All Chapters of Captured By Ninong Hades [SPG]: Chapter 31 - Chapter 40

Sariah’s POV​Ang loob ng sasakyan ni Hades ay tila isang vacuum—walang hangin, walang tunog, tanging ang mabigat na tensyon na nagmumula sa lalaking katabi ko. Nakatingin lang ako sa labas ng bintana, pinapanood ang mga ilaw ng siyudad na naglalabo dahil sa mga luhang pilit kong pinipigilan. Ang bawat kanto na dinadaanan namin ay paalala na papalayo na kami sa opisina ni Papa, papalayo sa huling piraso ng buhay na kinilala ko.​"Dadalhin kita sa penthouse," basag ni Hades sa katahimikan. Ang kanyang boses ay malamig at puno ng awtoridad. Hindi iyon mungkahi; iyon ay isang utos. "Doon ka muna tumira sa akin. My security team is already there. Mas ligtas ka sa piling ko, Sariah."​Naramdaman ko ang pag-igting ng aking buong katawan. Ang penthouse niya. Isang marangyang lugar kung saan alam kong hindi ako makakalabas hangga't hindi niya gusto. Alam kong proteksyon ang iniisip niya, pero sa sandaling ito, ang proteksyon niya ay parang isang panibagong sakal sa leeg ko.​"Hindi, Hades," m

Ang bawat salitang binitawan ni Papa ay parang mga bubog na pilit isinasaksak sa aking dibdib. Ang bawat pahina sa folder na iyon ay ebidensya ng isang mahabang panloloko. Ang galit na naramdaman ko ay hindi para kay Papa, kundi para sa lalaking akala ko ay totoo, ang lalaking akala ko ay man of his words. Ginamit niya ang kahinaan ng pamilya ko. Pinanood niya akong lumaki na parang isang hayop na inaalagaan para lang katayin pagdating ng tamang panahon.​Habang iniisip ko ang lahat ng mga sandaling magkasama kami—ang mga gabing akala ko ay ligtas ako sa piling niya, ang mga bulong niya na siya lang ang makakaprotekta sa akin—nasusuka ako. Lahat ng iyon ay bahagi ng isang transaksyon. Bawat haplos niya ay may katapat na halaga, bawat halik ay investment para sa huli niyang paniningil.​"Sariah, anak..." lumapit si Papa para hawakan ako, pero umiling ako. Ang kamay niya na pilit umaabot sa akin ay simbolo rin ng pagtataksil. Paanong nagawa ng isang ama na ituring na pambayad-utang ang

HADES' POVIsang malakas na hiyaw ng galit ang kumawala sa aking lalamunan—isang tunog na hindi nanggaling sa lalamunan kundi mula sa kaibuturan ng aking nasugatang pagkatao. Hinampas ko ang kama niya nang paulit-ulit, ang kama kung saan ko siya binuhat noong bata pa siya, at ang kama kung saan ko pinangarap na angkinin siya nang buo sa ilalim ng bubong na ito. Itinapon ko ang lahat ng gamit na makita ko; ang mga mamahaling pabango sa vanity mirror, ang mga libro ng arkitektura na ako mismo ang bumili para sa kanya, lahat ay nagkalasog-lasog sa sahig.​Ang bawat sulok ng kwartong ito ay amoy pa rin niya—ang matamis na timpla ng vanilla at jasmine na tila nanunuot sa aking balat—pero wala na ang init niya. Ang tanging natira ay ang lamig ng isang bintanang iniwang nakabukas, ang kurtinang sumasayaw sa hangin na tila kumakaway sa aking pagkatalo.​"Sariah..." bulong ko, habang mahigpit na nakakuyom ang palad ko sa naputol na necklace. Ang mga dyamante nito ay bumaon sa aking balat, huma

Sariah’s POV ​Ang huling naalala ko ay ang nakabibinging tunog ng pag-itit ng bakal at ang pagbaliktad ng mundo. Nang idilat ko ang aking mga mata, tanging usok, amoy ng sunog na gasolina, at ang malapot na dugo na dumadaloy sa aking noo ang naramdaman ko. ​Nakalubog ang helicopter sa masukal na bahagi ng kagubatan ng Isla de Fuego. Ang opisyal ni Papa na katabi ko ay wala nang buhay, ang kanyang leeg ay nakapilipit sa kakaibang anggulo. Sa takot at adrenaline, pinilit kong kalasin ang aking seatbelt. Bawat galaw ko ay parang may sumasaksak na kutsilyo sa aking tadyang. ​"Tulong..." ang mahina kong daing, pero tanging huni ng mga kuliglig at ang papalayong ugong ng mga speedboat ang sumasagot sa akin. ​Gumapang ako palabas ng nagbabagang wreckage. Ang puting bestida na suot ko kanina ay punit-punit na at puno ng putik at dugo. Nang tuluyan akong makalayo sa helicopter, napasandal ako sa isang malaking puno, hinihingal. ​Biglang may lumutang na anino sa harap ko. Nanlaki ang m

​Sariah’s POV​Ang tubig mula sa sprinkler ay humahalo sa dugo sa sahig, ginagawa itong madulas at mapula. Sa gitna ng kaguluhan, nakita ko si Hades na sumusugod—hindi bilang isang taong takot mamatay, kundi bilang isang diyablo na handang bumagsak kasama ang impiyerno.​BANG! BANG!​Dalawang putok ang umalingawngaw. Ang lalaking may hawak ng remote ay bumagsak, ang kanyang dibdib ay may dalawang malinis na butas mula sa baril ni Hades. Ngunit hindi pa tapos ang lahat. Ang sniper sa labas, na nakita ko ang red dot sa dingding, ay nagpakawala ng isa pang bala.​"HADES, HINDI!" sigaw ko.​Sa isang iglap, sinalo ni Hades ang bala na hindi para sa akin, kundi para kay Papa na nasa wheelchair sa gilid. Ang bala ay tumama sa kanyang balikat, dahilan para mapaluhod siya muli. Ang bawat paggalaw niya ay tila isang malaking pasakit, ngunit hindi siya tumigil. Gumapang siya palapit sa akin, hinihila ang kanyang sarili sa basang sahig.​"Sariah..." he rasped, his voice barely a whisper. Ang mukh