All Chapters of คำขอโทษที่ไร้ค่า: Chapter 11 - Chapter 19

คลาวเดียก้มหน้าไออย่างแรง น้ำไหลหยดจากคางลงสู่พื้น เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาผม เธอกำลังคิดว่า มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง? ป้าจางไม่ใช่ว่าถูกฟาบิโอส่งตัวไปตั้งนานแล้วเหรอ? แล้วผมไปเอาคลิปเสียงนั่นมาจากไหน? ทั้งที่หลักฐานจากกล้องวงจรปิดถูกทำลายไปหมดแล้ว ทำไมมันถึงยังมาตกอยู่ในมือผมได้!ไม่รอให้เธอได้เรียบเรียงความคิด ผมก็บีบคางเธอไว้อย่างแรง"คลาวเดีย สิ่งที่คุณเคยทำไว้กับอิซาเบลล่า ผมจะให้คุณชดใช้คืนเป็นสิบเท่าร้อยเท่า"คลาวเดียรู้ว่าปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว จึงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปนความหวังเฮือกสุดท้าย "วินเซนโซ วันนั้นฉันรับสายจริงๆ ค่ะ แต่ฉันนึกว่าพี่อิซาเบลล่าโกหกนี่นา""ก็พี่เขาเอาแต่คิดจะหนีตลอดไม่ใช่เหรอ? ถ้าเกิดว่าพี่เขาร่วมมือกับป้าจางเพื่อทำลายงานแต่งของเราล่ะ? ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าไฟไหม้จริงๆ... ฉันก็แค่แค่อยากจะมีงานแต่งที่สมบูรณ์แบบกับคุณ มันผิดด้วยเหรอคะ?" ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำตา แสร้งทำเป็นว่าตัวเองถูกใส่ร้ายและน่าสงสารที่สุดเมื่อก่อนแค่เธอทำแบบนี้ ผมก็ใจอ่อน แต่ครั้งนี้แววตาของผมกลับนิ่งสนิทไร้ความรู้สึก สายตานั้นทำให้เธอเริ่มขนลุกซู่ จนความมั่นใจสุดท้ายพังทลายล

"ฟาบิโอ! นี่คือผลกรรมของพี่!" คลาวเดียเกาะขอบหน้าต่าง มองเขาถูกเสาทับอยู่ด้านล่าง แล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พูดจบ เธอใช้มือยันตัว แล้วทิ้งร่างตัวเองออกไปนอกหน้าต่าง เมื่อความเย็นของผืนหญ้าโอบล้อมร่างกาย เธอนอนอยู่ตรงนั้น หัวเราะทั้งน้ำตา สัมผัสความดีใจที่รอดชีวิตมาได้ ส่วนห้องห้องนั้น พร้อมกับร่างของฟาบิโอ ก็ถูกเปลวเพลิงกลืนกินหายไปจนหมด แต่เธอดีใจได้ไม่นาน ก็หมดสติไปเพราะฤทธิ์ยาที่เริ่มทำงาน เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอพบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลแล้ว วินาทีที่คิดได้ว่ายังไม่ตาย เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ในวินาทีต่อมา ความเจ็บปวดรุนแรงรูปแบบใหม่ที่ไม่ใช่การถูกรถทับก็ออกมาจากส่วนลึกของร่างกาย มันเหมือนมีความเจ็บปวดอันแสนทรมานไหลเวียนอยู่ในไขกระดูก เพียงแค่ขยับนิดเดียวก็เจ็บเจียนตาย เธอเรียกหมออย่างอ่อนแรง พยาบาลจึงเดินเข้ามาตามเสียงเรียก คลาวเดียสูดลมหายใจเข้าลึก เสียงของเธอแหบพร่า "ฉันปวดเหลือเกิน... ฉีดยาแก้ปวดให้ฉันที"“เป็นอาการปกติค่ะ”พยาบาลตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "คนที่ตัดแขนตัดขาไปแล้วจะเป็นแบบนี้ทุกคน วันที่ฝนตกจะยิ่งปวดกว่าเดิม ตอนแรกจะใช้ยาแก้ปวดให้แล้วล่

คืนนั้น อเลสซานโดรตรวจสอบทุกเรื่องราวเกี่ยวกับวินเซนโซและคลาวเดียจนครบถ้วน และร่างแผนการอย่างละเอียดเสร็จก่อนรุ่งสาง ความจริงเขาสามารถชิงตัวฉันออกมาได้ตรงๆ แต่ฉันบอกว่า "ถ้าทำแบบนั้น เขาจะตามจองเวรไปตลอดชีวิต" เขาจึงต้องอดทน และค่อยๆ วางหมากไปทีละขั้นตอน ตอนนั้นเองที่เขาได้รู้ว่า รากฐานของตระกูลคอร์เลโอเนนั้นซับซ้อนกว่าที่จินตนาการไว้มากเขาแสร้งทำเป็นต้องการแต่งงานกับคลาวเดียเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตระกูลคอร์เลโอเน แต่ความจริงกลับแอบจัดเตรียมกำลังคนเพื่อพาฉันหนีไปให้ไกล แต่เขาก็ยังมาสายไปก้าวหนึ่ง กว่าเขาจะหาฉันพบ ขาทั้งสองข้างของฉันก็บาดเจ็บสาหัสจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ จนไม่สามารถสืบทอดธุรกิจตระกูลได้ และไม่สามารถขับรถแข่งคันโปรดออกไปโลดแล่นในสนามได้อีกต่อไปตอนนั้นฉันเหมือนคนไร้วิญญาณ ดวงตาว่างเปล่าจนน่ากลัว ยังดีที่เขาฉุดฉันกลับมาจากขอบเหวแห่งความตาย เขาพาฉันไปศูนย์ฟื้นฟูที่ดีที่สุด อยู่เคียงข้างตอนฉันเริ่มจับพวงมาลัยอีกครั้ง และเฝ้ามองฉันค่อยๆ ค้นพบแสงสว่างในชีวิตกลับมาทีละน้อย แม้จะผ่านการรักษาจนได้ขากลับมา แต่ฉันก็ไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้อีกแล้ว

เสียงทุ้มต่ำเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาจากด้านข้างกะทันหันวินเซนโซมองไปทางต้นเสียงแล้วอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง "อเลสซานโดร นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" อเลสซานโดรวาดแขนโอบไหล่ฉันไว้ และในวินาทีที่เขารู้สึกว่าฉันไม่ได้ขัดขืน เขาก็ยิ่งกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นเล็กน้อย"ฉันเป็นคู่หมั้นของเธอ ทำไมจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะ?" พอสิ้นคำพูดนี้ วินเซนโซก็เหมือนถูกฟ้าผ่า สมองดังอื้อจนไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง "คู่หมั้นเหรอ? เป็นไปได้ยังไง? อิซาเบลล่า... เขาจะเป็นคู่หมั้นของนายได้ยังไง?" ขอบตาของเขาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริก ฉันดึงมืออเลสซานโดรลงมา แล้วสอดประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกันชูขึ้นตรงหน้าวินเซนโซ"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้? ฉันยังโสดและไม่มีลูก การจะมีคู่หมั้นสักคนมันยอมรับยากนักหรือไง?" ริมฝีปากของวินเซนโซขยับพึมพำ ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ คำพูดของฉันเปรียบเสมือนมีดทู่ๆ ที่ปักลงกลางใจเขา ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง "ไม่ได้ ผมไม่อนุญาต! ผมรักคุณ คุณต้องเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น!" ฉันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะออกมา และไม่อยากแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขาอีกต่อไป"รักเหรอ? รักที่คุณหมายถึงคือการ