Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นพระชายาที่ถูกเกลียดชัง: Capítulo 21 - Capítulo 30

หลี่เจียนเจียนได้ยินดังนั้นแล้วก็ทอดถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะนั่งลงคัดลอกตำราพร้อมอ่านออกเสียงทบทวนเนื้อหาออกมาด้วยน้ำเสียงเบาเพื่อระบายความตึงเครียดที่เกิดขึ้น หลี่เจียนเจียนจึงได้วาดภาพตัวการ์ตูนจิบิในรูปของตัวนางเองที่กำลังใช้กำลังเตะต่อย กระทืบชายหนุ่มผู้หนึ่งที่แต่งกายเลียนแบบชินอ๋องเหยียนเค่อสิงไว้ตรงมุมกระดาษบางหน้าด้วยนางอดทนไม่เขียนจดหมายน้อยไปด่าอีตาอ๋องสารเลวนั่นก็นับได้ว่านางเป็นคนดี มีน้ำใจมากคนหนึ่งแล้วโคมไฟดวงน้อยและเปลวเทียนที่หลี่เจียนเจียนจุดไว้ให้แสงสว่างยามค่ำคืนกำลังส่ายไหวไปมาตามสายลมเอื่อย วันนี้ที่นางสลบไป นางยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยด้วยซ้ำ อีกทั้งข้าวเย็นที่สาวใช้ยกมาให้ก็ยังวางไว้ข้างตัวอยู่อย่างนั้นไม่ได้รับการแตะต้องแต่อย่างใดหลี่เจียนเจียนตั้งใจเอาไว้ว่า หากคัดลอกตำรานี่เสร็จเมื่อยามใด แล้วค่อยกินช่วงยามดึกก็ได้มันคงยังไม่สายไป เพราะหลี่เจียนเจียนไม่อยากเสียเวลามากไปกว่านี้ เธอจึงตั้งอกตั้งใจทำงานของตัวเองต่อไปโดยไม่ยอมหยุดพักเลยแม้แต่น้อย โดยมีสายตาคู่หนึ่งยืนกอดอกจ้องมองมาจาก ณ ที่ไกล ๆ ด้วยความไม่เข้าใจอยู่หน่อย ๆจวบจนกร

หลี่เจียนเจียนพร้อมด้วยสาวใช้สองคนและข้าวของเครื่องใช้อีกคนละหนึ่งหีบกำลังนั่งอยู่บนรถม้าที่กำลังเหยาะย่างออกจากเมืองหูหลีไปอย่างไม่รีบร้อนเท่าใดนัก หลี่เจียนเจียนเปิดผ้าม่านรถม้าออกมาดูบรรยากาศสองข้างทางยามช่วงเช้าของเมืองหูหลีดูด้วยความตื่นเต้น เมื่อก่อนหน้านี้นางเคยแต่ลอบออกจากจวนอ๋องยามวิกาลเพื่อมาหาลู่ทางหลบหนี และหาเงินเก็บไว้เป็นทุนรอนการใช้ชีวิตต่อไปหลังหย่า ภาพบรรยากาศยามค่ำคืนว่างดงามชวนมองแล้ว ภาพบรรยากาศในยามเช้าเองก็งดงามมากไม่แพ้กันใช้เวลาเดินทางราวครึ่งชั่วยามรถม้าจึงออกจากเมืองหูหลีมาได้ หลี่เจียนเจียนสังเกตพบว่ารถม้าที่นางนั่งมาด้วยนั้นอยู่เกือบรั้งท้ายของขบวน ส่วนรถม้าที่มีตราสัญลักษณ์ของชินอ๋องเหยียนเค่อสิงที่หรูหราดูดีเป็นอย่างมากนั้นอยู่เกือบหน้าสุดขบวนเลยทีเดียวอยู่ดี ๆ หลี่เจียนเจียนก็เริ่มรู้สึกง่วงงุนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก นางรีบเอื้อมมือลงไปตบลงบนถุงข้างเอวที่ข้างในนั้นบรรจุตั๋วเงินและของมีค่าทั้งหมดรวมกันหนึ่งพันตำลึงอยู่สามสี่ครั้ง เมื่อพบว่าทรัพย์สมบัติอำล้ำค่าของนางยังคงอยู่ดี หลี่เจียนเจียนก็คลี่ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะค่อย ๆ ปิดผ้าม่า

