Se connecterเสียงสัญญาณเตือนจากข้อความในมือถือดังขึ้นติดต่อกันอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งข้อความเหล่านั้นล้วนแต่เป็นเนื้อหาทำนองเดียวกัน “ระวัง! อันตรายจากซอมบี้” “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมฉันจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย แล้วคุณย่าล่ะ” หญิงสาวผู้อยู่ในโบกี้รถไฟที่หยุดวิ่งจากสถานการณ์ภายนอกกำลังนั่งแอบอย่างหวาดกลัว เธอกำโทรศัพท์มือถือในมือของตนเอาไว้แน่นโดยที่เจ้าตัวพยายามกดตัวเลขที่จำได้ขึ้นใจ ทว่าไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังไม่มีคนรับสาย เช่นเดียวกับเจ้าของมือถือปุ่มกดรุ่นเก่าที่ตอนนี้หล่อนกำลังนั่งตัวสั่นอยู่ในหลุมหลบภัยโดยที่มือของเจ้าตัวก็พยายามควานหาโทรศัพท์ที่เปรียบเสมือนอวัยวะส่วนหนึ่งไปแล้วด้วยใจอันร้อนรุ่ม “เซียงเซียงของย่าจะเป็นยังไงบ้าง ขอให้หลานปลอดภัยทีเถอะ” ต่างคนต่างห่วงนี่คือเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างย่ากับหลานสาวที่มีเรื่องราวเกี่ยวข้องกับวันสิ้นโลก
Voir plusห้าปีผ่านไปหลังจากโลกกลับมาสู่ความสงบสุขได้ไม่นาน ณ ประเทศพันธมิตรแห่งหนึ่งได้เกิดสงครามก่อการร้ายขึ้น หวังลี่ผู้อยู่ว่างมานานกับฉินซานสองคู่หูจึงได้กระโดดเข้าร่วมท่ามกลางความวุ่นวายของสงครามและการต่อสู้แสนดุเดือดและทันทีที่พวกเขาไปถึงสถานการณ์ก็เลวร้ายมากกว่าที่คาดคิดไว้ หวังลี่กับฉินซานต่างแยกการ
“อีกไม่นานย่าก็จะได้นอนนาน ๆ แล้ว ตอนนี้เดินได้ก็เลยอยากเดินให้มากหน่อย เซียงเอ๋อร์ ในตอนนี้หลานมีครอบครัวที่สมบูรณ์แล้วหลังย่าจากไปอย่าได้เสียใจให้มากนะลูก” คำพูดของหญิงชราอันเป็นที่รักทำให้หัวใจของหรูอวี้เซียงกระตุกวูบ“ย่าพูดอะไรแบบนั้นล่ะคะ ตอนนี้ย่าก็ลุกมาเดินได้แล้วแสดงว่าย่าย่อมจะกลับมาแข็งแร
แสงแดดยามเช้าทอประกายสดใสทะลุผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นที่มีฮัวอวี้หลินนั่งอยู่ เสี่ยวเป้ย เด็กหญิงตัวน้อยวัยห้าขวบที่ได้คนเป็นแม่ผูกผมเปียคู่เรียบร้อยได้วิ่งมาทางเธอด้วยรอยยิ้มร่า“ย่าทวดคะ พวกเราออกไปเดินเล่นกันเถอะค่ะ หนูจะไป รดน้ำต้นไม้” น้ำเสียงไม่ชัดเจนของเธอดังขึ้นด้วยความตื่นเต
นับตั้งแต่วันที่เจ้าตัวเล็กเกิดมาคนทั้งสองครอบครัวก็ต่างมีรอยยิ้มกันแทบทุกวันโดยเฉพาะปู่ย่าของคนทั้งสองที่รู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“เสี่ยวเป้ยของย่าทวด” ฮัวอวี้หลินหยอกเอินหลานสาวตัวน้อยที่กำลังหลับทำปากมุบมิบบนเบาะอย่างเอ็นดูย้อนกลับไปในวันคลอดของหรูอวี้เซียงหลังจากช่วงเวลาอันยาวนานผ
แสงแรกของวันยังไม่ทันจับขอบฟ้า หรูอวี้เซียงลืมตาตื่นขึ้นมาในความเงียบของเช้าตรู่ เธอพลิกตัวเล็กน้อยก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่ง ดวงตาสีอ่อนเหลือบมองนาฬิกาแขวนบนผนังที่ชี้เวลาตีห้าครึ่ง“ยังเช้าอยู่เลย” เธอพึมพำกับตัวเองแต่ทว่าเมื่อเปิดประตูออกจากห้องนอน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของโจ๊กที่กำลังถูกปรุงลอยมาจากในครั
หลังจากส่งย่าเข้านอน หรูอวี้เซียงจึงได้เดินกลับมาห้องของตนก่อนล้มตัวลงนอนบนฟูกนุ่มในห้องที่เธอคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก ดวงตาสบกับเพดานที่มืดครึ้มเพราะแสงไฟในห้องถูกดับลงแล้วแต่ในใจกลับวุ่นวายไปด้วยความคิดเสียงของไหหม่าดังขึ้นในหัว ราวกับรู้จังหวะที่เธอกำลังครุ่นคิดบางอย่างเซียงเซียง เธอพร้อมที่จะเข้าไ
ในหัวของหรูอวี้เซียงยังคงมีความทรงจำอันเลวร้ายจากอดีตผุดขึ้นมาราวกับกระแสน้ำหลากท่วมจิตใจ เสียงกรีดร้องของผู้คนดังระงมไปทั่วเมืองที่ถูกปกคลุมด้วยความสิ้นหวังเสียงซอมบี้คำรามก้องกังวานไปในอากาศขณะที่พวกมันไล่ล่าเหยื่ออย่างไม่ลดละ หรูอวี้เซียงจำได้ว่าเธอกำลังวิ่งหนีสุดชีวิตท่ามกลางซากปรักหักพังและกลิ
หลังจากค้นพบเมล็ดพันธุ์ในกล่องไม้ หรูอวี้เซียงและฮัวอวี้หลินได้ช่วยกันนำซองเมล็ดพันธุ์ออกมาตรวจดูอย่างละเอียด“ย่าคะ หนูว่าพวกนี้ยังใช้ได้อยู่นะคะ ย่าช่างเก็บรักษาไว้ดีจริง ๆ” หรูอวี้เซียงพูดพร้อมกับยิ้มกว้างออกมาฮัวอวี้หลินส่งเสียงหัวเราะให้กับคำพูดของเธอ “ก็ดีที่ยังใช้ได้ ย่าหวังว่าเมล็ดพันธุ์พวก






commentaires