Semua Bab Friend Zone | ข้ามเขตเพื่อน: Bab 51 - Bab 60

“อะไรที่พิเศษก็ทำกับไอริสคนเดียว อะไรที่ไม่ดีก็อย่าเห็นเลย”“พูดเฉย ๆ ไม่ต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้ได้มั้ย” นิดหน่อยก็เอา โกรธกันไปมาก็โดนเขาง้อทั้งคืน พอง้อจนเสร็จก็อ้อนจนฉันโกรธไม่ลงเลย“ปากเมียน่าจูบ ความจริงน่าจูบทั้งตัวนั่นแหละ” ไม่ได้พูดเปล่า แต่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ด้วย มือเล็กยกดันแก้มเขาออกอีกครั้ง“นี่มันในรถนะ แล้วเรื่องที่เราคุยกัน ยังไม่ได้บอกว่าเชื่อฟ่าทั้งหมด” เขาหยุดชะงักทันที ถ้าไม่ดุก็ไม่หยุดจริง ๆ“เรื่องภาพนั่นน่ะเหรอ”“ใช่”“เรื่องบังเอิญไม่มีจริงหรอก แต่ถ้ามีคนตั้งใจสร้างเรื่องบังเอิญขึ้นมาน่ะมีจริงแน่” พูดแบบนี้...“รู้แล้วเหรอ หรือความจริงฟ่าไปหาคนมาทำให้เหมือนตัวเอง เพื่อรับความผิดแทน”“ชีวิตคนเราจำเป็นต้องทำเรื่องยุ่งยากขนาดนั้นด้วย” ฟ่าถามกลับ ในขณะที่สายตาของเขา แสดงความสงสัยมากมายเต็มไปหมดพวกยุ่งยากในชีวิต น่าจะมีแค่ฉัน“ผู้ชายก็เป็นพวกชอบความตื่นเต้นอยู่แล้ว”“พอดีว่าเป็นคนไม่ชอบความตื่นเต้น แค่เมียเสียงแข็งใส่ก็ตื่นเต้นมากพอแล้ว กลัวเมียไม่รักจะตายอยู่แล้วเนี่ย” แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังซะด้วยนะ“เอกการแสดง”“เรื่องจริงทั้งนั้น” ทีแบบนี้ฉันพูดอะไรก็สวนกลับได้หม

30 นาทีผ่านไป กริ๊ก!ประตูห้องแต่งตัวเปิดออก พร้อมกับร่างบางในชุดนอนสายเดียวเดินออก หางตาเห็นเข้ากับคนตัวสูงที่ยืนพิงขอบประตูดักรออยู่หน้าห้อง แต่ฉันแกล้งทำเป็นไม่สนใจ เดินผ่านเขาไปนั่งลงโซฟาตอนนี้ใจเย็นลงแล้ว ส่วนอีกคนก็น่าจะเย็นลงด้วยเช่นกัน ฉันเข้าใจทุกอย่างที่ฟ่าเป็น ตัวเองก็มีส่วนผิดที่ทำอะไรไม่บอกเขา ทั้งที่เราเป็นมากกว่าเพื่อน แต่ก่อนจะเคลียร์กัน ก็ติดอยากแกล้งคนหึงตรงหน้าก่อนเงียบ...บรรยากาศที่มีเพียงความเงียบ ฉันหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดเปลี่ยนรหัสเงียบ ๆ คลิปที่ก้าเตือนยังไม่ถูกส่งเข้ามา คงเพราะเจอสกัดจากสองทางแน่นอน ก็ยากเข้าไปอีกกว่าจะถึงตัวฉัน“ไอริส...” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อเบา ๆ ฉันทำเป็นไม่ได้ยิน สายตาก็สนใจหน้าจอโทรศัพท์“...” เสียงซึม ๆ เชื่อง ๆ นี่ มีแค่ฉันคนเดียวที่จะได้ยินจากเขาพึ่บ! ฟ่าทิ้งตัวนั่งลงข้างกาย เอนตัวมาชนกับไหล่ของฉัน“ไอริส” เขาเรียกฉันด้วยน้ำเสียงแบบเดิม“หือ” เสียงหวานขานตอบในลำคอ สายตาก็สนใจหน้าจอโทรศัพท์ นิ้วเรียวเลื่อนดูสถานที่ท่องเที่ยววางแผนเอาไว้ว่า คิดเอาไว้ว่าจะชวนฟ่าไปเที่ยวหลังแต่งงาน“ขอโทษ” ฟ่าเป็นฝ่ายพูดคำว่าขอโทษออกมาก่อน ทุ