หลี่เจียนเจียนนั่งกุมมือตัวเองแน่นด้วยความรู้สึกอึดอัดกดดันอย่างบอกไม่ถูก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอีตาอ๋องจอมบึ้งตึงอะไรนั่นจะยอมเอาตัวเข้าแลกมารับคมดาบแทนนางเอาเช่นนี้ แต่นั่นมันก็ไม่ใช่ความผิดอะไรของหลี่เจียนเจียนเลยแม้แต่น้อย นางเองก็ไม่ได้อยากให้เกิดเรื่องราวเหล่านี้ขึ้นมาเลยสักนิดนี่นาบรรยากาศภายในรถม้าเต็มไปด้วยความเงียบเชียบ หลี่เจียนเจียนเองก็นั่งนิ่งอยู่ชิดขอบรถม้าอีกด้าน โดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ นางรับรู้มาแต่เพียงว่าขบวนการเดินทางครั้งนี้จะไปพักยังเมืองข้างหน้าในช่วงเวลาตะวันตกดินก่อนจะเดินทางเข้าสู่เมืองหลวงไป เกรงว่าคงจะใช้เวลาราวสองถึงสามวันกระมังกว่าจะเดินทางไปถึงวังหลวงแต่ทว่าไม่รู้ความเหนื่อยเพลียเข้ามาครอบคลุมหลี่เจียนเจียนในอีกช่วงคราใดก็มิอาจจะรู้ได้ ในตอนนี้เองนางจึงได้ซบศีรษะลงข้างรถม้าก่อนจะปรือเปลือกตาหลับไปอย่างไม่รู้สึกตัวชินอ๋องเหยียนเค่อสิงเองเมื่อทอดพระเนตรเห็นว่าหลี่เจียนเจียนนอนหลับแล้ว จึงเหลือบหางตาไปมองดูนางบ้าง เกรงว่าคุณหนูในห้องหออย่างนางคงจะตกใจไม่น้อยเลยทีเดียวกับเหตุการณ์ที่พึ่งผ่านมาสด ๆ ร้อน ๆ นี้ แต่ครั้นกระนั้นก็ต้องชื่นชมนางอยู่

หลี่เจียนเจียนที่คิดมากเรื่องถุงเงินหายจนนอนไม่หลับที่กำลังมายืนชมจันทร์คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยคนเดียวเพียงลำพังภายนอกนั้น หลังได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมออกมาจากห้องของชินอ๋องเหยียนเค่อสิงไม่หยุด นางจึงได้เดินมุ่งตรงไปยังทิศทางของห้องด้วยความสงสัยเป็นจังหวะเดียวกันกับที่พ่อบ้านไฉ่เหอเหรินเปิดประตูห้องออกมาพอดีเช่นกัน“เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือพ่อบ้านไฉ่?”หลี่เจียนเจียนถามขึ้นด้วยความสงสัย“ท่านอ๋องทรงถูกพิษร้ายจากการรับคมดาบแทนพระชายาพ่ะย่ะค่ะ ท่านหมอบอกว่าต้องใช้เลือดของสตรีพรหมจรรย์มาทำยาต้านพิษให้กับท่านอ๋อง แต่ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว แล้วพวกเราจะไปหาเลือดของสตรีพรหมจรรย์ได้จากที่ใดได้อีก”ไม่พูดเปล่าไฉ่เหอเหรินยังได้ร้องไห้ฟูมฟายออกมาด้วยนึกสงสารท่านอ๋องของเขาขึ้นมาจับใจนัก“โถ่เอ่ย ข้าก็นึกว่าเรื่องอะไร แค่ต้องการเลือดสาวพรหมจรรย์อย่างนั้นเองหรอกหรือ อยากได้เยอะมั้ยล่ะ มาเอาเลือดของข้าไปก็ได้ เพราะถึงอย่างไรที่ท่านอ๋องทรงเจ็บตัวอย่างนี้ก็เป็นเพราะท่านอ๋องทรงติดตามไปช่วยเหลือข้าจากพวกชายชุดดำนั้นนี่นา หรือหากท่านอ๋องทรงรังเกียจข้ามากนัก ให้ข้าไปตามเฉาปูและซูม่อมาให้ก็ได้ พวก

“อ่ะ นั่น คือจวนของท่านอัครมหาเสนาบดีหลี่หวางโจวเพคะ” เฉาปูชี้มือไปยังจวนหลังใหญ่หลังหนึ่งที่ตรงป้ายทางเข้ามีป้ายไม้ที่แกะสลักด้วยตัวอักษรสีทองคำว่า จวนอัครหหาเสนาบดีประดับอยู่หลี่เจียนเจียนมองดูจวนหลังนั้นไปจนลับสายตา หลังจากนั้นไม่นานรถม้าก็ได้เข้าสู่เขตของวังหลวงเมื่อรถม้ามาหยุดอยู่ตรงประตูใหญ่ประตูหนึ่ง ทันทีที่ก้าวขาลงมาจากบนรถม้า หลี่เจียนเจียนก็พบว่าชินอ๋องเหยียนเค่อสิงได้มายืนรอนางอยู่ก่อนแล้ว ด้วยใบหน้าถมึงทึงดุดัน แต่กลับแฝงไปด้วยความเย็นชาอย่างบอกไม่ถูก“เราไปเข้าเฝ้าเสด็จแม่ด้วยกันเถอะ”พระองค์ตรัสขึ้นน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะเดินนำหน้าหลี่เจียนเจียนไปอย่างรวดเร็ว ‘เห็นว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้เขาได้รับพิษมาแต่ทว่าก็ไม่ได้ดูซีดเซียวเหมือนคนป่วยใกล้ตายเท่าใดนัก เห็นทีเขาคงอดทนรอเลือดสาวพรหมจรรย์จากคนที่เขารักกระมัง’หลี่เจียนเจียนคิดขึ้นพร้อมเดินก้าวขาตามชินอ๋องเหยียนเค่อสิงไป เขาก้าวขาเดินเร็วมากเสียจนหลี่เจียนเจียนเดินตามแทบไม่ทัน หนักสุดนางถึงกลับวิ่งตามไปเลยทีเดียว เพราะกลัวว่าตนเองจะหลงทางในวังต้องห้ามแห่งนี้ไปเสียก่อนสุดท้ายแล้วด้วยความรีบร้อนหลี่เจี