คำขอโทษที่ไร้ค่า

หลังจากออกมาจากห้องตรวจ ฉันก็โซเซถลันเข้าไปในลิฟต์ ตั้งใจจะไปหาวินเซนโซที่ชั้นบนสุดเพื่อถามให้รู้เรื่องพอประตูลิฟต์ปิดลง ก็มีเสียงที่คุ้นเคยสองเสียงดังขึ้น วันนี้ลมแรง และฉันก็แต่งตัวมิดชิดแถมยังสวมหมวก คนข้าง ๆ เลยจำฉันไม่ได้"วินเซนโซ นายไม่กลัว อิซาเบลล่า จะจับได้จริงๆ เหรอ? ตอนนั้นจะไปรั้งเธอกลับมาทำไม? ถ้าแต่งกับคลาวเดียไปตั้งแต่แรก ป่านนี้ตอนมาดูลูกก็คงไม่ต้องทำตัวเหมือนหัวขโมยแบบนี้หรอก"นั่นคือเสียงของ ฟาบิโอน้ำเสียงของวินเซนโซเย็นเยียบ "เธอไม่มีวันรู้หรอก ฟาบิโอ นายหุบปากให้สนิทเถอะ แล้วเวลาเจอหน้าอิซาเบลล่าควรพูดอะไรไม่ควรพูดอะไร หวังว่านายคงจะรู้ดี""ฉันไม่เข้าใจนายเลยจริงๆ" ฟาบิโอหัวเราะเยาะ "คลาวเดียเข้ามาอยู่ในบ้านนายในฐานะคู่หมั้นเด็กตั้งแต่อายุห้าขวบ ตอนเด็กๆ นายโอ๋เธอจะตายไป พอโตขึ้นกลับเป็นอิซาเบลล่าไปซะได้""ยอมส่งตัวคลาวเดียไปที่อื่นเพื่ออิซาเบลล่า แล้วหลังจากนั้นก็ยังอุตส่าห์วางแผนแทบตายเพื่อรับเธอกลับมา สรุปแล้วนายรักใครกันแน่?"วินเซนโซเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูด "ฉันรักอิซาเบลล่า แต่ก็ทิ้งคลาวเดียไม่ลง พอคิดว่าช่วงเวลาหลายปีที่เธอต้องไปตกระกำลำบากอยู่กั

ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมา ในบ้านยังคงว่างเปล่า บนหน้าจอโทรศัพท์มีข้อความที่วินเซนโซส่งมา[ที่รัก วันนี้งานยุ่งมากเลย แผนลาพักร้อนคงต้องล่มไปก่อน คุณอย่าโกรธนะ พรุ่งนี้ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหนผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ ผมเตรียมของขวัญไว้ให้แล้ว รอผมกลับไปนะ] ใต้ข้อความของเขา คือรูปถ่ายที่คลาวเดียส่งมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เป็นรูปคู่ของทั้งสองคนที่ข้างสระน้ำพุร้อน รอยยิ้มนั้นมันช่างบาดตาเหลือเกินฉันกำโทรศัพท์แน่น เกือบจะกดโทรออกไปถามเขาให้รู้แล้วรู้รอดว่า ที่ว่ายุ่งน่ะ ยุ่งกับการเจรจาธุรกิจ หรือยุ่งกับการปรนนิบัติน้องบุญธรรมกันแน่ แต่พอคิดถึงแผนการในใจ สุดท้ายฉันก็กดข่มความโกรธเอาไว้ แล้วตอบกลับไปเพียงคำว่า [ค่ะ] เขาไม่กลับมาก็ดีเหมือนกัน จะได้สะดวกต่อการเก็บข้าวของของฉัน เสื้อผ้าทุกชุดที่วินเซนโซเคยซื้อให้ ฉันจัดการลงกล่องจนหมด ตั้งใจจะเอาไปบริจาคให้คนในสลัม รูปคู่ที่แขวนอยู่บนผนังถูกฉันดึงลงมาโยนเข้าเครื่องทำลายเอกสาร แม้แต่การ์ดอวยพรร้อยความปรารถนาที่ฉันเคยเขียนให้เขา ก็ถูกเอาออกมาเผาจนเป็นเถ้าถ่านที่ริมระเบียง วันถัดมา ในที่สุดวินเซนโซก็กลับมา ทันทีที่เห็นฉัน เขาก็รีบวางเค้กในมือ

