Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เจ้าหญิงวิโอลา อนาสเทีย เจนนิวีฟ ชื่อเล่นไอริส อายุ 28 ปีบุตรสาวเพียงคนเดียวของเจ้าชายลำดับที่สอง ว่าที่รัชทายาทลำดับที่หนึ่งคนต่อไปชาร์เตอร์ อาร์เดรียโน่ ชื่อเล่น ฟีฟ่า อายุ 28 ปีทายาทมาเฟียลำดับที่หนึ่งของอิตาลีINTROหมับ!มือหนาจับเข้าที่แขนเล็ก ออกแรงดึงให้ฉันหันกลับมาหาเขา นัยน์ตาคมจ้องมองดวงตาสีฟ้าอย่างไม่เกรงกลัวต่ออำนาจ ในเมื่อตอนนี้ฟ่ากับฉัน เราอยู่ในสถานะที่ต่างกันอย่างชัดเจน“เปลี่ยนประกาศ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา“....” ไร้เสียงตอบกลับ การแสดงออกเย็นชาของฉัน เหมือนยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของฟ่าให้เดือดดาลมากขึ้น“สั่งให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม”“ถึงจะไม่ได้อยู่ในเวลาหน้าที่แล้ว แต่ก็ควรพูดกับฉันให้มันดี ๆ หน่อย น้ำเสียงออกคำสั่งแบบนั้น เอาไปใช้กับแฟนคุณฟ่าเถอะค่ะ” ไม่ใช่แค่การแสดงออกที่เปลี่ยนไป แต่คำพูดก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน“....” ฟ่าดูตกใจไม่น้อยที่ฉันทำตัวห่างเหินกับเขา แตกต่างจากหลายวันก่อน“จะไม่มีการเปลี่ยนประกาศ ปลดก็คือปลด ให้ฟี่มาทำหน้าที่แทน ฉันคืนชีวิตส่วนตัวให้ ก็ไม่น่าเรียกร้องอะไรอีกแล้วนะ”“...ไอริส” เสียงพึมพำ พร้อมกับรับรู้ถึงแรงบีบที่แขนของตัวเอง ม

ณ ห้องประชุมใหญ่ ประจำสำนักงานรัฐมนตรีตึก ตึก ตึก!เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นตามแรงเดิน ในขณะที่ผู้ดูแลอีกคนกำลังอธิบายหัวข้อการประชุมสำหรับวันนี้ให้แก่หญิงสาวผู้ดำรงตำแหน่งสำคัญของประเทศราชวงศ์จัดเรียงลำดับรัชทายาทตามการเกิดก่อนและหลัง ถึงเธอจะเป็นบุตรสาวของเจ้าชายลำดับที่ 2 แต่เมื่อเกิดในฐานะหลานคนแรกของเจนนิวีฟ ก็จะถูกประกาศแต่งตั้งเป็นรัชทายาทนับตั้งแต่วินาทีแรกทีลืมตาบนโลกทันที“เจ้าหญิงคะ วันนี้มีท่านรัฐมนตรีนิโคลัสเข้าร่วมประชุมด้วยค่ะ” เสียงกระซิบจากผู้ดูแลอีกคน ทำให้สองเท้าที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงัก แล้วค่อย ๆ หันไปมอง“จริง?” เครื่องหมายคำถามปรากฏบนใบหน้า มีเรื่องใช้ปากอีกแล้ววันนี้แม้เขาจะเป็นเพียงสามีของท่านน้า ที่มีอำนาจน้อยกว่าฉันในตอนนี้ แต่ยังไงก็ถือว่าเป็นสามีของเจ้าหญิงในราชวงศ์แหละนะ และพระญาติหลายคนไม่ได้ยอมรับในตัวฉัน แม้ประชาชนจะยอมก็ตามเถอะการแย่งอำนาจและขัดขากันเองภายในมีเกิดขึ้นบ่อยครั้ง บรรดาหลาน ๆ ที่เตรียมการเปลี่ยนผลัดรุ่น เปรียบเสมือนดอกไม้ที่รอวันผลิบาน แต่มันก็จะมีพวกแมลงน่ารำคาญเข้ามากัดกิน จนทำให้อยู่ไม่ได้และล้มตาย“จริงค่ะเจ้าหญิง” ดวงตาสีฟ้า

“เมาแล้วก็นอน เดี๋ยวมีคนไปส่ง” เดลไม่สนใจสิ่งที่ฉันทำลงไป ทุกอย่างมันคือภาพชินตาสำหรับเขา“เดล ~ อย่ามีแฟนนะ” ร่างบางพุ่งตัวเข้าไปกอดแขนคนข้างกายเอาไว้“อือ ไม่มีหรอก กลัวได้แบบนี้” สายตาของเราทั้งคู่หันมามองกัน ว่าฉันอีกแล้วใช่มั้ย!“กูปล้ำมึงจริง ๆ นะเดล” ภายนอกที่ประชาชนเห็นกับเวลาอยู่กับเพื่อนสนิทช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว“เก็บแรงไว้อ้วกเถอะ จะหลอกไปขายก็ไม่ได้ราคา สิ่งที่ตลาดต้องการตอนนี้คือสมอง แต่เจ้าหญิงดันไม่มี” เจ็บจนหายใจไม่ออก“ปากดีแบบนี้ขอจูบหน่อย” ไม่ได้พูดเล่น ฉันพุ่งตัวเข้าไปหาลาเดลจริง ๆ การทะเลาะเล็ก ๆ ของเราเริ่มขึ้น ลาเดลใช้ความอดทนอย่างมากที่จะไม่ฆ่าฉันตาย“อยากจูบใครบางคนที่ไม่ใช่กูใช่มั้ย” ลาเดลยกมือขึ้นจับปลายคาง บังคับให้สบตาตัวเองตรง ๆ“เดล” รู้อะไรมาหรือไง ฉันทำตัวปกตินะ“กลับไปนั่งดื่มดี ๆ สิ่งที่รู้มาจะยังเป็นความลับตลอดไป”พึ่บ!สิ้นเสียงร่างบางรีบกลับไปนั่งในท่าเดิม แล้วเอื้อมมือหยิบขวดเหล้ามากระดก รีบเมารีบนอน(ฟ่า)ตู๊ด ตู๊ด! ติ้ด!“อือ” เสียงทุ้มขานรับปลายสาย เอียงหน้ากดโทรศัพท์แนบไว้กับไหล่ ในขณะที่กำลังติดตะขอกางเกง หลังจากอาบน้ำชำระคราบคาวเลือดออ

