All Chapters of เมีย 2021: Chapter 111 - Chapter 120

ไม่มีคำตอบที่อีกคนมอบให้ ผมจึงดึงข้อเท้าของอีกคน ส่งผลให้ร่างของเธอ ถูกดึึงให้มานอนอยู่ใต้ร่างของผมแบบเดิม เช่นเดียวกับหัวใจแกร่งที่กำลังเต้นแรง"ถ้าเธอไม่ตอบ อย่างนั้นก็ช่วยกันถอด ในฐานะที่ฉันเป็นผู้ชาย ฉันจะเป็นฝ่ายเสียสละ ฉันยอมเป็นฝ่ายถอดกางเกงก่อนก็ได้นะ จากนั้นค่อยถอดเสื้อของเธอ" ใบหน้าที่แดงขึ้นเรื่อยๆ ของอีกคน ส่งผลให้ผมขยับยิ้มออกมาอย่างพอใจ ความเขินอาย ความไร้เดียงสา ความที่รู้ว่า เธอไม่เคยผ่านมือใครมานอกจากผม มันยิ่งทำให้ผมอยากมองเธอให้นานกว่าเดิม"เธอ ฉันกำลังคุยกับเธออยู่นะ เลิกหลับตา เลิกหลบหน้า แล้วหันมามองหน้ากันดีๆ สักที""พี่เมาแล้ว พี่ไม่มีสติ พี่เป็นเหมือนวันนั้นแน่ๆ ลุกออกไปก่อน ไปอาบน้ำก็ได้ เผื่อว่าสติของพี่มันจะกลับคืนมา""ฉันไปอาบน้ำก็ได้นะ แต่มีข้อแม้ว่าเธอต้องอาบด้วยกัน""ไม่ใช่แบบนั้น" เธอค้านทันที เป็นเวลาที่ผมใช้ต้นขาแทรกกลางระหว่างขาของอีกคน จนกระทั่ง ผมสัมผัสกับความอ่อนโยนนั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจยัยนี่กระพริบตาถี่ เพราะความที่เราแนบชิดกัน ผมรับรู้ว่าเธอใจเต้นแรงมาก น้ำหวานยกมือมาดันอกผมเอาไว้ ผมจึงดันกายลงต่ำ แล้วรูดกางเกงชั้นในของเธอออกแทน"อื้อออ มะ ไม

อีกคนตวัดสายตามองค้อนกลับ ผมถึงกลับหลุดระบายรอยยิ้มออกมาทันทียัยนี่ บางทีก็ทำตัวน่ารักดีเหมือนกัน บทโหดของเธอมันน่ารัก ส่วนบทลงโทษ ผมก็ชอบมันมากๆ เลย"ไหวหรือเปล่า" ผมถามอีกครั้ง เมื่อเห็นว่า คนตัวเล็กพยายามที่จะถอยห่าง เพราะความห่วงใยล้วนๆ เลยนะที่ทำให้ผมเอ่ยถามแบบนั้น แต่ทว่า คำตอบที่ผมได้เป็นการตอบรับ คือการทำตาเขียวปั๊ดกลับมา"หมายถึงลุกไปเข้าห้องน้ำไหวหรือเปล่า" เป็นอีกครั้งที่ผมเผลออมยิ้ม ยัยนี่น่ารักจังวะ หน้าซื่อๆ แววตาที่ไร้เดียงสา การกระทำของเธอก่อนหน้านี้ บ่งบอกว่าเธอไม่เด็กแล้วนะ แต่ทว่า ลึกๆ แล้ว ผมก็มองเห็นความเด็กในตัวของเธออยู่ดี เด็กที่ว่า ไม่ใช่รูปร่าง หรือวัดจากสัดส่วนบทเรือนร่าง แต่ผมกำลังวัดจากการแสดงออกในแบบเผลอๆ ของเธอ"สี่ทุ่มแล้ว เดี๋ยวสั่งข้าวมาให้กินที่ห้องละกัน" ผมบอก พลางหยัดกายลุกไปก่อน คว้าผ้าขนหนูสะอาดมาพันรอบเอวพอหมิ่นเหม่เอาไว้ จากนั้น ก็เลือกที่จะใช้ผ้าอีกผืน แล้วนำมายื่นให้อีกคน เธอยอมรับไปอย่างว่าง่าย แล้วรีบนำไปห่อหุ้มร่างกาย ปกป้องเรือนร่างของเธอจากสายตาของผมในทันที "ส่วนเรื่องผ้าปูที่นอน ไว้เดี๋ยวขอผืนใหม่ ระหว่างเธอเข้าไปอาบน้ำ เดี๋ยวให้เขาม

