All Chapters of Carrying My Billionaire Ex-husband's Child: Chapter 121 - Chapter 130

"Agad na nagbago ang ekspresyon niya sa sinabi ko.""Oh my gosh… I'm so sorry, Uncle Emilio; I didn't mean it," Saad ko sa kaniya. "Ayus lang Vhianne, hanggang ngayon ay hindi pa din niya ako nakikilala; nakikisama lamang siya sa akin dahil kay Ele. Let's eat, Vhianne," saad niya sa akin. "Kakatapos ko pa lang kumain, Uncle Emilio," tugon ko sa kaniya. Jusko, Vhianne, bakit mo pa kasi tinanong about sa kanila ni Ezekiel? The awkwardness continues. Bulong ko sa sarili habang pasimpleng kinukurot ang aking hita. "P-puntahan ko lang po sa labas sila Nay Ele at Lilibet," paalam ko sa kaniya. Dahan dahan akong naglakad palagpas sa kaniya. Halatang halata sa mukha ni Uncle Emilio ang labis na pagkalungkot; pakiramdam ko ay naguguguilty ako. Nang malagpasan ko na siya, huminga na lamang ako ng malalim. Ikaw kasi Vhianne ehh haysss. Dismayado kong bulong sa sarili.Nang makarating na ako sa pinto ay nasilip ko ng kaunti si Nay Ele sa labas, karga-kara niya si Lilibet. Nang unti-unti na

Kinagabihan, nagising ako. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata; sobrang gaan ng pakiramdam ko, hindi ko alam kung ano ang nangyari sa akin. Ilang buwan din ang dumaan bago ulit ako nakaramdam ng ganito. It feels great! Gosh, ang sarap sa pakiramdam. Bulong ko sa sarili sabay hinata ang mga braso ko at mga binti ko. Pagkatapos ay ibinangon ko ang aking katawan hanggang sa makaupo ako. Nang makaupo ako ay nilingon ko ang crib para tingnan si Lilibet, kong tulog pa, pero nanlaki ang mga mata ko ng makita ko ang crib na walang nakahiga doon. Nakaramdam ako agad ng kaba. Oh my god, nasaan na ang baby ko! Bulong ko sa sarili. Dali-dali akong tumayo sa kama at naglakad para hanapin si Lilibet; hindi ko na nagawa pang isuot ang tsenelas dahil sa nataranta ako. Pag dating ko sa harap ng pinto palabas ng kwarto, agad ko itong binuksan. Gumaan agad ang pakiramdam ko ng makita ko si Lilibet na karga-karga nila Nay Ele sa sala at ni Uncle Emilio. Hinawakan ko ang dibdib ko at huminga

"Gulat ko siyang hinarap. 'What are you doing here, Riguel?'" saad ko sa kaniya."Ohh, relax lang, Ezekiel, para kang nakakita ng isang multo," tugon niya sa akin.magsasalita na sana ako ng biglang sumakit ang ulo ko. Ahhhhh! sabay hawak sa aking ulo. What's wrong with me, and pagkatapos ay may mga alaala na nagfa-flash sa aking isipan na hindi ko maintindihan Hindi."What's wrong, Ezekiel?" saad ni Riguel sa akin. Nilapitan niya ako para alalayan, pero bigla ko siyang iniwaksi, na siyang ikinatalsik niya. Nagulat ako sa aking ginawa sa kaniya."I'm so sorry!" tugon ko sa kaniya.Pagkasabi ko nito ay bigla akong tinawag ni Erah. "Babe, sino ang kausap mo?" tanong niya sabay bukas ng pinto."R-Riguel, bakit ka nandito?" tanong ni Erah ng magtagpo ang mga mata nila Riguel.Ilang sandali lang ay medyo nawala na ang sakit ng aking ulo, kaya hinarap ko si Erah para magpaalam sa kaniya."Mauuna na ako doon sa opisina; may kailangan pa akong gawin," saad ko sa kaniya.Hindi ko na hinintay a

Pagkatapos magsalita ni Nay Ele, nagsipalakpan ang lahat ng mga tao sa loob ng venue. Napalunok ako bigla. My god, Vhianne, kapalan mo na ang mukha mo, tumayo ka! . Bulong ko sa aking sarili. Kaya dahan-dahan kong itinayo ang aking katawan at tumindig na parang pang-modelo ang pustura habang pinapanatili na kalmado ang ekspresyon ng aking mukha sabay ngiti. Nang makatayo na ako, patuloy pa rin ang palakpakan ng mga tao sa akin. Rinig ko din ang mga bulong-bulongan ng mga kalapit mesa ko, ang mga papuri sa akin. "She's so stunning, sigurado ba na vice president lang siya?" Saad ng mga katabi ko. Binigyan ko naman sila ng isang simple at natural na ngiti; pagkatapos nito ay nilingon ko si Erah at tinitigan ko siya.Mukhang ako pa ang gusto ng mga tao kaysa sa iyo, Erah! Bulong ko sa sarili. Tinitigan lamang ako ni Erah; tila nag-iba ang ekspresyon niya, bigla na lang nawala sa kaniya ang ngiti, and tila nangigigil ito sa akin. Pero hindi ako nagpasindak sa mga titig niya, bagkus ay

Habang nasa byahe kami ni Carl ay tahimik lamang kami na nakaupo; ako ay nasa backseat and naka tingin lamang sa labas and naka mukmuk. Panay ang buntong hininga ko dahil bored na bored na ako. Habang tulala ako sa may bintana ng sasakyan ay biglang tumunog ang cellphone ni Carl, kaya nagulat ako, and after that, humarap na ako sa unahan at saka inayos ang pagkakaupo ko sa backseat. "Hello po, Mrs Ele? "Opo... Kasma ko ponsiya ngayon," Saad ni Carl. Mukhang si Nay Ele ang kausap niya; siguro ay nagalala iyon sa akin dahil hindi na ako bumalik doon sa kanila ni Kiro. Bulong ko sa sarili habang nakikinig sa usapan nila. Pagkatapos ay biglang humarap sa akin si Carl at iniabot ang kaniyang cellphone sa akin. "Ma'am, si Mrs Ele gusto po kayo kausapin," tugon niya. Agad ko naman itong kinuha sa kaniya. "Hello po, Nay Ele, I'm so sorry po talaga," saad ko sa kaniya."Bakit, nasaan kana ba ngayon?" Nag aalala na boses niya sa akin. Agad ko naman siyang sinagot." Nandito po ako ngayon