Todos los capítulos de Captured By Ninong Hades [SPG]: Capítulo 1 - Capítulo 10

SARIAH’s POVTumigil ang puting BMW ni Sariah sa tapat ng Montenegro Empire, ang pinakamataas na gusali sa gitna ng Makati na tila humahati sa ulap sa sobrang tayog nito. Huminga siya nang malalim habang nakatingin sa dambuhalang logo ng kumpanya na nakaukit sa ginto at itim na marmol. Sa loob ng anim na taon, ang gusaling ito ang nagsilbing paalala sa kanya na kahit anong layo ang itakbo niya, may isang lalaking laging nakabantay sa bawat galaw niya.​"Architect Lockhart, hinihintay na po kayo ni Sir Hades sa itaas. Kanina pa po siya hindi mapakali," bati sa kanya ng security guard na agad nagbukas ng pinto para sa kanya.​Tumango lang si Sariah at naglakad papasok ng lobby. Ang bawat hakbang ng kanyang stilettos sa makintab na sahig ay tila echo ng kanyang kabit kaba. Alam niya ang mundong pinasok niya—isang mundong puno ng yaman, kapangyarihan, at mga lihim na hindi dapat malaman ng isang tulad niya. Ngunit sa edad na bente-kwatro, hindi na siya ang batang inaanak na madaling takut

​Sariah’s POV ​Ang lamig na nanggagaling sa mga lumang pader ng mansyon ay tila humahalo sa tensyong namumuo sa pagitan namin ni Hades. Dahil sa tindi ng ulan at kawalan ng kuryente, napilitan kaming umakyat sa master’s bedroom—ang tanging silid na may maayos na fireplace at tuyong mga kumot. ​"Bakit dito tayo?" tanong ko, pilit na pinatatatag ang boses ko habang naglalakad kami sa madilim na hallway. Ang tanging liwanag ay ang hawak niyang emergency lamp na nagbibigay ng mahahaba at nakakatakot na anino sa dingding. ​"Dahil ito lang ang kwartong hindi tumutulo ang bubong sa ganitong kalakas na bagyo, Sariah. Don't be too paranoid. I have no intentions of devouring you... yet," sagot niya nang hindi man lang lumingon. ​Yet. Ang salitang iyon ay parang isang banta na paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko. ​Pagpasok namin sa silid, agad akong naupo sa malapit sa fireplace. Kinuha ni Hades ang ilang tuyong kahoy at nagsimulang magpaapoy. Pinanood ko ang likod niya—ang paraan ng p

​Sariah’s POV ​Tatlong araw. Tatlong araw na akong nakakulong sa loob ng mansyong ito dahil sa lagnat at dahil na rin sa utos ng hari ng Montenegro Empire. Ngayong umaga, maayos na ang pakiramdam ko. Wala na ang bigat sa aking bungo, at ang dating nag-aapoy kong balat ay bumalik na sa normal na temperatura. Pero ang mas malaking problema ko ay kung paano lalabas dito nang hindi nagpapaalam sa lalaking tila balak na akong gawing permanenteng display sa bahay na ito. ​Naglakad ako pababa ng hagdan, suot ang isa sa mga damit na ipinadala ni Hades mula sa Manila—isang silk na emerald green dress na hapit sa aking katawan. Masyadong mahal ang tela, masyadong maganda para sa isang "renovation site," pero wala akong ibang pagpipilian. ​Nahanap ko si Hades sa library. ​Ang library ng mga Montenegro ay hindi basta-basta silid ng mga libro. Isa itong dambuhalang space na may dalawang palapag, amoy lumang papel, leather, at ang pamilyar na sandalwood scent ni Hades. Nakita ko siya sa dulo, n

​Sa loob ng helicopter, habang maingay ang makina at seryosong nakikipag-usap si Papa sa radyo, hindi ko mapigilang magkaroon ng sariling giyera sa loob ng utak ko.​Bakit ako nakakaramdam ng ganito? Dapat ay masaya ako. Dapat ay nakahinga ako nang maluwag dahil sa wakas ay wala na ako sa ilalim ng bubong ni Hades. Pero bakit parang mas malala ang pakiramdam ko ngayon? Pakiramdam ko ay may kulang. Pakiramdam ko ay iniwan ko ang kalahati ng kaluluwa ko sa mansyong iyon.​Tiningnan ko ang labas ng bintana. Ang lawak ng lupain ng mga Montenegro ay unti-unting lumiliit sa paningin ko. Naalala ko ang bawat bickering namin ni Hades. Ang mga insults niya na tumpak at malamig, pero laging may halong teasing na nagpapadugo ng composure ko.​“You are a storm, Sariah Lockhart.”​Iyon ang tawag niya sa akin. Isang bagyo. Pero sa totoo lang, siya ang bagyo sa buhay ko. Siya ang sumira sa katahimikan ng mundo ko at nagdala ng kaguluhan na hindi ko na alam kung paano aayusin.​Paano ko haharapin si

​Sa ilalim ng mesa, naramdaman ko ang isang bagay na dumampi sa tuhod ko. Ang sapatos ni Hades. Dahan-dahan itong gumapang pataas sa aking binti. Nanigas ako sa kinauupuan ko. Ang hawak kong kubyertos ay muntik ko nang mabitawan. ​Anong ginagawa niya?! Tiningnan ko siya nang masama, pero si Hades ay patuloy lang sa pakikipag-usap kay Papa tungkol sa stock market, na tila ba walang ginagawang kalokohan sa ilalim ng lamesa. Ang kanyang mukha ay kalmado, pero ang kanyang paa ay patuloy sa pag-explore sa aking binti, pinapadama sa akin ang kanyang kapangyarihan at ang katotohanang kaya niya akong pasunurin kahit sa gitna ng maraming tao. ​Diyos ko, Sariah, huwag kang magpahalata. Huwag kang sisigaw. Huwag kang gagalaw, sigaw ng isip ko. Pero ang pakiramdam ng kanyang haplos ay nagdudulot ng isang apoy na hindi ko mapatay. Galit ako. Sobrang galit ako dahil nilalapastangan niya ang bahay namin, ang tiwala ni Papa. Pero kasabay ng galit na iyon ay ang isang traydor na pagnanasa na hindi k