Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นพระชายาที่ถูกเกลียดชัง: Capítulo 11 - Capítulo 20

“ฝากไว้ก่อนเถอะนะอิตาอ๋องคนสารเลว อย่าให้ถึงทีของหลี่เจียนเจียนคนนี้บ้างก็แล้วกัน”หลี่เจียนเจียนเดินบ่นไปตามทางเดินกลับบ้านหลังเล็กโกโรโกโสที่เธอพักอาศัยอยู่ด้วยความหัวเสียเมื่อพบเจอเข้ากับสองสาวใช้ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตารอคอยเธออยู่อย่างใจจดใจจ่อแล้ว หลี่เจียนเจียนก็บอกกับทั้งสองคนออกไปว่า“ท่านอ๋องอะไรนั่นไม่ยอมหย่ากับข้า อีกทั้งยังไม่ยอมคืนสินเดิมของข้าด้วย”“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรกันต่อไปดีหรือเพคะ?”เฉาปูขมวดคิ้วถาม“ถึงอย่างไรข้าก็จะไม่มีวันยอมแพ้ และอยู่ใต้อำนาจของอีตาอ๋องงูสิงนั่นหรอกนะ”หลี่เจียนเจียนเอ่ยขึ้นน้ำเสียงมุ่งมั่น ส่วนสาวใช้ทั้งสองคนเองก็เบิกตาโตขึ้นแทบถลนออกมาจากเบ้าพร้อมเอ่ยทวนคำขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกันว่า “ตาอ๋องงูสิง”“ใช่ก็ฉายาของท่านอ๋องเหยียนเค่อสิงอะไรนั่น ยังไงกันล่ะ ข้าตั้งให้เขาเองกับมือเลยเชียวนะ”หลี่เจียนเจียนเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยี่หระ พร้อมพูดต่อไปว่า “อย่างไรข้าก็จะหาหนทางหย่ากันกับอีตาอ๋องโรคจิตนี่ให้ได้ ส่วนหนังสือหย่าอะไรนั่นหากข้ามีเงินตั้งตัวขึ้นมาเมื่อไหร่ ข้าจะเขียนหนังสือหย่าทิ้งไว้แล้วหนีออกไปจากที่นี่ทันที”“แล้วพวกเราจะมีเงินตั้งตั

“พระชายาทรงกลับมาแล้ว” เฉาปูพูดขึ้นน้ำเสียงดีใจ“พระชายาเป็นอย่างไรบ้างเพคะ?” ซูม่อเองก็พูดขึนด้วยน้ำเสียงดีใจไม่แพ้กัน“ข้าไม่เป็นไร ข้าสบายดี” หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“พอดีออกไปครานี้ข้าไม่มีเงินพกติดตัวออกไปด้วย จึงยังไม่ได้ซื้อของฝากติดไม้ติดมือมาฝากพวกเจ้าน่ะ เอาไว้หากครั้งหน้า หากข้ามีเงินแล้วจะซื้อของมาฝากพวกเจ้านะ”“ไม่เป็นไรหรอกเพคะ เพียงพบว่าพระชายากลับมาอย่างปลอดภัย พวกหม่อมฉันก็ดีใจมากแล้ว นี่ก็ดึกมากแล้ว เข้านอนดีกว่าเพคะ”เฉาปูพูดพร้อมช่วยหลี่เจียนเจียนถอดชุดคลุมออกอย่างเบามือ ด้านซูม่อเองก็นำไข่ต้มที่ปอกเปลือกเรียบร้อยแล้วออกมายื่นส่งให้กับหลี่เจียนเจียน“อะไร ยังไง นี่ก็ดึกมากแล้ว ข้าไม่กินไข่ต้มอะไรนี่หรอกนะ หากพวกเจ้าหิวก็กินเถอะ” หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นด้วยความซื่อ“มิใช่เช่นนั้นเพคะ ไข่ต้มนี้หม่อมฉันนำมาให้พระชายานวดคลึงที่ใบหน้าเพื่อลดรอยฟกช้ำเพคะ”ซูม่อรีบกล่าวถ้อยคำอธิบายออกมาทันใด“อ้อ เป็นอย่างนั้นเอง ขอบใจพวกเจ้าทุกคนมากนะ” หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นด้วยความขอบคุณ หากไม่ได้ยินสาวใช้พูดย้ำเตือนความทรงจำขึ้นมาอีกรอบแล้วล่ะก็เธอคงจะ

