Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นพระชายาที่ถูกเกลียดชัง: Capítulo 31 - Capítulo 40

แม้ปากจะพูดออกไปดังนั้นแต่ความรู้สึกห่วงใยสายหนึ่งก็ได้พาดผ่านกลางหัวใจชินอ๋องเหยียนเค่อสิงขึ้นโดยไม่ทันได้ตั้งตัว เขาบอกกับทุกคนบนโต๊ะอาหารไปว่าหลี่เจียนเจียนไม่สบายจึงได้ให้นางพักรักษาตัวในตำหนัก เพื่อที่จะได้ไม่แพร่เชื้อไปสู่ผู้อื่น ซึ่งทุกคนก็รับทราบในคำกล่าวนั้นเป็นอย่างดีองค์ไทเฮาได้ขอให้ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงพักรักษาตัวหลี่เจียนเจียนให้หายดีก่อนสักพักแล้วค่อยเดินทางกลับเมืองหูหลีไป อีกทั้งไทเฮาเองเองก็จะได้รู้สึกอบอุ่นใจที่มีลูก ๆ อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเช่นนี้ด้วยซึ่งชินอ๋องเหยียนเค่อสิงเองก็ตกปากรับคำไทเฮาไป โดยองค์ฮ่องเต้ยังได้กล่าวขึ้นมาอีกด้วยว่า ให้ถือเสียว่าพวกเจ้าทั้งคู่ได้พากันมาดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์หลังแต่งงานกันที่นี่ก็ย่อมได้กลางดึกคืนนี้ หลังจากที่ได้ดื่มยาไปหลายขนานหลี่เจียนเจียนก็รู้สึกว่าอาการป่วยไข้หวัดของเธอดีขึ้นมากแล้ว เนื่องจากร่างนี้อายุยังน้อยจึงฟื้นตัวจากไข้หวัดได้เร็วกระมัง แม้จะยังไม่หายขาดครบร้อยเปอร์เซ็นต์แต่หลี่เจียนเจียนก็รู้สึกว่าตนเองอาการดีขึ้นมากถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียวด้วยความรู้สึกผิดที่มีต่อองค์ไทเฮาเรื่องที่นางไม่สามารถไปร

หลี่เจียนเจียนเปิดประตูห้องเข้ามาด้วยหัวใจที่สั่นไหวเต้นรัวแปลก ๆ นางไม่กล้าจ้องมองไปยังชินอ๋องเหยียนเค่อสิงโดยตรงด้วยซ้ำ“รีบถอดเสื้อผ้าของเจ้าแล้วรีบลงมา จะมามัวชักช้าพิรี้พิไรอะไรอีก”ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงตรัสพร้อมเสสายตามองไปทิศทางอื่น“หม่อมฉันว่าเรามาผูกผ้าปิดตากันเอาไว้ก่อนดีหรือไม่เพคะ ท่านหมอบอกว่าเพียงจุมพิตกันถ่ายทอดพลังหยินเท่านั้น เรามิจำเป็นต้องมองกันก็ได้ อีกทั้งที่สำคัญหม่อมฉันไม่อยากให้ภาพของตนเองติดตาท่านอ๋อง อีกทั้งยังไม่อยากให้ภาพของท่านอ๋องติดตาหม่อมฉันด้วย”หลี่เจียนเจียนให้ข้อเสนอ“เจ้านี่นะ ช่างเรื่องมากจริง ๆ เลย”ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงพูดพร้อมโยนผ้าปิดตาไปให้หลี่เจียนเจียนหนึ่งผืน ด้านพระองค์เองก็เริ่มผูกมัดผ้าปิดตาตนเองเอาไว้ด้วยเช่นกันหลี่เจียนเจียนเองเมื่อเห็นว่าชินอ๋องเหยียนเค่อสิงปิดตาเรียบร้อยแล้ว นางจึงได้รีบนำเสื้อคลุมอาบน้ำมาวางไว้ใกล้ ๆ ตัว อีกทั้งยังรีบถอดเสื้อผ้าของตนออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะผูกผ้าปิดตาตัวเองและก้าวขาลงไปในอ่างน้ำ ยังไม่ทันได้หย่อนตัวลงไปในอ่างอาบน้ำดี ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงก็จับกระชากมือเล็กของหลี่เจียนเจียนให้ล้มลงไปทับ

ด้วยความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจากอาการป่วยเป็นไข้หวัดอีกทั้งยังสูญเสียเลือดจากการช่วยเหลือชินอ๋องเหยียนเค่อสิง พร้อมทุกเรื่องราวที่ได้พบเจอมามากมายที่ผ่านมานั้นทำให้หลี่เจียนเจียนนอนหลับไปอย่างไม่รู้สึกตัว อีกทั้งในค่ำคืนนี้เองหลี่เจียนเจียนรู้สึกมีความอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก นางถึงกลับนอนหลับไปด้วยรอยยิ้มเลยทีเดียวแต่ทว่าเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าแล้ว หลี่เจียนเจียนก็รู้สึกตกใจจนแทบสิ้นสติเมื่อพบว่าตนเองได้มานอนหลับทาบทับอยู่บนตัวของชินอ๋องเหยียนเค่อสิงเช่นนี้ทำเอาหลี่เจียนเจียนต้องพลันรีบร้อนลุกขึ้นหมายใจจะออกห่างจากตัวของชินอ๋องเหยียนเค่อสิงไปด้วยความไวสูง แต่ทว่านางก็ยังช้ากว่าเขามากนัก นางจึงถูกชินอ๋องเหยียนเค่อสิงดึงกระตุกแขนเล็กเพียงครั้งเดียวเท่านั้นใบหน้าของหลี่เจียนเจียนก็ถูกเขาจับมาจูบมอบจุมพิตให้เสียแล้ว‘อีกแล้ว คนบ้าคนบออะไร ทำไมถึงจูบเราได้ตระกละตระกรามราวคนหิวโหยอยู่ตลอดเวลาแบบนี้กันด้วยนะ’ หลี่เจียนเจียนนึกตำหนิขึ้นมาในใจ กว่าชินอ๋องเหยียนเค่อสิงจะยอมปล่อยนางให้เป็นอิสระได้ ริมฝีปากเล็กของหลี่เจียนเจียนก็บวมเจ่อขึ้นมาหน่อย ๆ แล้ว“เอ่อ หม่อมฉันขอ

