All Chapters of เมีย 2021: Chapter 1 - Chapter 10

ปาลิน หรือ สปาย คือชื่อของฉัน ฉันที่เกิดมาในครอบครัวที่พร้อมหน้า แม่เปรียบเสมือนนางฟ้าที่เป็นทุกอย่างของฉัน ส่วนพ่อ แม้จะไม่มีความเป็นผู้นำ เพราะติดเหล้าหนัก แต่พ่อก็รักฉันที่สุด นอกจากพ่อและแม่ ฉันก็มีน้องชายที่เป็นทุกอย่าง ไม่เกเร อยู่ในกรอบที่พ่อกับแม่วางไว้ แค่นั้นสำหรับฉัน ก็ถือว่ามันดีมากปัญหาครอบครัว ฉันเชื่อว่าทุกบ้าน ต่างก็เคยมีปัญหาแบบนี้กันทั้งนั้นพ่อดื่มเหล้า เมาแล้วมาทะเลาะกับแม่ นี่คือหนึ่งปัญหาที่เกิดในบ้านของฉันซ้ำๆแม่ต้องเป็นเสาหลัก เลี้ยงครอบครัว ส่งลูกเรียน ทุกอย่างแม่ต้องแบกรับหมดเลย'อดทนก่อนนะทุกคน ฉันจะตั้งใจเรียน จบมาจะได้มีงานดีๆ ทำ ฉันนี่แหละจะเลี้ยงทุกคนเอง'นี่คือสิ่งที่ฉันย้ำกับตัวเองมาโดยตลอด บ้านฉันไม่ได้ร่ำรวย พ่อแม่ไม่ได้มีทุกอย่างให้ แต่กำลังใจ กำลังกาย ที่ท่านให้ฉันมาโดยตลอด จะผลักดันให้ฉันไปถึงฝั่งฝันให้ได้ในสักวัน"แม่ ปายจะไปเรียนแล้วนะ" ฉันคว้ากระเป๋าเป้มาสะพายหลัง ทุกครั้งที่ฉันเอ่ยคำนี้ แม่จะรู้ดี ว่าฉันหมายความว่ายังไง"แม่มีแค่นี้ พอไหม" ธนบัตรแบงค์สีม่วงที่อยู่ในมือแม่ ทำให้ฉันใจหายวาบ แม้ฉันจะบอกตัวเองเสมอ ไม่ว่าจะร่ำรวยหรือยากจน สุดท้าย

@วันเสาร์วันนี้ฉันมีติวให้ตะวันฉายตามที่ได้คุยกันไว้ ฉันไลน์ไปหาหมอนั่นตั้งแต่เช้า แต่เขากลับไม่ยอมตอบ รู้นั่นแหละ ว่าที่ไม่ตอบ เป็นเพราะยังไม่ตื่นแน่ๆ พอคิดได้แบบนั้น ฉันจึงเลือกที่จะกดโทรออกหาเขาแทนไลน์ไม่ยอมตอบ แต่เชื่อเถอะ เสียงโทรศัพท์ต้องดังมาก จนปลุกหมอนั่นให้ตื่นได้แน่นอน[โหลล...] นั่นไง ว่าไว้ไม่มีผิด น้ำเสียงงัวเงียติดความรำคาญ มันบ่งบอกว่าเขายังนอนอยู่บนที่นอน"เก้าโมงแล้วนะฉาย นายต้องตื่น" [อื้อออ วันหยุดไงปาย ไว้ตื่นเดี๋ยวโทรกลับนะ]"ไม่เอา ไม่ได้ วันนี้เรามีนัดกันนะ ฉันต้องติวให้นาย"[ติวตอนไหนก็ได้]"ใช้คำว่าตอนไหนก็ได้ไม่ได้ อย่าลืมสิว่าสัปดาห์หน้าเราก็สอบแล้ว สิ่งที่ฉันจะติวให้นาย มันมีผลต่อการสอบมากนะ" […]"ฉาย ฟังฉันอยู่หรือเปล่า ฉันกำลังจริงจังนะ นายไม่เก่งคณิตศาสตร์ แต่วิชานี้ฉันเก่งมาก ฉันจะติวให้นาย ทุกอย่างมันจะได้ราบรื่นไง" […]"อย่าเงียบแบบนี้นะฉาย เราจะจบ มอ.หกแล้วนะ จะทำตัวขี้เกียจเหมือนเดิมไม่ได้"[…]"ฉาย ตะวันฉาย!"[อื้อออ รู้แล้ว แต่ฉันยังง่วงอยู่เลย วันนี้วันหยุดนะ ไม่อยากไปไหน อยากนอน]"ขอแค่วันเสาร์ก็ได้ ติวแค่วันเสาร์ ส่วนวันอาทิตย์ นายก็นอนเต

