All Chapters of เมีย 2021: Chapter 141 - Chapter 150

[ PART น้ำหวาน ]@ร้านอาหารภายในห้างสรรพสินค้า คนที่เดินนำมาก่อนเป็นฝ่ายเลือกโต๊ะ และเป็นฝ่ายถามฉันขึ้นมา"อยากกินอะไร ก๋วยเตี๋ยว ก๋วยจั๊บ หรือขนมจีน" คำถามของเขาสร้างความงุนงงแก่ฉันอยู่มาก บอกตรงๆ ก็คิดไม่ถึงแหละ ว่าเขาจะถามแบบนั้นออกมา "อยากกินข้าวมันไก่" คราวนี้อีกคนหันมามองฉัน คิ้วหนาเข้มขมวดเข้าหากันเป็นปมให้เห็นอย่างชัดเจน "เอาข้าวมันไก่ เอาแบบไก่ที่ไม่มีหนัง เอาข้าวเยอะๆ""เธอนี่นะจะกินข้าว?""ค่ะ" ฉันพยักหน้ารัวออกมา ก่อนที่อีกคนจะมองหน้าฉันอย่างชั่งใจ จากนั้นก็เป็นฝ่ายเดินออกไป ตอนแรกตั้งใจว่าจะเป็นฝ่ายเลี้ยง แต่ขืนพูดออกไปในสถานการณ์แบบนี้ อีกฝ่ายคงไม่ยอมอีกนั่นแหละ ฉันขี้เกียจต้องมานั่งต่อปากต่อคำ เอาเป็นว่า ฉันจะพยายามทำให้ถูกใจอีกคนก็แล้วกันชอบเวลาดีกัน มากกว่าตอนที่เขาหน้าบึ้งใส่ไม่นานนัก พี่ฉลามก็เดินกลับมาพร้อมกับข้าวมันไก่สองจาน"ขอบคุณค่ะ มีงานเร่งด่วนเหรอ พี่ถึงรีบออกมาโดยที่ฉันไม่รู้ตัวเลย""อื้อ งานต้องส่งอาจารย์พรุ่งนี้""แล้วที่พี่กลับบ้านสองวัน พี่ไม่ได้บอกเพื่อนพี่งั้นเหรอ""ไม่อ่ะ ขี้เกียจเล่าให้พวกมันฟัง" เมื่อเขาตอบแบบนั้นออกมา ฉันก็เพียงแต่พยักหน้ารับ

"ถาม ถ้าอยากคุยแล้วคิดจะเปิดทางอย่างนั้นใช่ไหม!" เสียงของผมทำอีกคนสะดุ้ง น้ำหวานใช้หลังมือเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มลวกๆ เธอสะบัดหน้าหนี ตั้งท่าจะเดินผ่านหน้าผมไปอีกครั้ง แต่มันติดที่ว่า ผมคว้ามือบางเอาไว้อย่างไม่ยอม"อย่ามาเดินหนีแบบนี้นะน้ำหวาน ถ้าเธอชอบการคบหาแบบผู้ใหญ่ ก็จำให้ขึ้นใจ ว่าการหนีปัญหา มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา แบบไหนที่เธอต้องการ บอกฉัน แล้วฉันจะเคารพการตัดสินใจของเธอ!""พี่ยิ้มให้ผู้หญิงคนนั้นตอนที่เราไปกินข้าวด้วยกัน หรือพี่จะเถียงว่าสิ่งที่ฉันเห็น มันไม่ใช่เรื่องจริง""ฉันไม่เถียงในเรื่องที่มันเป็นความจริงอยู่แล้ว โอเค ฉันยิ้มให้ แล้วไงต่อ?" คำพูดตรงๆ ของผม ทำอีกคนเม้มปากแน่น แววตาตัดพ้อที่มองมา กับการนิ่งเฉยที่ผมถ่ายทอดมันกลับไป มันไม่ใช่เครื่องการันตีว่าผมไม่รู้สึก ผมรู้สึก แต่ผมไม่ได้ต้องการจะพูดแค่ฝ่ายเดียว อีกคนควรมีโอกาสได้เปิดปาก ว่าสิ่งที่เธอคิดอยู่ในตอนนี้มันคืออะไร "ขนาดแค่แฟนเก่าฉันแชทมา พี่ยังรู้สึกไม่โอเคเลย แล้วพี่จะให้ฉันโอเคกับสิ่งที่พี่ทำอยู่อย่างนั้นหรือไง""ฉันไม่ได้บอกว่าให้เธอโอเค และการที่แฟนเก่าเธอแชทมาหาเธอ ฉันไม่ได้รู้สึกโอเค ฉันก็แสดงความร

