บททั้งหมดของ ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก: บทที่ 151 - บทที่ 160

หลังจากการทดลองปืนใหญ่ประสบความสำเร็จไปด้วยดีเสิ่นหลิวเวยก็คิดว่าภารกิจเร่งด่วนของนางที่เมืองหลวงคงจะเสร็จสิ้นลงแล้ว ทั้งแบบร่างอาวุธ สูตรดินปืน และแผนการสร้างถนน... นางได้มอบทุกอย่างให้หุ้นส่วนของนางไปจนหมดสิ้นตลอดระยะเวลาครึ่งปี จนตอนนี้นางอายุเข้าหกปี... เสิ่นหลิวเวยในวัยหกขวบเต็มกำลังง่วนอยู่กั

รุ่งเช้าของวันต่อมา... ที่ทำการกรมการเกษตร บรรยากาศภายในห้องปรึกษากำลังเต็มไปด้วยความตึงเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน กู้หวายอี้ในชุดขุนนางเต็มยศนั่งอยู่ในตำแหน่งหลักด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขากวาดตามองเหล่าขุนนางอาวุโสในสังกัด... ซึ่งส่วนใหญ่เป็นขุนนางเก่าที่รอดพ้นจากการล้างกระดานมาได้“พวกท่านคงทราบถ

“ข้าเข้าใจความมุ่งมั่นของเจ้าแล้ว... ท่านที่ปรึกษาลับ” กู้หวายอี้พยักหน้ารับช้า ๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคารพในความคิดของเด็กน้อย“แต่เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก... ข้ามิอาจตัดสินใจโดยพลการ ดังนั้นข้าจำต้องนำความนี้ขึ้นกราบทูลฝ่าบาทเพื่อขอพระบรม ราชานุญาตเสียก่อน”หลังกล่าวจบเขาก็ได้หันไปสั่งการทห

ในที่สุดการเดินทางอันยาวนานจากเมืองหลวงก็สิ้นสุดลง เมื่อขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านประตูเมืองเข้าสู่เขตอำเภออู๋ซานซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางของการระบาดที่รุนแรงที่สุดในมณฑลเจียงหนานภาพที่ปรากฏแก่สายตาของทุกคนนั้นช่างน่าสลดหดหู่ยิ่งนัก ท้องทุ่งนาที่เคยถูกขนานนามว่าอู่ข้าวอู่น้ำบัดนี้กลับกลายเป็นทะเลสีน้ำตาลไหม้ท

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา คณะเดินทางของที่ปรึกษาลับตัวน้อยไม่ได้หยุดพักอยู่เพียงแค่หมู่บ้านอู๋ซานเท่านั้น เสิ่นหลิวเวยยืนกรานที่จะเดินทางไปตรวจสอบพื้นที่ระบาดให้ทั่วทุกอำเภอในมณฑลเจียงหนานด้วยตาของตนเอง เพื่อให้มั่นใจว่าวิธีการ รักษาของนางได้รับการปฏิบัติอย่างถูกต้องและทั่วถึงความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง