All Chapters of Captured By Ninong Hades [SSPG R-18]: Chapter 1 - Chapter 10

Sariah's POV Hindi ko alam kung paano ako nakarating dito. Sa kwarto ni Ninong Hades. Sa madilim na sulok ng malaking mansyon na ito, malayo sa ingay ng party sa baba. Malayo sa mga mata ng lahat. Lasing ako. Oo, aminin ko. Pero hindi sapat na lasing para hindi malaman kung ano ang ginagawa ko. Hindi sapat na lasing para hindi maramdaman ang init ng kanyang tingin sa akin. "Sariah, you shouldn't be here." Mababa ang boses niya. Mapeligro. Tila isang babala. Pero hindi ako umalis. Dalawampu't tatlong taon na ako. Hindi na bata. Hindi na yung batang babae na laging sumusunod sa kanya noon, na hawak-hawak ang damit niya habang naglalakad kami sa mall. Hindi na yung inosenteng inaanak na binibigyan niya ng regalo tuwing birthday. Ngayon, iba na. "Bakit, Ninong?" Lumakad ako palapit sa kanya. Ramdam ko ang tibok ng puso ko sa dibdib. "Bawal ba?" Nakita kong nag-igting ang panga niya. Nakasuot siya ng itim na polo, nakabukas ang dalawang butones sa itaas. Makikita ang bahagi ng dibd

Sariah's POV Alas-otso na ng gabi pero nandito pa rin ako sa harap ng salamin, nagde-decide kung ano susuotin ko. "Wear something easy to take off," sabi niya kanina. Gago talaga. Paano ba ako makakapag-isip nang maayos after niyang sabihin yun? Tinignan ko yung mga damit na nakalatag sa kama ko. Yung red dress? Too obvious. Yung white blouse and jeans? Too casual. Yung black bodycon? Parang trying hard. Napabuntong-hininga ako. Bakit ba ang hirap mamili ng damit para sa lalaking makikipag— Okay, Sariah. Calm down. Hindi mo pa alam kung ano talaga mangyayari. Pero deep inside, alam ko. Alam kong pareho namin kung saan ito patungo. Sa huli, pumili ako ng simple lang, off-shoulder cream dress, hanggang mid-thigh, fitted pero hindi masyadong tight. Sexy pero classy. At oo, madaling hubarin. Nag-spray ako ng perfume. Yung vanilla scent na lagi niyang sinasabi na paborito niya. Nag-apply ng lipstick a nude pink, natural lang. Ayoko namang mukhang desperada kahit na totoo naman. Ba

​Sariah’s POV ​Tatlong araw. Tatlong araw na akong nakakulong sa loob ng mansyong ito dahil sa lagnat at dahil na rin sa utos ng hari ng Montenegro Empire. Ngayong umaga, maayos na ang pakiramdam ko. Wala na ang bigat sa aking bungo, at ang dating nag-aapoy kong balat ay bumalik na sa normal na temperatura. Pero ang mas malaking problema ko ay kung paano lalabas dito nang hindi nagpapaalam sa lalaking tila balak na akong gawing permanenteng display sa bahay na ito. ​Naglakad ako pababa ng hagdan, suot ang isa sa mga damit na ipinadala ni Hades mula sa Manila—isang silk na emerald green dress na hapit sa aking katawan. Masyadong mahal ang tela, masyadong maganda para sa isang "renovation site," pero wala akong ibang pagpipilian. ​Nahanap ko si Hades sa library. ​Ang library ng mga Montenegro ay hindi basta-basta silid ng mga libro. Isa itong dambuhalang space na may dalawang palapag, amoy lumang papel, leather, at ang pamilyar na sandalwood scent ni Hades. Nakita ko siya sa dulo, n

​Sa loob ng helicopter, habang maingay ang makina at seryosong nakikipag-usap si Papa sa radyo, hindi ko mapigilang magkaroon ng sariling giyera sa loob ng utak ko.​Bakit ako nakakaramdam ng ganito? Dapat ay masaya ako. Dapat ay nakahinga ako nang maluwag dahil sa wakas ay wala na ako sa ilalim ng bubong ni Hades. Pero bakit parang mas malala ang pakiramdam ko ngayon? Pakiramdam ko ay may kulang. Pakiramdam ko ay iniwan ko ang kalahati ng kaluluwa ko sa mansyong iyon.​Tiningnan ko ang labas ng bintana. Ang lawak ng lupain ng mga Montenegro ay unti-unting lumiliit sa paningin ko. Naalala ko ang bawat bickering namin ni Hades. Ang mga insults niya na tumpak at malamig, pero laging may halong teasing na nagpapadugo ng composure ko.​“You are a storm, Sariah Lockhart.”​Iyon ang tawag niya sa akin. Isang bagyo. Pero sa totoo lang, siya ang bagyo sa buhay ko. Siya ang sumira sa katahimikan ng mundo ko at nagdala ng kaguluhan na hindi ko na alam kung paano aayusin.​Paano ko haharapin si

​Sa ilalim ng mesa, naramdaman ko ang isang bagay na dumampi sa tuhod ko. Ang sapatos ni Hades. Dahan-dahan itong gumapang pataas sa aking binti. Nanigas ako sa kinauupuan ko. Ang hawak kong kubyertos ay muntik ko nang mabitawan. ​Anong ginagawa niya?! Tiningnan ko siya nang masama, pero si Hades ay patuloy lang sa pakikipag-usap kay Papa tungkol sa stock market, na tila ba walang ginagawang kalokohan sa ilalim ng lamesa. Ang kanyang mukha ay kalmado, pero ang kanyang paa ay patuloy sa pag-explore sa aking binti, pinapadama sa akin ang kanyang kapangyarihan at ang katotohanang kaya niya akong pasunurin kahit sa gitna ng maraming tao. ​Diyos ko, Sariah, huwag kang magpahalata. Huwag kang sisigaw. Huwag kang gagalaw, sigaw ng isip ko. Pero ang pakiramdam ng kanyang haplos ay nagdudulot ng isang apoy na hindi ko mapatay. Galit ako. Sobrang galit ako dahil nilalapastangan niya ang bahay namin, ang tiwala ni Papa. Pero kasabay ng galit na iyon ay ang isang traydor na pagnanasa na hindi k