"ยะ อยากจ่ายค่าเสียหายที่ทำรีสอร์ตเขาไหม้หรือไง" "หึ..." ผมยกยิ้มตอบรับคำตอบที่ได้ เลือกที่จะไม่หลบสายตาเธอ ซ้ำยังจ้องมองไม่วางตา"ยิ้มอะไรล่ะ ปล่อย หิว" "ยังไม่อิ่ม อยากกินอีก?""อื้อ ทะลึ่ง!" มือบางฟาดลงมาที่มือผม ซึ่งกำลังบีบเคล้นเบาๆ ที่ก้นของเธอแทบจะทันที"หิวข้าว กินหมูได้ไม่กี่ชิ้นเอง""กินเก่ง ไม่กลัวอ้วนหรือไง" "ต่อให้อวบกว่านี้เขาก็ไม่เรียกว่าอ้วน เขาเรียกมีน้ำมีนวลชวนหลงใหล" รอยยิ้มเล็กๆ บนมุมปากของอีกคนทำให้ผมเผลอยิ้มตามออกไป ไม่ได้ปล่อยให้เวลาผ่านไปนานด้วยซ้ำ ผมก็เลือกที่จะดันร่างบางลงกับเตียงแล้วพาตัวเองไปอยู่ด้านบนแบบเดิม"พะ พี่ พอแล้ว" มือบางยกขึ้นมาดันหน้าผมไว้ เห็นสีหน้าตื่นๆ แกมตกใจ ผมจึงเลือกที่จะฝังริมฝีปากลงที่หน้าผากของเธอแผ่วเบา จากนั้นก็คว้าทิชชู่มาทำความสะอาดให้เธอแบบเดิมเวลาผ่านไป..เรามองสบตากันอีกครั้ง เมื่อเห็นสภาพหมูที่อยู่บนเตาย่าง ผมซึ่งนึกขึ้นได้ ว่าสาเหตุอะไรที่ทำให้หมูไหม้ รู้สึกใจเต้นแรง ก่อนที่เราทั้งคู่ จะหันหน้าออกไปคนละทิศคนละทางคนอย่างไอ้หลาม สนใจผู้หญิงยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดด้วยเหรอวะ บ้าเอ้ย ที่ผ่านมาไม่เห็นเคยเป็นแบบนี้เลย! น้ำหวานเข้าไป

"ไม่ได้รู้สึกแบบนั้น ไม่หึง ไม่หวง แค่ไม่ชอบ!" ผมย้ำชัดเจน จนอีกคนพยักหน้าออกมา"โอเคค่ะ ถ้าพี่ไม่ได้รู้สึกแบบนั้น ก็ถือว่าฉันเข้าใจผิดไปเองก็แล้วกัน" น้ำหวานแกะมือผมออกห่าง จากนั้นก็มองสบตากันตรงๆ"ฉันจะเข้าไปสวัสดีแม่เพื่อนก่อน ขอเวลาแค่ห้านาที แล้วฉันจะกลับไปหาพี่ที่โต๊ะทันที" เธอไม่รอให้ผมคัดค้าน หรือตอบรับอะไรออกมาด้วยซ้ำ ร่างเล็กก็หมุนตัวกลับ แล้วเดินออกไปในทิศทางเดียวกับที่ผู้ชายคนนั้นเดินออกไปผมได้แต่ยืนอยู่กับที่อย่างคิดไม่ตก ทำไมต้องอะไรขนาดนั้น เพื่อนคนนั้นสำคัญมาก และสนิทกันมากถึงขนาดนั้นเลยหรือยังไง"ฉลาม น้ำหวานล่ะลูก" แม่เอ่ยถาม เมื่อผมกลับมาถึงโต๊ะ"เขาเจอเพื่อนน่ะครับ เหมือนจะรู้จักกัน เห็นบอกว่าขอเข้าไปสวัสดีแม่เพื่อนก่อน" "อ๋อ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวน้องก็คงมา""ครับ" ผมตอบรับออกไปเบาๆ พลางเลื่อนมือไปคว้าเมนูอาหาร"แม่สั่งอาหารหรือยังครับ" "สั่งแล้ว เผื่อของโปรดเราแล้วด้วย อ้อ คืนนี้ แม่จะไปค้างกับลูกนะ" "ค้างเหรอครับ" "อื้อ ความจริงทางโรงเรียนเขาจัดโรงแรมให้ แต่แม่คิดถึงลูก อยากนอนกอดลูกชายตัวโตอีกแล้ว""..." "ทำไมทำหน้าแบบนั้น มีปัญหาอะไรหรือเปล่าลูก" "เปล่าครั

"พะ พี่" ผมอุ้มอีกคนในท่าเจ้าสาว แล้วตรงไปยังห้องน้ำ ห้องนี้ไม่ต่างจากห้องของผมสักเท่าไหร่ หลายๆ อย่างคล้ายกัน แต่จากนี้ คงต้องรอการตกแต่งจากเจ้าของห้องอีกที"จะอาบน้ำเลยหรือเปล่า ให้ช่วยอาบให้ไหม" "ไม่ต้องค่ะ ฉันอาบเองได้""แล้วทำไมต้องหลบตา ทำไมไม่มองหน้าเหมือนก่อนหน้านี้" ผมยังจับจ้องที่อีกคน ในขณะที่วางเธอลงบนพื้นภายในห้องน้ำ แต่ก็ตามนั้น เธอไม่สบตาผมเลย"พี่กลับได้แล้ว ฉันจะอาบเอง แล้วนี่ เอาอะไรมาให้บ้าง" "เอาเสื้อผ้ามาให้บางส่วน" "ทำไมต้องบางส่วน ทำไมไม่เอามาให้หมด หรือรอให้ไปเก็บเอง" "ทำอย่างกับว่ามีห้องใหม่ แล้วเธอจะไม่ไปที่ห้องของฉันอีกเลย" "หมายความว่าไง พี่ยังอยากให้ฉันไปแย่งเตียงพี่ ทั้งที่ได้ห้องใหม่?" คำถามของอีกคนทำผมชะงักไป เอาจริงๆ ผมไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยเช่นกัน แค่ไม่อยากเก็บเสื้อผ้าเธอออกมาเท่านั้นเอง"เอาเป็นว่าเรื่องนั้นค่อยคุยกัน" ผมสวมกางเกงให้เรียบร้อยอย่างเก่า ก่อนจะค่อยๆ มองกลับไปหาอีกคน"ถ้ามีปัญหาอะไรก็เรียก" "ค่ะ" น้ำหวานยอมพยักหน้า แต่ทว่า ผมกลับไม่ยอมเดินออกไปสักที"ถ้านอนไม่หลับ ก็ไลน์ไป" คนฟังเอียงคอมองผมอย่างไม่เชื่อสายตา ก่อนที่เธอจะค่อยๆ คลี