“ทะเลาะกับเด็กมาหรือไง หงุดหงิดเชียว” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าของคนตัวสูง“อือ ดื่มกันหน่อยมั้ย” ยิ่งถามก็เหมือนจะยิ่งหงุดหงิด ความอยากรู้เริ่มทำงาน“ไม่ดื่ม แต่อยู่ด้วยได้” ถ้าเมาฉันก็ไม่รู้สิว่าฟ่ามีปัญหากับใครมา“ได้ แต่กูอยู่ไม่นาน” ดวงตากลมหันไปมองที่ก้าทันที“ทำไมรีบกลับล่ะ ไหนบอกว่าว่าง” อยู่ฟังด้วยกันก่อนสิ ฉันอยากรู้แต่ก็ควรจะมีตัวชงเข้ามาช่วยด้วยเส้!“ก็ว่าง แล้วไม่ให้หลับไม่ให้นอนเลย?”“ปกติมึงนอนด้วยเหรอ” พวกใช้ชีวิตตอนกลางคืนมีการพูดว่าจะนอนด้วยแหละ“เห็นกูเป็นอะไรเนี่ย” ก้าถึงกับทำหน้าเหนื่อยใจ“นี่กูเป็นเพื่อนมึงและมึงมาตั้งแต่เกิด แค่อ้าปากก็รู้แล้วคิดอะไร ก้ามึงจะไปหาผู้หญิง ที่หงุดหงิดเพราะ...” นิ้วเรียวชี้ไปทางก้าก่อนแล้วพูดใส่ก้า ก่อนจะกลับมาชี้ที่ฟ่า“อะไร” ไม่ใช่แค่ฟ่าที่ตั้งตารอฟังสิ่งที่ฉันจะพูด แต่ก้าก็เป็นไปกับเขาด้วยเช่นกัน ตอนนี้ทั้งคู่มองฉันเป็นตาเดียว“เด็กเขาทิ้งไว้กลางทาง ทำไม่เสร็จเหรอคะ ผู้ชายไม่เสร็จจะทรมานใช่มั้ยคะ หื้อ ~”“กูคาดหวังกับอะไรเนี่ย” ก้าถึงกับถอนหายใจ“ก็ยังไม่เมานี่ หรือในหัวคิดเรื่องแบบนี้ตลอดเวลาอยู่แล้ว” ฟ่าวางมือลงบ

(ฟ่า) “อื้อ!”เสียงทักท้วงในลำคอของหญิงสาวในอ้อมแขน ทั้งยังพยายามดิ้นเพื่อสลัดตัวหลุดออกจากจูบ แต่อีกฝ่ายที่แรงเยอะกว่า ยิ่งกอดร่างเธอเอาไว้แน่นกว่าเดิมตุบ ตุบ!มือเล็กพยายามทุบลงบนอกกว้างเพื่อให้ปล่อย เขาไม่ได้สนใจว่าเธอจะรู้สึกยังไง เพราะสิ่งที่สนใจอยู่ในตอนนี้คือผู้หญิงที่วิ่งหายไป เขาใช้เวลาพอสมควรเพื่อให้แน่ใจว่าไอริสไปไกลแล้ว จึงค่อย ๆ ถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง“นี่...” มิเนอร์วายังอยู่ในอาการช็อก เธอหน้าแดงก่ำ คงทั้งโกรธแล้วก็อาย“งานเทศกาลไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจเลย มีอย่างอื่นน่าสนใจกว่านี้อีก” นัยน์คมมองหญิงสาวที่เอาแต่ยืนก้มหน้า“...” มิเนอร์วากำมือแน่น“หรือเราจะไปเดินในงานกันอีกสักรอบ”“ไม่ค่ะ ฉัน...นึกขึ้นได้ว่ามีนัดสำคัญ” นั่นแหละคือสิ่งที่เขาต้องการได้ยินจากปากเธอ“งั้นเหรอครับ เดี๋ยวผมไปส่ง”“ไม่เป็นอะไร ฉันให้คนมารับแล้ว ไว้เจอกันนะคะ” มิเนอร์วาก้มหน้าหน้าก้มตาพูด“ผมว่าผมไป...”“ไม่ค่ะ ไว้เจอกันนะฟ่า” เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้ามามองด้วยซ้ำ ว่าถูกเขาจ้องมองด้วยสายตายังไง“ไว้เจอกันครับ” แล้วมิเนอร์วาก็รีบเดินออกไปอีกทางหนึ่งทันที ตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่เขาเท่านั้น นัยน์ตาคมจ้องม