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับฉันในช่วงเวลานี้ ไม่ได้เป็นไปในรูปแบบที่ฉันเคยคิดเอาไว้เลยสักนิด เก้าเดือนที่อุ้มท้อง แต่ต้องห่างกับคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของลูก ได้เจอกันแทบนับครั้งได้ ตลอดเวลาที่อยู่ที่บ้านความผิดพลาดที่ฉันได้ทำลงไป มันทำให้ฉันไม่อยากออกไปไหน บ้าน คือที่ที่ฉันเลือกอยู่ถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของการใช้ชีวิตในช่วงนั้น สุดท้ายแล้วคนที่เหมือนจะโกรธฉัน และผิดหวังในตัวฉันมากที่สุดอย่างแม่ ก็คือคนที่ดูแลฉันมากที่สุดในช่วงเวลานั้นเช่นกันแม่ของฉายเอง ก็ไม่ได้ทิ้งขว้างฉัน ท่านมาหาฉันทุกสัปดาห์ที่เป็นวันหยุด ซื้อของมาฝาก ถามไถ่อาการ ชีวิตของฉันมันวนเวียนอยู่แบบนี้ซ้ำๆ จนกระทั่งวันที่จะคลอด วันที่ฉันเจ็บปวดที่สุด คนที่เป็นสามีกลับไม่ได้อยู่เคียงข้าง พอคลอดลูกแล้ว เขาถึงกลับมาซึ่ง ณ วินาทีนั้น ฉันจำคำพูดของแม่ได้ขึ้นใจเลยว่า ที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ ที่ทุกอย่างมันไม่ได้สวยงามแบบที่ฉันวาดฝัน มันเป็นเพราะ สิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้ มันเกิดขึ้นในเวลาที่ไม่เหมาะสม ฉันไม่มีความพร้อมอะไรสักอย่าง และต่อให้ฝ่ายของตะวันฉายจะเพียบพร้อม และพร้อมที่จะรับผิดชอบในสิ่งที่ได้ทำร่วมกัน แต่วุฒิภาวะของท

@มหาวิทยาลัย วันนี้ก็เหมือนทุกๆ วัน ตะวันฉายมาส่งฉันที่ มหา'ลัย ทุกครั้งที่เวลาเรียนของเราไม่ตรงกัน อย่างวันนี้ที่ฉันมีเรียนเช้า ฉายก็มาส่งฉัน ก่อนที่เขาจะกลับไป เพราะเวลาเรียนของฉายคือช่วงบ่าย "หวัดดีปาย หน้าสวย สดใส แล้วกระโปรงก็ยาวเหมือนเดิมเลยนะ" เมยี่เป็นฝ่ายทักฉัน รายนั้นชอบแซวแบบนี้ทุกครั้ง โดยเฉพาะเรื่องกระโปรงนักศึกษาของฉัน ที่ถูกเอ่ยถึงอยู่เป็นประจำ "ฉันสะดวกแบบนี้" และฉันก็ตอบแบบนี้ทุกที ฉันหย่อนสะโพกลงนั่งข้างๆ เมยี่ ด้วยความที่อีกด้าน มีกระเป๋าโน๊ตบุ๊ควางทับอยู่ "ฉายนี่ขี้หวงไม่เปลี่ยนเลยนะ ใส่กระโปรงสั้นนิดสั้นหน่อยไม่ได้เลย หวงหนักมาก" ฉันยิ้มกลับไปแทนคำตอบ จริงๆ ฉันไม่ได้อยากใส่ยาวอะไรขนาดนี้หรอก แต่ตอนที่ไปซื้อชุดนักศึกษา ฉันหยิบตัวสั้นแล้วเขามองหน้า ฉันเลยหยิบตัวยาวมาแทน และเขาก็โอเค ไม่เห็นเคยพูดอะไร "แต่ก็อย่างว่าแหละ ฉายต้องหวงหนักมากอยู่แล้ว เพราะปายสวยและฮอตมาก" "ไม่ขนาดนั้น" ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ เมยี่ชอบแซวฉันแบบนี้เป็นประจำเลยLineeeee~โทรศัพท์ของฉันที่ดังขึ้น ทำให้บทสนทนาถูกตัดไป และฉันก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแทน'ย่าของฉลาม : ส่งรูปภา

@ร้านอาหารฉันเดินทางมาถึงที่หมาย ใช้เวลาเพียงสิบนาทีก็มาถึงที่ร้าน พี่อีฟที่เป็นผู้จัดการ หน้าตาดีมาก และดูเป็นกันเองสุดๆ ไปเลย"ที่ร้านก็ไม่มีอะไรมาก เราแค่ทำหน้าที่รับออเดอร์ และเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้าเพียงเท่านั้น ทำเหมือนน้องเมเลย ทางร้านเราเน้นแค่อดทน พูดจาดี สะอาด บุคลิกดี เท่านี้ก็พอจ๊ะ""ได้ค่ะพี่อีฟ ขอบคุณที่ให้โอกาสปายนะคะ" "นอกจากจะสวยแล้ว เสียงยังเพราะด้วย" ฉันยิ้มกว้างทันทีที่ได้ฟัง และไม่ลืมที่จะยกมือขอบคุณพี่อีฟที่เป็นผู้จัดการของร้านอาหารที่ให้โอกาส จากนั้นก็เริ่มงานในวันนั้นเลยตอนแรกฉันก็เกร็งๆ อยู่บ้าง ก็ตามที่เคยเล่า คือฉันไม่เคยทำงานที่ไหนมาก่อน นี่เป็นงานแรก จึงมีความประหม่ามากเหมือนกัน"น้องปาย รับออเดอร์โต๊ะเก้าด้วยค่ะ" "ได้ค่ะ" "สปาย รับออเดอร์โต๊ะแปดเพิ่มด้วยนะ" "ได้ค่ะ""ปาย เสริฟโต๊ะสิบเอ็ดด้วยนะ" "ได้ค่ะ""ชามนี้ร้อน เดี๋ยวพี่จัดการเอง ปายเสริฟโต๊ะหกก็แล้วกัน" "ได้ค่ะพี่ ขอบคุณนะคะ""ไหวเหรอ พี่ว่ามันเยอะเกินไป เอางี้ แบ่งมา เดี๋ยวพี่ยกตามออกไป""ขอบคุณมากๆ ค่ะพี่"ความน่ารักของเพื่อนร่วมงาน ความที่ฉันไม่ต้องปล่อยให้ตัวเองว่าง มันทำให้ฉันดูสนุกไปกับง