คำขอโทษที่ไร้ค่า

หลังจากออกมาจากห้องตรวจ ฉันก็โซเซถลันเข้าไปในลิฟต์ ตั้งใจจะไปหาวินเซนโซที่ชั้นบนสุดเพื่อถามให้รู้เรื่อง

พอประตูลิฟต์ปิดลง ก็มีเสียงที่คุ้นเคยสองเสียงดังขึ้น

วันนี้ลมแรง และฉันก็แต่งตัวมิดชิดแถมยังสวมหมวก คนข้าง ๆ เลยจำฉันไม่ได้

"วินเซนโซ นายไม่กลัว อิซาเบลล่า จะจับได้จริงๆ เหรอ? ตอนนั้นจะไปรั้งเธอกลับมาทำไม? ถ้าแต่งกับคลาวเดียไปตั้งแต่แรก ป่านนี้ตอนมาดูลูกก็คงไม่ต้องทำตัวเหมือนหัวขโมยแบบนี้หรอก"

นั่นคือเสียงของ ฟาบิโอ

น้ำเสียงของวินเซนโซเย็นเยียบ "เธอไม่มีวันรู้หรอก ฟาบิโอ นายหุบปากให้สนิทเถอะ แล้วเวลาเจอหน้าอิซาเบลล่าควรพูดอะไรไม่ควรพูดอะไร หวังว่านายคงจะรู้ดี"

"ฉันไม่เข้าใจนายเลยจริงๆ" ฟาบิโอหัวเราะเยาะ "คลาวเดียเข้ามาอยู่ในบ้านนายในฐานะคู่หมั้นเด็กตั้งแต่อายุห้าขวบ ตอนเด็กๆ นายโอ๋เธอจะตายไป พอโตขึ้นกลับเป็นอิซาเบลล่าไปซะได้"

"ยอมส่งตัวคลาวเดียไปที่อื่นเพื่ออิซาเบลล่า แล้วหลังจากนั้นก็ยังอุตส่าห์วางแผนแทบตายเพื่อรับเธอกลับมา สรุปแล้วนายรักใครกันแน่?"

วินเซนโซเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูด "ฉันรักอิซาเบลล่า แต่ก็ทิ้งคลาวเดียไม่ลง พอคิดว่าช่วงเวลาหลายปีที่เธอต้องไปตกระกำลำบากอยู่กับพวกคามอร์รา ใจฉันก็สับสนไปหมด"

“สถานะภรรยาฉันให้อิซาเบลล่าแล้ว ลูกก็ให้คลอเดียเถอะ อย่างน้อยเธอจะได้มีที่พึ่ง”

ฟาบิโอถอนหายใจ "แล้วถ้าเกิดนายกับอิซาเบลล่ามีลูกด้วยกันขึ้นมาล่ะ แล้วคลาวเดียกับลูกสาวของพวกนายจะทำยังไง? เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันนะ ฉันไม่อยากเห็นสองแม่ลูกต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวไปตลอดชีวิตหรอก"

เสียงสัญญาณเตือนว่าลิฟต์ถึงชั้นบนสุดดังขึ้นกะทันหัน

วินเซนโซพูดอย่างเรียบ ๆ ว่า “ไม่มีวันนั้นหรอก”

ฟาบิโอชะงัก เขาไม่เข้าใจว่าที่บอกว่า "ไม่มีวัน" นั้น หมายถึงจะไม่มีลูก หรือจะไม่มีวันลำเอียงกันแน่

เขาเดินตามออกไปด้วยความงุนงง

แต่ฉันกลับเข้าใจมันอย่างแจ่มแจ้ง

เขาหมายความว่า เราจะไม่มีวันมีลูกด้วยกัน

เพราะเขาเตรียมยาพิษที่ทำให้เป็นหมันไว้ให้ฉันตั้งนานแล้ว เพื่อกำจัดขวากหนามให้ลูกสาวของเขา

ในลิฟต์ทั้งอับและร้อน แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง ร่างกายหนาวเหน็บไปจนถึงกระดูก

ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ได้เดินตามออกไป เพราะมันไม่มีความจำเป็นอีกต่อไปแล้ว

จนกระทั่งลิฟต์เลื่อนลงมาถึงชั้นหนึ่งอีกครั้ง ฉันถึงเพิ่งรู้สึกเหมือนคนจมน้ำที่ได้สูดอากาศเฮือกแรก จนสำลักออกมาอย่างแรง

