Lahat ng Kabanata ng ฉันจะเป็นเกษตรกรหลังกลับมาจากวันสิ้นโลก : Kabanata 101 - Kabanata 110

ยามเย็นของฤดูใบไม้ผลิ สองปีหลังจากที่เมืองต้นแบบได้รับการพัฒนาให้กลายเป็นศูนย์กลางของเทคโนโลยีและเกษตรกรรม ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางผู้คนมีชีวิตที่ดีขึ้น เมืองนี้กลายเป็นบ้านที่เต็มไปด้วยความหวังค่ำคืนนี้ริมแม่น้ำถูกตกแต่งด้วยไฟประดับที่พาดผ่านตามต้นไม้ ลมเย็นพัดโชยมากับกลิ่นหอมของดอกไม้นานาชนิด

(ฉันยินดีที่จะอยู่กับเธอ และมองพระอาทิตย์ขึ้นในทุก ๆ วัน)เว่ย ไหล เตอ เหม่ย อี้ ปู้ อี้ เจี่ยว อิ้น (ก้าวเดินไปด้วยกันในทุกย่างก้าวของอนาคต)ไจ้ ขู่ โตว จื๋อ เต๋อ ชวี้ หนู่ ลี่ (แม้ว่าจะยากลำบากแค่ไหน ก็คุ้มค่าที่จะพยายาม)โม่ไห่ตงยืนอยู่บนเวทีในชุดเสื้อเชิ้ตด้านในสีขาวคลุมด้วยชุดสูทตัวนอกสีดำ

“คืนนี้... พี่ขอได้ไหม” เขาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมกับมองลึกลงไปในดวงตาของหญิงสาวใต้ร่างราวกับต้องการสื่อสารทุกความรู้สึกที่เขามีให้กับเธอในค่ำคืนนี้ นิ้วเรียวของเขาไล้เบา ๆ ไปตามพวงแก้มก่อนจะเลื่อนลงไปกุมมือเล็กของเธอเอาไว้แน่นพลางโน้มตัวลงมาพรมจูบไปตามลำคอระหงของเธอ ริมฝีปากอุ่นร้อนสั

“ฉันก็กินทุกวันอยู่แล้วนี่” หรูอวี้เซียงลูบท้องตัวเองไปมาความรู้สึกของการมีชีวิตน้อย ๆ เติบโตอยู่ภายในตัวเธอเป็นสิ่งมหัศจรรย์เกินบรรยาย เธอไม่คิดเลยว่าในชีวิตนี้เธอจะได้สัมผัสถึงความสุขเช่นนี้หลังจากสิ้นหวังมาก่อนในชาติที่แล้ว“แต่คุณต้องกินให้มากกว่านี้นะเซียงเซียง เพราะอาหารจากในระบบของเราเต็มไปด้

แสงแดดยามเช้าทอประกายสดใสทะลุผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นที่มีฮัวอวี้หลินนั่งอยู่ เสี่ยวเป้ย เด็กหญิงตัวน้อยวัยห้าขวบที่ได้คนเป็นแม่ผูกผมเปียคู่เรียบร้อยได้วิ่งมาทางเธอด้วยรอยยิ้มร่า“ย่าทวดคะ พวกเราออกไปเดินเล่นกันเถอะค่ะ หนูจะไป รดน้ำต้นไม้” น้ำเสียงไม่ชัดเจนของเธอดังขึ้นด้วยความตื่นเต