน ถ้าอย่างนั้นเราเข้าไปพ

7 เดือนต่อมา“อ้ายเหม่ย เธอเข้าไปในห้องรอคลอดนะ ฉันเองก็จะรออยู่ข้างนอก เธอไม่ต้องกลัวนะ เธอต้องคลอดอย่างปลอดภัย” วันนี้อ้ายเหม่ยมีอาการปวดท้องจะคลอดลูก หลังจากที่อ้ายเหม่ยมีอายุครรภ์ได้หกเดือน เธอก็ให้อ้ายเหม่ยมานอนที่บ้านด้วย เพราะกลัวว่าการที่ปล่อยให้คนท้องอยู่บ้านคนเดียวจะเป็นอันตราย เธอจึงให้มาอยู่ด้วยกัน และวันนี้เป็นวันที่อ้ายเหม่ยนั้นปวดท้องคลอด ดีที่เธอมีอาการช่วงเช้าก่อนที่เธอจะออกไปเรียน ไม่อย่างนั้นคงไม่มีใครพาเธอมาที่โรงพยาบาลอย่างแน่นอน“คุณเว่ยเว่ยฉันกลัวจังเลยค่ะ” อ้ายเหม่ยนั้นกลัวเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าหมอตรวจแล้วบอกว่าเธอจะคลอดเด็กออกมาอย่างปลอดภัยแต่เธอก็ยังเป็นกังวลอยู่ดี“ฉันอยากให้พี่จางหย่งกลับมาตอนนี้จังเลยค่ะ” อ้ายเหม่ยร้องไห้ออกมาเพราะคิดถึงสามี ตั้งแต่เธอท้องจนจะคลอด เธอยังไม่เคยเจอหน้าสามีเลย ลูกเองก็ยังไม่เคยได้ยินเสียงพ่อเลยสักครั้ง“ใจเย็นๆนะคะ ยังไงการคลอดครั้งนี้ต้องผ่านมันไปด้วยดี” เว่ยเว่ยเข้าใจอารมณ์อ่อนไหวของคนท้องดี เมืิ่อถึงเวลาไกล้คลอดก็อยากให้สามีมาเป็นกำลังใจ แต่ก็ไม่สามารถทำได้ และอีกไม่กี่นาทีต่อมา อ้ายเหม่ยก็มีอาการปวดมากขึ้น นางพยาบาลจึง

เว่ยเว่ยที่ได้ยินเสียงคาะก็ออกไปเปิดประตูด้านนอก แต่ก็ไม่เห็นออกกันไปเสียที เธอจึงต้องเสียมารยาทมาเคาะเรียกแบบนี้“รออยู่ที่นี่แหละครับ เดี๋ยวจางหย่งก็มา” เขาเองก็แยกกันตั้งแต่ลงจากรถได้ ก็มุ่งตรงกลับมาที่นี่ในทันที จางหย่งเองก็เช่นกัน เมื่อกลับไปที่บ้านพักแล้วไม่เจอภรรยา ยังไงเขาก็ต้องมาที่นี่อย่างแน่นอน และอีกอย่างอ้ายเหม่ยมีลูกเล็กจะตลอนไปได้อย่างไร“คุณแน่ใจหรือคะ” อ้ายเหม่ยถามกลับ“ครับ เขาต้องมาที่นี่แน่นอน” เพราะอ้ายเหม่ยมีคนรู้จักแค่ที่นี่เท่านั้น ถ้าไม่มาที่นี่แล้วเขาจะไปไหนได้“ถ้าอย่างนั้นเราไปเตรียมอาหารรอดีหรือเปล่าคะ ถ้าคุณจางหย่งมาจะได้ทานอาหารพร้อมกัน” นี่ก็ไกล้เวลาอาหารเย็นแล้วด้วย“ดีค่ะ” แล้วทั้งหมดก็ออกไปที่ด้านนอก อ้ายเหม่ยอาสาช่วยเว่ยเว่ยทำอาหารที่ในครัว แล้วปล่อยให้อ้ายฉิงอยู่ในความดูแลของลู่เฟิง หรือจะพูดให้ถูกก็คือ อ้ายฉิงนอนอยู่บนเบาะแล้วลู่เฟิงเป็นคนนั่งเฝ้าส่วนลู่เฟิงที่ตอนนี้กำลังนั่งจ้องหน้าสาวน้อยที่กำลังนอนมองของเล่นที่แขวนอยู่ด้านบน และพร้อมกับยิ้มกว้างออกมา ซึ่งรอยยิ้มนั้นมีเขาคนเดียวที่รู้ว่ามันคืออะไรทั้งสองคนใช้เวลาทำอาหารไม่นานก็เสร็จ และช่วยกัน

เมื่อตอนที่เธอเห็นมันครั้งแรก เธอเองก็งงเหมือนกัน ว่ามันมาจากที่ไหน ในเมื่อเธอเอาผ้าออกมาจากในมิติทุกวันเพื่อเอาออกมาตัดชุดที่ร้าน เธอก็ไม่เคยเห็นมันเลยสักครั้ง และมันไม่ใช่มีแค่สีเดียว แต่มีถึงสองสี และอีกสีหนึ่งก็คือสีแดงซึ่งเว่ยเว่ยก็นำมันมาตัดชุดกี่เพ้าด้วยเหมือนกัน แต่ชุดนั้นเธอคิดว่าจะเอามันไว้ใส่ในวันแต่งงานของเธอกับลู่เฟิง ตอนที่เธอหยิบชุดออกมาใส่ เธอก็แอบคิดไปเหมือนกันว่ามิติอาจจะรู้ว่าเธอจะได้ทำแบบนี้จึงได้มอบผ้าสวยๆแบบนี้มาให้ก็เป็นได้พอถึงช่วงบ่าย ลู่เฟิงก็มารับเธอที่บ้านตามที่ได้ตกลงกันไว้ ก่อนไปจดทะเบียน เขาได้พาเธอเข้าไปหาครอบครัวของเขาก่อน เพื่อบอกว่าทั้งสองจะไปจดทะเบียนกัน“ลูกว่าอะไรนะลู่เฟิง” แม่จิ่งที่ได้ยินลูกชายบอกว่าจะพาคู่หมั้นไปจดทะเบียนก็ถึงกับอุทานออกมาเสียงดัง“ผมจะพาเว่ยเว่ยไปจดทะเบียนครับ” ลู่เฟิงบอกคนเป็นแม่อีกครั้ง ส่วนพ่อเจียงที่นั่งฟังอยู่ก็ไม่ได้ตกใจอะไร เพราะเขาคิดว่ามันถึงเวลาแล้ว เพราะเด็กทั้งสองคนก็คบหาดูใจกันมาหลายปีแล้ว ถ้านับเวลาคงเกือบห้าปีเลยล่ะ“แล้วลูกบอกทางบ้านของหนูเว่ยเว่ยแล้วหรือยัง ทำไมลูกถึงเป็นคนแบบนี้ไปได้ ทำอะไรทำไมไม่ถามผู้ใหญ่