로그인ชีวิตเก่าสิ้นสุดดุจบุปผาร่วงหล่น วิญญาณนักวิทยาศาสตร์สาวจากศตวรรษที่ 21 จึงต้องเริ่มต้นใหม่ในโลกที่ไม่รู้จัก เธอจะยอมเป็นโคลนดินใช้ความรู้จากอนาคตค้ำจุนรากเหง้าแห่งครอบครัวใหม่ให้เติบโตงอกงามได้หรือไม่
더 보기หญิงสาวเลือกเดินทางมาที่หมู่บ้านท่าเรือประมงค่อนข้างเก่าแห่งหนึ่ง... ลมทะเลพัดแรงหอบเอากลิ่นไอเค็มและความชื้นเข้ามาปะทะใบหน้าหลินเวยในชุดเดรสยาวสีขาว ยืนอยู่บนสะพานเทียบเรือ เธอมองออกไปที่เส้นขอบฟ้าที่น้ำทะเลบรรจบกับท้องฟ้า ที่นี่... แม้ตึกรามบ้านช่องจะเปลี่ยนไปจากภาพในฝัน แต่กลิ่นของทะเล เสียงของค
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านอีกครา นับจากวันที่เหล่าพี่น้องได้พบหน้า... จากฤดูใบไม้ผลิสู่ฤดูหนาว จากผมดำขลับสู่สีดอกเลา... ในที่สุดเรื่องราวของเสิ่นหลิวเวยสตรีผู้พลิกชะตาตระกูลเสิ่นและสร้างตำนานแห่งเมืองตงไห่ก็ได้ดำเนินมาถึงบทสุดท้ายของชีวิตที่เรือนพำนักจวนอ๋องจิ้ง... ภายในห้องนอนที่กว้างขวางและเงีย
“ท่านอาจื้อคัง! ข้าฮ่าวหราน มารับท่านแล้วขอรับ!”เสิ่นจื้อคังเปิดม่านออกมา น้ำตาคลอเบ้าเมื่อเห็นหลานชายที่เคยตัวกะเปี๊ยก บัดนี้กลายเป็นชายชาติทหารเต็มตัว“ฮ่าวหราน... เจ้าโตเป็นหนุ่มแน่นขนาดนี้เชียวหรือ! ดี! ดีมาก! สมแล้วที่เป็นลูกของพี่สาม!”ในระหว่างที่เสิ่นฮ่าวหรานกำลังไปรอรับผู้ที่เดินทางมาจากแด
กาลเวลาเปรียบดั่งสายน้ำที่ไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว มิอาจหวนคืน... จากฤดูร้อนอันแสนวุ่นวายของเหล่าเด็กน้อยในวันวาน เคลื่อนคล้อยผ่านฝนหนาวและใบไม้ผลิมานับอีกสี่ปีสี่ปี... เป็นช่วงเวลาที่จะสั้นก็ว่าสั้นจะว่านานก็นาน เพราะแต่ละปีก็หมายถึงอายุของผู้สูงวัยที่เพิ่มขึ้น ส่วนเหล่ารุ่นเยาว์ก็เริ่มเติบโตพอจะบินส
สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดพาใบไผ่แห้งปลิวว่อนไปทั่วลานสำนักศึกษา... แม้จะเป็นยามพักที่ควรจะเงียบสงบ แต่ที่มุมอับสายตาหลังกองฟางเก็บเสบียงเลี้ยงม้า กลับมีเสียงอื้ออึงของกลุ่มเด็กชายดังเล็ดลอดออกมาเบา ๆ“จิ้งหรีดดำของข้า แข็งแกร่งที่สุดในย่านนี้! กัดทีเดียวขาขาดกระจุยแน่!” เด็กชายตัวอ้วนลูกพ่อค้าขายเนื้อคุย
ก่อนที่งานเทศกาลโคมไฟและศึกชิงนางในเมืองจินไห่จะมาถึง จวนตระกูลเสิ่นกลับมีเรื่องมงคลที่ต้องจัดการก่อน... นั่นคือการจัดส่งแม่สื่อและส่งมอบสินสอดให้กับองค์หญิงและคุณหนูไป๋รวมถึงเตรียมตัวมาร่วมงานมงคลของโจวหยวนผู้ที่เป็นทั้งสหายและหุ้นส่วนเนื่องจากตระกูลโจวเป็นคหบดีเก่าแก่แห่งมณฑลตงไห่ งานมงคลครั้งนี้
“ข้าไปเจอนางตอนล่องเรือไปเจรจาขอซื้อพริกไทยและผงเครื่องเทศสูตรพิเศษ... ตอนแรกนางดุข้ามากเลยนะ! นางไล่ตะเพิดข้าออกจากร้านเพราะข้าดันไปวิจารณ์กลิ่นอบเชยของนางแบบ... เอ่อไม่รู้จัก”“หา! ไล่ตะเพิดเลยรึ?” เสิ่นจื้อคังตาโต“ใช่!” โจวหยวนหัวเราะลั่น “แต่นั่นแหละที่ทำให้ข้าประทับใจ... นางเป็นคนจริงจังกับวัต
ท่ามกลางบรรยากาศแห่งความรักที่กำลังเบ่งบานของพี่น้องตระกูลเสิ่น ในมุมหนึ่งของย่านการค้าที่คึกคักที่สุดของเมืองหลวง ก็กำลังเกิดปรากฏการณ์... ที่ทำให้ชาวเมืองต้องตกตะลึงไม่แพ้กันเสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวที่หน้าร้านค้าขนาดใหญ่สามคูหา ป้ายร้านทำจากไม้สักทองสลักตัวอักษรสีแดงสดว่าภัตตาคารเลิศรส... เมื่






리뷰