“ไม่ต้องกังวลเรื่องภรรยานะครับ เจ้าหญิงเธอรอเวลานี้มานาน ส่วนเหตุผลที่คุณหายไป เดี๋ยวผมจะช่วยปล่อยคลิปปาร์ตีทุเรศนั่นให้เอง เพียงเท่านี้ประชาชนก็รู้แล้ว ว่าทำไมภรรยาของคุณถึงหย่าและคุณถึงต้องหายตัวไป”“...!” คนฟังถึงกับตาโตด้วยความตกใจ“อยู่ห่างเจ้าหญิงคือสิ่งที่คุณควรทำตั้งแต่แรก ไม่น่ากดดันให้เพื่อนของผม...ต้องมอบอำนาจมาให้เต็มมือขนาดนี้”“...อึก! อื้อ!”“แล้วต้องเสียเวลามาหาคุณถึงที่ ก็ใช้เวลาไปหลายชั่วโมง เวลาของผมคิดเป็นเงินต่อนาทีครับ...ราคาบ้านคุณน่าจะไม่เพียงพอกับเวลาที่เสียไป” ลาเดลกวาดสายตามองไปรอบตัว ก่อนจะใช้ปลายเท้าแตะปลายคาง บังคับให้คนตรงหน้าหันมาสบตาเขาพึ่บ! แต่เขาก็ยังขัดขืนสะบัดหน้าหนี ทำให้ลูกน้องของลาเดลต้องเข้ามาบังคับให้อีกฝ่ายหันไปหาเจ้านายตัวเอง“ตาช้ำแล้ว เดี๋ยวรักษาสักหน่อยน่าจะพอได้ราคาอยู่ ส่วนข้างใน...มีลัทธิที่ติดต่อขอซื้อคนอายุเท่าคุณมาพอดีครับ” คำพูดไพเราะตลอดการสนทนา แต่สายตาที่มองมานั้นช่างไร้ความรู้สึก เย็นยะเยือกจนคนถูกจ้องขนลุกชันไปทั่วตัวด้วยความกลัว“อื้อ!” เมื่อได้ยินสิ่งที่ลาเดลพูด เขาก็เริ่มดิ้นแล้วพยายามหาทางหนี“พูดอะไรฟังไม่รู้เรื่อง ทำให้

เวียนหัวจัง...อาการที่เริ่มเกิดขึ้นกับตัวเอง ถึงจะไม่ได้รุนแรงในทันที แต่ถ้าฉันรับมันเข้าไปมากเกินไป ก็ส่งผลต่อระบบทางเดินหายใจได้เหมือนกันและอาจจะมีอันตรายถึงชีวิตเธอรู้เรื่องที่ฉันแพ้ได้ยังไงก็คงไม่ต้องไปสงสัยมาก คงเป็นญาติของฉันที่บอก แต่เมื่อรู้ว่าแพ้แล้วยังเอามาใกล้ฉันแบบนี้หลงใหลจนต้องการครอบครองไว้เพียงผู้เดียว โดยไม่สนว่าจะได้มาด้วยวิธีใดก็ตามพึ่บ!ร่างบางทรุดลงกับพื้น สายตาเริ่มพร่าเลือน มือก็พยายามยกปิดจมูกเอาไว้ สูดอากาศเข้าให้น้อยที่สุด เดี๋ยวสิ...จะเป็นแบบนี้ไม่ได้นะ“เจ้าหญิง...” เสียงหวานพึมพำ ๆ ในขณะที่เดินเข้ามาใกล้ฉันมาเดลินย่อตัวนั่งลงตรงหน้า เธอเอื้อมมือมาสัมผัสข้างแก้ม ยิ่งเธอเข้ามาใกล้ฉันก็ยิ่งรู้สึกเวียนหัวรุนแรงขึ้น การหายใจเริ่มติดขัดเกสรคาโมมาย ติดอยู่ที่ตัวของเธอด้วย“...” ฉันเหมือนคนวิ่งรอบสนามมา 10 รอบเลย ตอนนี้หายใจติดขัดมาก“ทำไมจำฉันไม่ได้ล่ะ ทั้งที่วันนั้นเราไม่เคยเจอกันแต่พระองค์ก็เข้าไปช่วยอย่างไม่ลังเล ฉันไม่มีโอกาสขอบคุณเลย...ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมาก” แววตาของเธอกำลังแสดงความขอบคุณจริง ๆเรื่องที่เธอพูด ผูกกับเรื่องที่ฉันคุยกับฟี่ มันคือเรื่องเดี

เช้าวันต่อมาครืด!“ขออนุญาตนะคะเจ้าหญิง”ผ้าม่านถูกดึงเลื่อนปิดมิดชิด จากนั้นพยาบาลที่เข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ก็เริ่มจัดการลงมือปลดกระดุม วันนี้หมอจะมาเปิดตาเพราะอาการของฉันไม่ได้หนัก เพียงแค่ใช้เวลาฟื้นฟูเองตามเวลาเท่านั้นตอนนี้อยากแกะผ้าปิดหน้าออกเต็มที“อุ้ย!” เสียงของพยาบาลร้องขึ้นพร้อมกัน แต่เป็นเพียงเสียงอุทานเบา ๆ เท่านั้น“เกิดอะไรขึ้นเหรอ” เสียงของแม่ถามเข้ามาด้วยความตกใจ คงเพราะได้ยินพยาบาลร้องขึ้นพร้อมกันสินะ“ไม่ ไม่มีอะไรค่ะ ขออนุญาตเช็ดตัวนะคะเจ้าหญิง”“ค่ะ” ฉันตอบกลับทุกคนเป็นอนุญาต“เมื่อวานไม่มีนะ แต่วันนี้...ทั้งตัวเลย” ถึงจะเป็นเสียงที่แผ่วเบา แต่ฉันก็หูดีมากพอที่จะได้ยิน“อะไรกันเหรอคะ” นี่ฉันเริ่มอยากรู้แล้วนะ“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรค่ะ”“มีแน่ ๆ” ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไม่มีหรือว่าฟ่า...“เรียบร้อยค่ะ เดี๋ยวอีกสักพักคุณหมอจะมาตรวจดวงตาของเจ้าหญิงนะคะ” พยาบาลรีบพูด หลังจากจัดการสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ฉันเรียบร้อย แล้วพวกเขาก็รีบออกจากห้องไปทันที“ไอริสเจ็บตามั้ยลูกหรือว่าปวดตรงไหนมั้ย” ป้าคิมที่มาเยี่ยม เข้ามาหยุดยืนข้างเตียงแล้วใช้มือลูบหัวฉันด้วยความเป็นห่วง“ไม่เจ็บเล