[ PART น้ำหวาน ]ฉันร่ายความรู้สึกยาวอย่างสุดจะกลั้น ฉันเป็นผู้หญิงนะ ฉันรู้ว่าการกระทำของพี่ฉลามมันชัดเจนมาก แต่หากให้มองในส่วนของเรื่องคำพูด เขาปากแข็ง เขาไม่ชอบพูดอะไรให้ใจของฉันรู้สึกดีเลยคำว่ามากกว่าแฟนที่เขาปฏิเสธ ผู้หญิงที่เป็นฝ่ายพูดก่อนก็เจ็บพอแล้วนะ ฉันยังต้องมาเจออะไรแบบนี้อีกเหรอย้อนกลับไปที่เหตุการณ์ภายในร้านหนังสือ.. 'ฉันรู้ว่าแกน่ะโสดมาก แต่ที่แกโสด ไม่ใช่เพราะอกหักหรอกเหรอยัยหมวย บางทีเราควรทำให้พวกผู้ชายน่ะเห็น ว่าผู้หญิอย่างเราน่ะ ไม่ได้เกิดมาเพื่อเสียใจ ต่อให้เลิกคนเก่า เราก็หาคนใหม่ได้เหมือนกัน!' 'แล้วคิดดูเถอะ มันจะดีแค่ไหน ที่เราสามารถมีแฟนใหม่ที่หล่อและออร่าได้ถึงขนาดนั้น''เอาน่าหมวยลี่ ยิ่งเป็นแก ยิ่งควรคิดหนักเลยนะ สวยและฮอตมากอย่างเรา ไม่ควรโสดนาน ถ้าฉันไม่ได้เบอร์น้องคนนั้น ให้แกที่เป็นเพื่อนฉัน ได้น้องคนนั้นไปครอบครอง ฉันยินยอม''แกน่ารำคาญที่สุด เอาเป็นว่า ฉันจะยอมสละโสดอีกครั้ง แล้วลองคบกับรุ่นน้องน่าหล่อนามว่าฉลามที่เคยมาสารภาพพว่าชอบฉันแบบที่แกพยายามยุก็แล้วกัน'ฉันไม่ได้แอบฟัง ไม่ได้อยากได้ยิน ไม่ได้อยากรับรู้เรื่องราวแห่งความหนักใจนั่นเลยสักนิด แ

@หลังจบคลาสตอนเย็น"พี่ฉลาม"ผมไล่สายตามองการเคลื่อนไหวโดยวิธีการวิ่งของน้ำหวานมาตั้งแต่ไกล คนที่เอ่ยชื่อผมโบกไม้โบกมือเพื่อส่งสัญญาณให้รู้ว่าเธอมาแล้ว แขนเรียวทั้งสองข้างกอดกระเป๋าผ้าแนบอก สิ่งที่ผมเห็น และสิ่งที่ผมกำลังสัมผัสได้ มีความรู้สึกเหมือนกับว่า เธอจะเร่งฝีเท้าในการวิ่งมากกว่าเก่า แล้วสุดท้าย ความที่เร่งรีบเกินไป ส่งผลให้..."กรี๊ดดดด"นั่นไง ยัยบ้าเอ่ย! ผมสบถในใจกับความโก๊ะที่อีกคนหลุดให้เห็น ทว่า กลับเร่งฝีเท้าไปที่เบื้องหน้าทันที"จะ เจ็บ อื้ออ""แล้วเธอจะรีบอะไรนักหนา" ผมดุออกมา ยามที่สายตาปะทะเข้ากับเข่าของอีกคน มีแผลถลอก และมีเลือดสดๆ ซึมออกมา บ้าที่สุด โก๊ะจนได้เรื่อง!"ก็ไม่อยากให้พี่รอนานนี่นา อื้อ ...สะ แสบ""สมน้ำหน้า คิดว่าการที่เธอมาช้าแล้วฉันจะไม่รอหรือไง""ก็อาจจะรอ แต่พี่ต้องบ่นไง" ผมถลึงตาใส่คนช่างเถียง กวาดสายตาออกไปรอบๆ พลางดึงกระโปรงทรงเอที่สั้นเป็นทุนเดินอยู่เลย ปิดต้นขาขาว เพราะยามที่เธอนั่งพับลง มันยิ่งเลิกร่นขึ้นเสียงจนเห็นความขาวผ่องไม่มีที่ตินั่นอย่างชัดเจน "ลุกไหวหรือเปล่า""วะ ไหวค่ะ ช่วยพยุงหน่อยนะ" สีหน้าออดอ้อนที่เธอแสดงมันออกมา ส่งผลให้ผมถอ

รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก ยามที่เหลือบตามองร่างเย้ายวนที่หายใจหอบถี่ เธอหันหน้าหนี ยามที่ดวงตากลมโตคู่นั้นลดมองที่ร่างกายของผม แสดงให้เห็น ว่าท่าทีก๋ากั่นที่แสดงออกมา มันไม่เป็นความจริงเลย"ลุกไหวหรือเปล่า" ผมถาม พลางเดินไปคว้าผ้าขนหนูมาพันท่อนล่างเอาไว้ จากนั้นก็เดินมาเก็บเสื้อผ้าตามพื้นที่ก่อนหน้านี้ผมถอดไม่เป็นที่เป็นทาง และไม่ลืม ที่จะเก็บเสื้อผ้าของอีกคนด้วยเช่นกัน"อยากกินข้าวมันไก่" ผมมองเจ้าของคำพูดในยามที่เธอขยับกาย พิงหลังบางไว้กับหัวเตียงโดยดึงผ้าห่มมาคลุมร่างเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้น ความขาวผ่องของแขนและลำคอก็หลุดออกมาให้เห็นอยู่ดี"พาไปกินข้าวมันไก่หน่อยค่ะ" "ไปแต่งตัว" "เย้!" รอยยิ้มบางปรากฏที่บนใบหน้า น้ำหวานขยับตัวลงจากเตียง ห่อปากเล็กน้อย ในยามที่ลุกยืนแล้วรู้สึกตึงๆ บริเวณเข่า"ซุ่มซ่าม ไม่อยากเจ็บแบบนี้ทีหลังก็พอประมาณ" "อุ้มหน่อย" "ว่าไงนะ?" ผมหรี่ตามอง เห็นอีกคนมองผมตาละห้อย"อุ้มหน่อย ไม่อยากเดิน""แผลแค่นิดเดียว" "จุกที่ท้อง" ผมจึงต้องปรี่เข้าไปหาคนตัวเล็กกว่า จริงๆ แผลเธอแค่นิดเดียวเองนะ คงแสบ คงตึง แล้วทำงอแงเหมือนเด็กเท่านั้นเอง"ไม่ต่างจากเด็กปอ.สาม" บ