เช่นเคยทั้งสองสาวใช้ยังคงเฝ้ารอคอยการกลับมาของหลี่เจียนเจียนอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง แต่เมื่อพบว่าเธอหอบหิ้วข้าวของต่าง ๆ มาฝากสองสาวใช้ด้วย ก็ทำให้พวกนางรู้สึกเบาใจขึ้นมามากขึ้นเป็นกอง แต่เมื่อสอบถามว่าหลี่เจียนเจียนนำเงินมาได้อย่างไร หลี่เจียนเจียนก็ยังไม่ยอมตอบแต่อย่างใด พร้อมบอกว่าหากจุดมุ่งหมายของเธอยังไม่บรรลุวัตถุประสงค์แล้วล่ะก็ เธอจะไม่ยอมบอกเรื่องนี้ให้ใครได้รู้อย่างง่ายดายหรอกนะหลังจากมอบของฝากให้สองสาวใช้เสร็จ หลี่เจียนเจียนก็ล้างหน้าล้างตาเตรียมตัวเข้านอนต่อ พร้อมคิดหวังเอาไว้ว่า วันพรุ่งนี้เธอจะมอบของฝากตอบแทนน้ำใจให้กับหยางตงด้วยแต่ทว่าเธอจะพบเจอกับหยางตงง่าย ๆ ได้อย่างไร ในเมื่ออีตาอ๋องเส็งเคร็งอะไรนั่นน่าจะคอยหาเรื่องเธออยู่ตลอดเวลาหากเธอเผลอก้าวเท้าเข้าไปในเขตแดนอันใหญ่โตกว้างขวางนั่นของเขาเอาเป็นว่าหลี่เจียนเจียนจะเก็บของชิ้นนี้ไว้กับตัวเธอเองก่อนก็แล้วกัน หากพบเจอกันกับหยางตงวันไหน เธอจะได้มอบสิ่งของตอบแทนเขาไปได้ในทันทีหลังจากออกกำลังกายเสร็จหลี่เจียนเจียนก็ได้นำอุปกรณ์การวาดรูปที่เธอหาซื้อมาตั้งแต่เมื่อคืนวานนี้ออกมานั่งวาดรูปรับสายลมเอื่อยด้วยควา

หลังจากที่ชนะการต่อสู้รับเงินเดิมพันมาไว้กับตัวหนึ่งพันตำลึงแล้ว หลี่เจียนเจียนก็ได้ทำการเก็บซ่อนเงินถุงนั้นไว้ในที่ ๆ ปลอดภัย พร้อมใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังเล็กนี้ต่อไปอย่างสงบเสงี่ยม ข้าวของที่เธอหาซื้อมาได้ทำการซ่อมแซมประตูบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งชิงช้าเองก็ทำเสร็จเรียบร้อยแล้วเช่นกันหลี่เจียนเจียนใช้ชีวิตแบบน้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลองมาอยู่ได้อีกพักใหญ่ เพราะเธอวางแผนการหลบหนีเอาไว้ว่าเธอจะต้องรู้เส้นทางการหลบหนีเป็นอย่างดีเสียก่อน แล้วจึงจะไปจากที่นี่ โดยทิ้งหนังสือหย่าไว้ให้อีตาอ๋องงูสิงนั่นไว้ดูต่างหน้า เห็นทีว่าค่ำคืนนี้เธอคงต้องออกไปหาซื้อแผนที่การเดินทางไปมาในเส้นทางต่าง ๆ และตรวจสอบลักษณะภูมิประเทศดูเสียแล้วกระมัง คราวก่อนเนื่องด้วยเธอมีเวลากระชั้นชิดและเร่งรีบมากจนเกินไป จึงไม่ได้ซื้อติดมือกลับเข้ามาด้วย นึก ๆ ดูแล้วก็น่าเสียดายอยู่ไม่น้อยช่วงเช้าวันหนึ่งขณะที่หลี่เจียนเจียนกำลังนั่งจิบชาอยู่บนชิงช้าเพื่อคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยเพียงผู้เดียวลำพังนั้น หยางตงก็ได้เดินมุ่งตรงมาทางเธอโดยไม่ให้สุ้มให้เสียงจนกระทั่งหลี่เจียนเจียนเงยหน้าขึ้นมามองดูเขาเองจึงพบว่าเขาได้ม

“อะไรกันจะใช้คนหมู่มาก รังแกคนน้อยรึยังไง?”หลี่เจียนเจียนพูดพร้อมตวัดสายตามองไปยังชินอ๋องเหยียนเค่อสิงด้วยแววตาตำหนิปนยิ้มเยาะอยู่หน่อย ๆ“พวกเจ้าไสหัวไปให้หมด ข้าจะจัดการนางด้วยตัวของข้าเอง เอ้อหมัวมัวเองก็ด้วย ครั้งหน้าอย่าได้ร้องตะโกนขึ้นด้วยเรื่องไร้สาระเช่นนี้อีกนะ”ชินอ๋องเหยีนเค่อสิงตรัสขับไล่บ่าวไพร่ และเหล่าทหาร องครักษ์ออกไปจากจวนให้หมด แต่ครั้นกระนั้นพ่อบ้านไฉ่เหอเหรินและเอ้อหมัวมัวกลับไม่ได้ถอยห่างออกไปนอกจวนแต่อย่างใด พวกเขาเพียงถอยห่างออกจากหน้าที่พักของหลี่เจียนเจียนไปสักเล็กน้อย ก่อนจะมองสบสายตากันด้วยท่าทีอันเลิกลักเมื่อครู่พวกเขาคงจะไม่ได้ตาฝาดไปหรอกนะที่เห็นพระชายาผู้ตัวเล็กกว่าท่านอ๋องเกือบครึ่งจับเหวี่ยงทุ่มท่านอ๋องผู้เป็นถึงยอดขุนศึกแห่งแคว้นเหยียนลงไปกองอยู่ที่พื้น สร้างความตื่นตะลึงให้เกิดขึ้นไปจนทั่วไม่เว้นแม้แต่ตัวของท่านอ๋องเองเมื่อขับไล่บ่าวไพร่ออกไปจนหมดแล้ว ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงจึงตรัสขึ้นมาว่า“ไม่ยักรู้มาก่อนเลยว่า เจ้าจะกล้าเหวี่ยงจับทุ่มข้าลงไปอยู่ที่พื้น”“ก็หม่อมฉันตกใจนี่เพคะ หม่อมฉันคิดว่าท่านอ๋องจะทรงเข้ามาทำร้ายตบตีหม่อมฉันเหมื