LOGINเสียงสัญญาณเตือนจากข้อความในมือถือดังขึ้นติดต่อกันอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งข้อความเหล่านั้นล้วนแต่เป็นเนื้อหาทำนองเดียวกัน “ระวัง! อันตรายจากซอมบี้” “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมฉันจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย แล้วคุณย่าล่ะ” หญิงสาวผู้อยู่ในโบกี้รถไฟที่หยุดวิ่งจากสถานการณ์ภายนอกกำลังนั่งแอบอย่างหวาดกลัว เธอกำโทรศัพท์มือถือในมือของตนเอาไว้แน่นโดยที่เจ้าตัวพยายามกดตัวเลขที่จำได้ขึ้นใจ ทว่าไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังไม่มีคนรับสาย เช่นเดียวกับเจ้าของมือถือปุ่มกดรุ่นเก่าที่ตอนนี้หล่อนกำลังนั่งตัวสั่นอยู่ในหลุมหลบภัยโดยที่มือของเจ้าตัวก็พยายามควานหาโทรศัพท์ที่เปรียบเสมือนอวัยวะส่วนหนึ่งไปแล้วด้วยใจอันร้อนรุ่ม “เซียงเซียงของย่าจะเป็นยังไงบ้าง ขอให้หลานปลอดภัยทีเถอะ” ต่างคนต่างห่วงนี่คือเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างย่ากับหลานสาวที่มีเรื่องราวเกี่ยวข้องกับวันสิ้นโลก
View Moreห้าปีผ่านไปหลังจากโลกกลับมาสู่ความสงบสุขได้ไม่นาน ณ ประเทศพันธมิตรแห่งหนึ่งได้เกิดสงครามก่อการร้ายขึ้น หวังลี่ผู้อยู่ว่างมานานกับฉินซานสองคู่หูจึงได้กระโดดเข้าร่วมท่ามกลางความวุ่นวายของสงครามและการต่อสู้แสนดุเดือดและทันทีที่พวกเขาไปถึงสถานการณ์ก็เลวร้ายมากกว่าที่คาดคิดไว้ หวังลี่กับฉินซานต่างแยกการ
“อีกไม่นานย่าก็จะได้นอนนาน ๆ แล้ว ตอนนี้เดินได้ก็เลยอยากเดินให้มากหน่อย เซียงเอ๋อร์ ในตอนนี้หลานมีครอบครัวที่สมบูรณ์แล้วหลังย่าจากไปอย่าได้เสียใจให้มากนะลูก” คำพูดของหญิงชราอันเป็นที่รักทำให้หัวใจของหรูอวี้เซียงกระตุกวูบ“ย่าพูดอะไรแบบนั้นล่ะคะ ตอนนี้ย่าก็ลุกมาเดินได้แล้วแสดงว่าย่าย่อมจะกลับมาแข็งแร
แสงแดดยามเช้าทอประกายสดใสทะลุผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นที่มีฮัวอวี้หลินนั่งอยู่ เสี่ยวเป้ย เด็กหญิงตัวน้อยวัยห้าขวบที่ได้คนเป็นแม่ผูกผมเปียคู่เรียบร้อยได้วิ่งมาทางเธอด้วยรอยยิ้มร่า“ย่าทวดคะ พวกเราออกไปเดินเล่นกันเถอะค่ะ หนูจะไป รดน้ำต้นไม้” น้ำเสียงไม่ชัดเจนของเธอดังขึ้นด้วยความตื่นเต
นับตั้งแต่วันที่เจ้าตัวเล็กเกิดมาคนทั้งสองครอบครัวก็ต่างมีรอยยิ้มกันแทบทุกวันโดยเฉพาะปู่ย่าของคนทั้งสองที่รู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“เสี่ยวเป้ยของย่าทวด” ฮัวอวี้หลินหยอกเอินหลานสาวตัวน้อยที่กำลังหลับทำปากมุบมิบบนเบาะอย่างเอ็นดูย้อนกลับไปในวันคลอดของหรูอวี้เซียงหลังจากช่วงเวลาอันยาวนานผ
ติงเฉินไม่รอช้าเขารีบพุ่งตัวเข้าใส่โม่ไห่ตงด้วยความเร็วอันเหนือมนุษย์ แรงลมจากการเคลื่อนที่ของเขาพัดเอาฝุ่นคลุ้งไปทั่วโม่ไห่ตงตั้งตัวได้ทันเวลารีบกระโดดหลบไปด้านข้างอย่างฉิวเฉียดก่อนจะตวัดแขนขึ้น ปลายกระบอกปืนในมือถูกเหวี่ยงฟาดเข้าใส่ติงเฉินอย่างแรงปัง! เสียงปะทะดังขึ้นเมื่อติงเฉินถูกโจมตีเข้าที่ไ
“ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่การตื่นตระหนก แต่คือการควบคุมตัวเองและเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่อาจเกิดขึ้น” เสียงของโม่ไห่ตงหยุดลงก่อนที่เสียงของหรูอวี้เซียงจะกล่าวเสริมออกมา“พวกคนที่ได้รับพลังควรจะหาทางควบคุมมันให้ได้และใช้มันให้เกิดประโยชน์ในการป้องกันและช่วยเหลือครอบครัวรวมถึงปกป้องคนที่ไม่มีพล
ท่ามกลางความตื่นตะลึงของหลิวจินที่กำลังมองร่างเล็กของบุตรชายเคลื่อนไหวไปมาราวสายลม ฟู่หงที่ได้แอบมองดูพวกเขาทั้งสามก่อนหน้าก็วิ่งมาทางเขาด้วยใบหน้าแตกตื่น“สามี” เสียงของเธอทำให้หลิวจินเหลียวหลังกลับไปมอง“อาหงเธอมาทำไม ฉันบอกให้เธออยู่ที่บ้านกับลูกไม่ใช่เหรอ”ฟู่หงสูดหายใจเข้าปอดลึกก่อนจะดึงตัวขอ
โม่ไห่ตงสบตาหรูอวี้เซียง ก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดออกมาช้า ๆ “เรื่องนี้ ผมจัดการไว้แล้วครับ”ดวงตาของทุกคนจับจ้องไปทางเขาทันที “หมายความว่าไง?” โม่เทียนหลงถามอย่างสงสัย“ปู่ครับ หลังจากที่ผมเคยพูดกับคุณไปเมื่อครั้งก่อน ผมได้ประดิษฐ์อุปกรณ์ที่สามารถช่วยให้พวกเราเอาตัวรอดได้ออกมาอยู่ตลอดเวลา” โม่ไห่ตงกล่าว






reviews