เมื่อช่วงบ่ายยามเว่ยมาเยือน (เวลา 14.00น.) เตียวชุนเหอก็ได้เข้ามาตรวจดูอาการขององค์ไทเฮาต่อ เขาตรวจดูชีพจรขององค์ไทเฮาด้วยสีหน้าคิดหนักก่อนจะขออนุญาตใช้ปลายเข็มจิ้มลงไปตรงตำแหน่งเส้นเลือดแดงใหญ่ข้อมือซ้ายขององค์ไทเฮาต่อ มิผิดไปจากที่คาดคิดเอาไว้ หยดเลือดสีดำสนิทได้ไหลซึมออกมาปรากฏให้ได้เห็น เตียวชุนเหอผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พร้อมสอบถามอาการขององค์ไทเฮาไปว่าทรงเริ่มประชวรตั้งแต่เมื่อยามใดและมีอาการเช่นไรบ้าง“ข้าน่ะหรือที่เริ่มมีอาการป่วยเช่นนี้มาตั้งแต่เมื่อครั้นยามใด?” ไทเฮาตรัสขึ้นด้วยความครุ่นคิดพร้อมตรัสตอบไปว่า “ราว ๆ สองเดือนก่อนหน้าหลังจากที่ข้าได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับอาสิงกลับเข้าเมืองหลวงได้ อาการป่วยของข้าคือรู้สึกร่างกายอ่อนแรงอ่อนล้า ไม่ค่อยสดใส อีกทั้งในกลางดึกบางคืนข้ายังมีอาการแน่นหน้าอก หายใจไม่ค่อยอิ่มด้วย บอกกับข้ามาตามตรงเถิดท่านหมอว่าข้านั้นเจ็บป่วยด้วยโรคอันใดกันแน่”“กราบทูลไทเฮา เอ่อคือว่าการเจ็บป่วยนี้นั้น”เตียวชุนเหอพูดพร้อมกวาดสายตามองดูไปโดยรอบองค์ไทเฮาทอดพระเนตรเห็นดังนั้นจึงตรัสขึ้นมาว่า“พวกเจ้าทุกคนออกไปก่อน”หลังได้ยินรับสั่งเหล่าบรรดาข

“เช่นนั้นข้าคงต้องรบกวนหลินหลินแล้ว ทราบมาว่าเมื่อคราที่ข้าออกรบจนล้มเจ็บหนักไปคราก่อนนั้น เป็นเจ้าที่ได้มอบเอ็นหัวใจมังกรในการให้การรักษาข้า มิทราบว่าในตอนนี้เจ้ายังมีเอ็นมังกรเหลืออยู่อีกบ้างหรือไม่ในยามนี้องค์ไทเฮาทรงประชวร ท่านหมอบอกกับข้ามาว่าต้องใช้เอ็นหัวใจมังกรในการรักษา อีกทั้งองค์ไทเฮาเองยังทรงตรัสมาว่าจะให้ข้ารับชายารองและอนุเพิ่มพร้อมเดินทางกลับเมืองหูหลีไปพร้อมกัน หากองค์ไทเฮาทรงรู้มาว่าหลินหลินของข้าเป็นคนมอบเอ็นหัวใจหัวใจมังกรให้กับพระองค์แล้วล่ะก็ มิแน่ว่าเจ้าอาจจะได้รับตำแหน่งชายารองอีกทั้งยังจะได้เป็นสะใภ้ที่องค์ไทเฮาทรงโปรดปรานมากยิ่งก็เป็นได้ แต่ข้ารู้ดีว่าเอ็นหัวใจมังกรนั้นเป็นสมบัติอันล้ำค่าประจำตระกูลของเจ้า เช่นนั้นแล้วข้าจะมิบีบบังคับใจอันใดเจ้าหรอก ข้าเพียงบอกเล่าเรื่องราวให้เจ้าได้รับฟังก็เพียงแต่เท่านั้นเอง”ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงตรัสขึ้นพร้อมลอบสังเกตดูท่าทีของหลี่หลินหลินไปด้วย“หม่อมฉันจะรีบนำเส้นเอ็นหัวใจมังกรมามอบให้กับท่านอ๋องโดยไวที่สุดเพคะ และขอเรียนให้ท่านอ๋องได้ทรงทราบตามตรงว่าเอ็นหัวใจมังกรที่หม่อมฉันจะนำมามอบให้นั้นเป็นเอ็นหัวใจมังกรอัน