Semua Bab Captured By Ninong Hades [SPG]: Bab 21 - Bab 30

​Sariah’s POV ​Nagising ako sa huling umaga namin sa Palawan na may bigat sa aking dibdib na hindi kayang pawiin ng ganda ng tanawin sa labas. Nakadagan pa rin ang braso ni Hades sa aking bewang, isang possessive na angkla na tila nagsasabing kahit sa pagtulog ay hindi niya ako pakakawalan. Tinitigan ko ang kanyang mukha—ang matangos na ilong, ang makakapal na pilik-mata, at ang mga labing kagabi lang ay walang awang umangkin sa bawat sentimetro ng aking pagkatao. ​Ano na ang nangyayari sa akin? Isang linggo lang ang nakalipas, ako ay isang simpleng architect na may pangarap at prinsipyo. Ngayon, ako ay isang babaeng nagtatago ng sikretong kayang sumira sa aking pamilya. Tuwing naiisip ko ang mukha ni Papa Sebastian, tila may kutsilyong sumasaksak sa puso ko. Pero sa tuwing nararamdaman ko ang haplos ni Hades, ang lahat ng guilt ay natutunaw na parang asukal sa mainit na tubig. ​Dahan-dahan kong inalis ang kanyang braso at bumangon. Naglakad ako patungo sa malawak na balcony ng

Sariah’s POV ​Ang malamig na semento ng NAIA private hangar ang sumalubong sa amin. Pagbaba pa lang ng jet, naramdaman ko na ang bigat ng reyalidad. Wala na kami sa paraiso ng Palawan. Narito na kami sa Maynila, kung saan ang bawat pader ay may tenga at ang bawat kilos ko ay binabantayan ni Papa. ​"Ayusin mo ang scarf mo, Sariah," malamig na utos ni Hades habang naglalakad kami patungo sa kanyang nakaabang na SUV. ​Agad kong hinawakan ang aking leeg. Nakita ko ang sarili ko sa repleksyon ng bintana ng sasakyan. Kahit anong kapal ng concealer, bakas pa rin ang isang maliit na marka sa ilalim ng aking panga—isang markang iniwan ni Hades bago kami sumakay sa jet kanina. ​"Takot na takot ka," bulong ni Hades habang nasa loob na kami ng sasakyan. Hinawakan niya ang kamay ko, ang kanyang hinlalaki ay pinaglalaruan ang suot kong singsing. "Your father is a man of instinct, Sariah. Kapag nakita niyang nanginginig ka, malalaman niya agad na may itinatago ka." ​"Dahil mayroon naman talaga

Hindi ko alam kung bakit may halong takot at excitement 'yung naramdaman ko sa sandaling 'yun. Pero bago pa ako makapag-isip nang matagal, unti-unti na siyang gumalaw. Isang mabagal, mariing pagpasok animo’y puno, kompleto, hanggang sa kaloob-looban ko. Napakagat-labi ako, pilit tinatakpan ng kamay ko ang bibig ko. Ang sarap—sobrang sarap na halos masiraan na ako ng ulo. Ang bagal ng galaw niya sa simula, parang pinaparamdam sa akin kung gaano siya kahaba ang sandata niya, kung gaano siya kalaki. "Look at me," utos niya, hinawakan ang baba ko para paharapin sa kanya. "Gusto kong makita mo kung sino 'tong nasa loob mo. Kung sino 'tong may hawak sa'yo ngayon." Napatingin ako sa itim niyang mga mata—sa dilim ng kwarto, parang apoy ang liwanag na nakita ko sa mga mata niya. Puro pagnanasa, puro pagkagusto, puro pagkasabik. At doon na siya bumilis. Bawat pag-ulos niya sa loob ko ay may kasamang ungol—pinipigilan naming dalawa, pero ramdam ko sa katawan niya kung gaano siya ka-intense.

Sariah’s POV ​Ang opisina ko sa Makati ay dati-rati’y ang aking "safe haven"—ang lugar kung saan ang tanging iniisip ko ay mga linya, sukat, at disenyo. Ngunit ngayong umaga, habang nakatitig ako sa dalawang lalaking nakatayo sa labas ng aking pinto, pakiramdam ko ay nasa loob ako ng isang aquarium. ​Sila ang bagong security detail na ipinadala ni Hades. Mga lalaking nakasuot ng itim, walang imik, at may mga matang tila nakarekord sa bawat paghinga ko. Alam ko ang layunin ni Hades. Hindi ito para sa proteksyon ko laban kay Ariella; ito ay para masigurado na wala akong ibang pupuntahan kundi sa kanya. ​Tumunog ang intercom sa mesa ko. "Ma'am Sariah? May tawag po kayo mula sa opisina ni General Lockhart. Pinapapunta po kayo roon ngayon din," boses ni Jen, ang assistant ko, na tila kinakabahan din sa presensya ng mga tauhan ni Hades. ​Kumunot ang noo ko. Si Papa? Bakit niya ako ipapatawag sa oras ng trabaho? "Sige, Jen. Pakihanda ang sasakyan." ​Paglabas ko ng opisina, agad sum

Sariah’s POV ​Ang hangin sa loob ng opisina ni Papa ay tila naging kuryente na dumadaloy sa bawat hibla ng aking katawan. Nakatayo si Hades sa gitna ng silid, ang kanyang aura ay hindi na lamang basta intimidating; it’s a pure danger. Ang kanyang mga mata ay nakapako sa aking pisngi—sa bakas ng palad ni Papa na unti-unti nang nagkukulay ube. ​"Hades, huwag..." bulong ko, pero tila hindi niya ako naririnig. ​"Sebastian," boses ni Hades, na kasing lamig ng yelo. "I gave you my respect because you were my brother. But the moment you laid a finger on her, you ceased to be anything to me." ​"Brother?!" Halos lumuwa ang mga mata ni Papa sa galit. "Binaboy mo ang anak ko! Ninong ka niya, Hades! Ipinagkatiwala ko siya sa iyo dahil akala ko ay may dangal ka! Pero isa ka lang palang hayop na nag-aabang sa dilim!" ​Mabilis pa sa sulyap, binunot ni Papa ang kanyang baril mula sa holster at itinutok ito diretso sa dibdib ni Hades. Hindi ako nakagalaw. Ang hininga ko ay tila nakabara sa ak