All Chapters of สามีข้าหรือตายไปแล้วกระมัง: Chapter 11 - Chapter 20

“ขออภัยที่ล่วงเกินแม่นาง ข้าเพียงแต่ร้อนใจอยากให้ออกไปจากที่นี่” จิ่นช่างหลิวรู้ตัวว่าแสดงกิริยาไม่งามต่อนาง จึงต้องรีบปล่อย แม้ว่าขณะจับมือนางจะนุ่มมากจนอยากจับให้นานกว่านี้ก็ตาม “ช่างเถอะ...ว่าแต่ท่านเป็นใครเผื่อวันหน้ามีโอกาสข้าจะแทนคุณให้ท่าน ที่อุตส่าห์ช่วยข้าไว้” นางมองใบหน้าบุรุษตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา เขาเหมือนใครคนหนึ่งที่คุ้นเคย หวังว่าคงไม่ใช่เขากระมัง เค่อรุ่ย นางยังคงคิดถึงเขาไม่เสื่อมคลาย เขาเป็นรักแรกและรักเดียวของนาง แต่ว่านางเป็นสาวใช้ ไม่อาจจะมีเกียรติได้แต่งงานกับคุณชายสูงศักดิ์ได้ ได้แต่ก้มหน้ารับใช้นายท่านและฮูหยิน จนตายจากก็ไม่ได้ร่ำลา “ข้านามว่าจิ่นช่างหลิว เดินทางมาจากแดนไกลเพื่อมาพบญาติที่เมืองหลวง” เขาแนะนำตัวเองเพียงสั้นๆ เพื่อรอดูว่านางจะว่าอย่างไร “ข้าจื่อเถิงเป็นบุตรสาวจวนอ๋องเว่ย ยินดีที่ได้รู้จักคุณชายจิ่น วันนี้ข้ามีธุระต้องรีบไป หากมีวาสนาได้พบกันใหม่ข้าจะเลี้ยงอาหารตอบแทนท่าน” จื่อเถิงรีบเดินออกไป เพราะว่านางเหลือบไปคนเห็นคนที่จวนสกุลหลัว จึงต้องแอบไปดูว่าคนนั้นมาทำอะไรที่นี่ แล้วมีเรื่องเกี่ยวกับนางหรือไม่ วั

“ป่ะ รีบไปเร็วคุณชายจิ่น” จื่อเถิงบอกเขาให้รีบตามมา เดี๋ยวจะไม่ทันได้ยินเรื่องหลันเล่อพูดคุยกับคนข้างใน ซึ่งนางอยากรู้นักเป็นใคร นัดกันมาพบที่กรมอาญา “ข้าต้องไปด้วย?” จากที่อยากรู้เรื่องนาง กลับกลายต้องพัวพันติดตามนางไปด้วยทุกที่แบบนี้ แต่เขาก็รู้สึกเต็มใจ และอดสงสัยตัวเองไม่ได้ เหตุใดต้องตามนางมาที่นี่ด้วย ทั้งคู่เอาหูแนบกับกำแพงห้องเพื่อเงี่ยฟัง แต่ฟังเท่าไหร่ก็ไม่ได้ยิน ราวกับไม่มีคนอยู่ในห้องอย่างนั้น “เจ้าได้ยินหรือ” จิ่นช่างหลิวส่ายหน้า แต่เมื่อเห็นทหารเดินมาใกล้ ทางนี้ จึงรีบลากนางออกมาจากตรงหน้าห้องเจ้ากรมอาญา “เดี๋ยวเจ้า ยังไม่รู้เรื่องเลยลากข้าออกมาทำไม” ระหว่างที่ยื้อยุดฉุดกระชากอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงทหารที่เดินตรวจรอบกรมอาญา “พวกเจ้าสองคน มาทำอะไรกัน” เหล่าทหารนั้นถามขึ้น แววตาจ้องจับผิดกับชายหญิงคู่นี้ที่มาทำลับๆ ล่อๆ อย่างน่าสงสัย “เอ่อ...พี่ชาย...คือ...ผัวข้าโดนจับมาข้อหาเป็นชู้กับเมียของคุณชายท่านนี้ พอดีข้าจะให้เขามาดูว่าสามีข้าหรือที่ลักลอบเป็นชู้ เผื่อไม่ใช่” “เจ้า...”/ “เงียบน่า” จื่อเถ