"อ๊าก! ผมไม่อยากขาหักนะ ไม่เอา!"เสียงร้องไห้ของเด็กชายดังไปทั่วทั้งห้องผู้ป่วย และลอดเข้ามาในหูฉันด้วยขาหักงั้นเหรอ?! ในหัวของฉันดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับมีบางอย่างระเบิดออก มือของฉันรีบลูบไปที่ขาตามสัญชาตญาณ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงขอบแข็งๆ ของเฝือก ขายังอยู่แต่ในวินาทีถัดมา หัวใจก็บีบรัดแน่น เพราะเมื่อฉันกดปลายนิ้วลงไป ไม่ว่าจะลองนวดเบาๆ หรือออกแรงหยิก ขาท่อนนั้นกลับไม่มีความรู้สึกใดๆ เลย ราวกับเป็นชิ้นส่วนแปลกปลอมที่ติดอยู่บนร่างกาย"เป็นไปไม่ได้... ไม่จริงหรอก" ฉันพึมพำกับตัวเอง พยายามจะลุกลงจากเตียง แต่ทันทีที่ยกตัวขึ้นได้เพียงนิดเดียว ขาขวาก็อ่อนแรงจนร่างทั้งร่างกระแทกพื้นอย่างแรง ในตอนนั้นเอง เสียงที่ร้อนรนของวินเซนโซก็ดังมาจากหน้าประตู“คุณลุงหมอจอห์น ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริง ๆ เหรอ? อาชีพของเธอพึ่งพาทักษะการขับรถระดับแนวหน้า ถ้าไม่มีขาแล้วเธอจะ… ผมไม่กล้าบอกข่าวร้ายนี้กับเธอเลย”“ต้องดูการฟื้นตัวก่อน” เสียงหมอเต็มไปด้วยความจนปัญญา “แต่ไม่แนะนำให้ทำงานแบบนั้นอีก หากเกิดอุบัติเหตุอีก ผลลัพธ์จะร้ายแรงเกินคาด” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง วินเซนโซก็ตอบรับด้วยน้ำเสียงแหบพร

คฤหาสน์เกิดไฟไหม้ เปลวเพลิงพุ่งสูงเผาผลาญทุกอย่างจนไม่เหลือซาก ศพปลอมร่างนั้น ได้ตายในกองเพลิงแทนที่อิซาเบลล่าตอนที่ไฟเริ่มลุกไหม้ แม่บ้านก็นึกขึ้นได้ว่าอิซาเบลล่ายังถูกล็อคอยู่ในห้อง แต่ก่อนไปนายท่านได้กำชับไว้เป็นพิเศษว่าห้ามใครเข้าใกล้ห้องนั้นเด็ดขาด แต่ไฟเริ่มลุกขึ้นเรื่อยๆ แม่บ้านร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก สุดท้ายจึงตัดสินใจโทรศัพท์หาวินเซนโซ ทันทีที่สายต่อติด เธอแทบจะร้องไห้ออกมา"นายท่านคะ คฤหาสน์ไฟไหม้ค่ะ! คุณอิซาเบลล่ายังอยู่ข้างบนห้องเลยค่ะ!""อะไรนะ? ไฟไหม้เหรอ? มันไหม้ได้ยังไง?" แต่เสียงที่ดังมาจากหูโทรศัพท์กลับเป็นเสียงของ ฟาบิโอตามมาด้วยเสียงของคลาวเดียว "ใครโทรมาเหรอ? อะไรไฟไหม้?"ฟาบิโออธิบายไปสองสามคำ แม่บ้านป้าจางก็ยิ่งร้อนรนกว่าเดิม "โธ่เอ๊ย คุณอิซาเบลล่ายังติดอยู่ในห้องข้างบนค่ะ! ฉันไม่มีกุญแจ รีบบอกนายท่านวินเซนโซให้กลับมาด่วนเลยค่ะ!" ฟาบิโอกำลังจะขานรับ แต่ข้อมือกลับถูกคลาวเดียกดเอาไว้ทันที"ฉันพูดเอง""ป้าจางคะ ฉันคลาวเดียเอง เดี๋ยวฉันจะรีบบอกวินเซนโซให้รีบกลับไปเดี๋ยวนี้เลย ป้ารีบออกมาจากที่นั่นเถอะค่ะ เดี๋ยวจะบาดเจ็บเอา" ป้าจางรีบรับคำ และเพียงไม่ก

ผมวิ่งพรวดพราดขึ้นบันได ในมือมือกำกุญแจสำรองที่ปั๊มเผื่อไว้ตั้งนานแล้ว ตลอดทาง ผมคิดหาวิธีชดเชยให้เธอนับไม่ถ้วน แล้วก็ล้มเลิกความคิดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ ขอแค่เธอยอมออกมา ผมจะพาเธอไปจดทะเบียนสมรสทันที จะเชิญหมอที่ดีที่สุดในโลกมารักษาขาของเธอ และจะคืนหยกกับกำไลพวกนั้นที่เธอรักนักรักหนาให้ทั้งหมดผมเสียบกุญแจเข้าช่องโหว่แล้วบิด ค่อยๆ ผลักประตูเข้าไปอย่างเบามือ วางกุญแจไว้บนตู้ตรงทางเข้าไปและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไป"อิซาเบลล่า ออกมาเถอะ" ผมพูดต่อด้วยความหวังเต็มเปี่ยม "ขอแค่คุณออกมา ผมยอมคุณทุกอย่างเลย" ในห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่า มีเพียงเสียงของผมที่สะท้อนกลับมา ผ่านไปเนิ่นนาน ก็ยังคงไม่มีการตอบสนองใดๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของผมค่อยๆ จางหายไป เขาเม้มริมฝีปากแน่นจนกรามขบกันดังกรอด"อิซาเบลล่า!" ผมตะโกนขึ้นเสียงดังลั่น "อย่าบีบบังคับผมนะ! บ้านจะไหม้ก็ไหม้ไป ผมไม่ถือสาคุณหรอก! ขอแค่คุณกลับมา กลับมาหาผม ผมจะให้คุณทุกอย่าง!" ความบ้าคลั่งในกายพุ่งพล่าน นัยน์ตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ แต่ประตูห้องนอนที่ปิดสนิทนั้น ยังคงนิ่งสนิทไร้การเคลื่อนไหวผมหมดความอดทน ยกเท้าเตรียมจะถีบประตู ใ