โทรศัพท์ในกระเป๋าของฉันสั่น หน้าจอมีข้อความจากวินเซนโซส่งมา

[อิซาเบลล่า พรุ่งนี้ผมจะไปรับคุณที่ท่าเรือ อย่าลืมสวมเครื่องรางที่ผมขอมาให้ด้วยนะ]

ความรู้สึกของฉันพังทลายลงในพริบตา หยาดน้ำตาเม็ดโตร่วงลงไม่ขาดสาย

เจ้าพ่อมาเฟียงานยุ่งมาก แต่ตั้งแต่แต่งงานกันมา ทุกครั้งที่ฉันเดินทางไปไหน วินเซนโซจะไปรอรับฉันที่ท่าเรือตรงเวลาเสมอ

วันนั้นเขาจะจองร้านอาหารล่วงหน้า ซื้อดอกไม้เตรียมไว้ เพื่อต้อนรับการกลับมาของฉัน เป็นเช่นนี้ทุกปีไม่เคยเปลี่ยน

เพื่อนของเขาเคยบอกฉันว่า ฉันคือ รักแรกที่ฝังใจและวินเซนโซใช้ครึ่งชีวิตแลกมา

เพื่อให้ฉันกลับประเทศ เขาถึงขั้นไปแย่งธุรกิจและข่มขู่มาเฟียต่างชาติ จนถูกสั่งเก็บและต้องหนีตายเอาชีวิตรอดอยู่หลายครั้ง

เพื่อรั้งฉันไว้ เขาใช้เงินมหาศาลจ้างทีมวางแผนชั้นยอด เพื่อขยายกิจการค้าอาวุธที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ฉันในซิซิลีจนรุ่งเรือง

หลังแต่งงาน เขาก็ยิ่งตามใจฉันมากกว่าเดิม

เพราะฉันชอบแข่งรถ เขาจึงทุ่มเงินสร้างสนามแข่งรถส่วนตัวให้ และในวันครบรอบทุกปี เขาจะมอบรถแข่งแต่งระดับท็อปให้ฉันหนึ่งคันเสมอ

แค่ฉันพูดว่าคิดถึงแม่ เขาก็ยอมใช้เส้นสายทั้งหมดกลางดึกเพื่อตามหาของดูต่างหน้าของแม่กลับมาให้ฉันก่อนฟ้าสาง

แต่ผู้ชายที่ดูรักมั่นคงขนาดนี้ กลับแอบมีอีกครอบครัวหนึ่งลับหลังฉัน

จู่ๆ ฉันก็เข้าใจทุกอย่าง

มิน่าล่ะ คลาวเดียถึงรู้จักทุกซอกทุกมุมในบ้านคอร์เลโอเนดียิ่งกว่าฉัน ไม่แปลกใจเลยคนที่อยู่คามอร์รามานานถึงเรียกชื่อเล่นเพื่อนเขาทุกคนได้ถูกต้อง และไม่น่าแปลกใจเลยที่ “น้องสาวบุญธรรม” คนหนึ่ง จะทำให้เขายอมยกเลิกงานทั้งหมด เพื่อพาเธอเที่ยวไปทั่วประเทศ

ไม่มีน้องสาวบุญธรรมที่ไหนหรอก ชัดเจนว่าเป็นคู่หมั้นที่หมายหมั้นกันมาแต่เด็กต่างหาก

ส่วนฉันต่างหาก คือมือที่สามที่แทรกกลางเข้ามา

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง เป็นรูปถ่ายครอบครัวสุขสันต์ที่คลาวเดียส่งมา พร้อมข้อความบรรทัดหนึ่ง

[พี่อิซาเบลล่า เลิกครองตำแหน่งที่ไม่ใช่ของตัวเองได้แล้วนะคะ ตอนแรกนึกว่าพี่จะรู้ตัวซะอีก ที่ไหนได้หน้าด้านเหมือนกันนะนี่ วินเซนโซบอกว่าลูกหน้าเหมือนเขา พี่ว่าจริงไหมคะ?]

ฉันปรายตาแค่มองแวบเดียวก็กดปิดไป

ในเมื่อเธออยากได้นัก ก็ยกให้เลยแล้วกัน

ฉันเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ แล้วกดโทรหาเบอร์ที่เกือบจะเลือนหายไปจากความจำ

"อเลสซานโดร... ข้อตกลงในตอนนั้น ยังใช้ได้อยู่หรือเปล่า?"