คืนนี้องค์รัชทายาทหานหลิงอี้ ให้คนเข้าไปเอาซีเหว่ยออกมาจากคุก แล้วก็ให้หาศพหญิงที่ตายใหม่ๆ เข้าไปแทนที่ แต่ขณะที่เข้าไปเอาตัวนางออกมา ก็เจอกับคนของสกุลหลัว “เร็ว...เอาอาหารไปให้นาง แล้วจัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย” พ่อบ้านสกุลหลัวเข้ามาจัดการด้วยตัวเอง เพื่อไม่ให้ผิดพลาด “ครับ” ทหารเวรรักษาการหน้าคุกนำอาหารไปให้นางกิน แล้วก็เดินออกมา ซีเหว่ยมองอาหารเหล่านั้น แม้ท้องจะหิวสักเพียงใด แต่ร่างกายที่โดนทรมานให้รับสารภาพกลับไม่มีแรงลุกเดินไป ต้องคลานมาจัดถึงปิ่นโตอาหาร “ข้าหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ เชียว” นางบ่นว่าตัวเอง “อย่ากินถ้าไม่อยากตาย” เสียงหนึ่งกระซิบบอกจากหน้าห้องคุมขัง “ฮะ...! ” ในมือนางหยิบหมั่นโถวขึ้นหมายจะกัดกินประทังชีวิต แต่ว่าเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางก็ปามันทิ้งอย่างรวดเร็ว “ท่านเป็นใคร” นางถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ค่อยคุยกันทีหลัง ออกมาก่อน” คนชุดดำสองคน มาพานางออกไป คนหนึ่งแบกศพผู้หญิงคนหนึ่งมาแล้วโยนเข้าไปให้คุก ซีเหว่ยเห็นถึงอันตรายรอบด้านที่นางจะได้พบ ก็นึกกลัวจนหัวหด “ทำไม...ทำไมข้า

สกุลหลัวส่งของขวัญมามากมาย แต่เว่ยอ๋องก็ให้กองไว้หน้าประตู ให้คนยากไร้ที่ไม่มีข้าวของเครื่องใช้ได้หยิบเอาไปโดยไม่ต้องบอกกล่าว วันถัดมาสกุลหลัวก็ส่งอาหารชั้นดีมาอีก พร้อมกับแม่สื่อที่จะมานัดแนะเจรจาเรื่องงานแต่งอีกครั้ง แต่ก็ได้รับการต้อนรับเฉกเช่นเดิม ไม่ว่าอย่างไรเว่ยอ๋องก็ไม่อาจจะให้อภัยกับสกุลหลัวได้ เพราะว่าเกียรติและชื่อเสียงของสกุลอ๋องเว่ย ได้ป่นปี้เพราะสกุลหลัวหมดแล้ว หลายวันมานี้จื่อเถิงไม่ได้สนใจเรื่องที่สกุลหลัวจะมาเกี่ยวดองอีกครั้ง แต่ว่าสนในเรื่องในอดีตของตัวเองมากกว่า นางว่านางรับใช้นายหญิงที่มีจวนอยู่ท้ายตลาด เป็นเขตที่เรียกว่าชานเมือง แต่ว่าสภาพแวดล้อมทั้งทำเลที่ตั้งดี ด้านหลังเป็นวิวภูเขาและมีแม่น้ำไหลผ่าน แต่ทว่าแค่นางตายไป ไม่รู้ว่าผ่านมานานเท่าไหร่ สภาพแวดล้อมก็ดูเปลี่ยนแปลงไปหมด นางวนเวียนเวียนวนอยู่แถวนี้ เผื่อว่านายหญิงของตัวเองยังไม่ตาย ขอแค่เห็นหน้าสักนิดก็ยังดี แต่นางไม่รู้ว่านายหญิงของนางอยู่หลังไหนนี่สิ “อี๋เหนียง เจ้ารู้หรือไม่ว่าบ้านหลังนี้เป็นของผู้ใดกัน” นางชี้ไปที่ประตูด้านหน้าที่ทำจากไม้อย่างดี ท่าทางฐานะของผู้เป็นเจ้าของน

“เชิญพวกท่านด้านในเถิด” จื่อเถิงพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่สักพักก็ต้องบึ้งตึงเมื่อเสียงหนึ่งที่นางแสนรำคราญตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา “เมียจ๋า...คิดถึงผัวไหมไม่ได้เจอกันตั้งหนึ่งวัน ผัวคิดถึงเมียมากเลย” แน่นอนว่าเสียงนั้นคือเสียงของตงหยาง คู่เวรคู่กรรมคู่อริของจื่อเถิง ช่วงนี้อากาศค่อนข้างหนาว จึงไม่ได้ไปสืบเรื่องของสกุลหลัวต่อ ทั้งยังมีเรื่องผู้อพยพจากความแห้งแล้งจนต้องเปิดโรงทานที่หน้าจวน และก็เหมือนทุกครั้งเจ้าหลัวตงหยางที่ได้รับคำสั่งมาให้งอนง้อขอคืนดีกับนาง จนต้องไล่กลับไปทุกครั้ง “ใครเมียเจ้าพูดให้มันดีๆ” จื่อเถิงรู้สึกจั๊กกะจี้ทุกครั้งที่เจ้านี่บอกว่าตัวเองเป็นเมีย จะให้เป็นได้อย่างไร ในเมื่อยังไม่ได้เข้าหอ แล้วคิดว่าชาตินี้ก็ไม่คิดอยากจะเข้าหอกับเจ้าบ้ากามนี่ด้วย เสียงที่ตะโกนมาแต่ไกลทำให้จิ่นช่างหลิวที่ยืนด้านข้างของนาง มองด้วยแววตาดุดัน สายตาที่ทอดมองไปยังหลัวตงหยางราวกับไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกคนที่อยู่ใกล้ แค่เพียงเห็นนางต่อปากต่อคำกับเจ้าหลัวตงหยาง ความรู้สึกของเขาก็หงุดหงิด ไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง “เจ้าไง เข้าพิธีแล้วถือว่าแต่งงาน”