สามีข้าหรือตายไปแล้วกระมัง

บทนำ

          หลัวจื่อเถิง ในอดีตนั้นนางเป็นสาวใช้อุ่นเตียง เนื่องจากฮูหยินมีครรภ์ ทำให้นายท่านขืนใจนาง และนางก็เป็นสาวใช้ที่นายท่านเรียกไปบำเรอกามแต่นั้นมา จนเมื่อฮูหยินคลอด และไม่ชอบให้นายท่านเรียกนางเข้าไปบำเรอกาม จึงทำให้นายท่านโกรธขายนางออกไป แม้ฮูหยินก็ช่วยนางไม่ได้ จนนางตายด้วยการทรมานอย่างสาหัสจากตาเฒ่าบ้ากาม และตายลง

          ก่อนสิ้นใจนางสาปแช่งไว้ให้ตัวเองมีอำนาจวาสนาบารมี กลับมาอีกครั้งเพื่อการแก้แค้น คนที่ทำให้นางต้องตาย

          เกิดใหม่แล้วก็ยังมิวายแม้ว่าได้อยู่ในร่างฮูหยินที่มีอำนาจวาสนาบารมี แต่คืนแต่งงานสามีนางกลับชั่วช้า ไม่เข้าหอไม่พอยังอุ่นเตียงกับอนุให้ได้ยินเสียงครางถึงเรือนนาง

          “บัดซบ เชิงเริงรักกับอนุเถิด ส่วนข้านั้นขอมีความสุขกับการแค้นก็แล้วกัน”

          “หึ...! ร่างใหม่ของข้าแล้วอย่างไร ข้ามีอำนาจจะง้อผัวไปทำไม ข้าจำได้ดีครั้งนี้ต้องกลับมาแก้แค้น มิใช่มาบำเรอกามให้ชายมากรัก”

          ชาติที่แล้วข้าจำได้ว่าเคยเจ็บชำมามากเพียงใดชาตินี้ข้าไม่กลับไปทุกข์ซ้ำเช่นดังเดิม

..........................................................................................................................................................................................................................

ฟ๊าบ...ฟ๊าบ!

          เสียงแส้ที่เฆี่ยนมายังร่างที่เปลือยเปล่าของนาง จากตาเฒ่าบ้ากามที่ชอบซื้อสตรีที่ถูกขายมาทารุณ ใช้ความรุนแรง แล้วก็ยืนหัวเราะชอบใจที่นางเหล่านั้นกรีดร้อง

          ฟางเหนียงกรีดร้องอย่างทรมาน เมื่อสลบไปแล้วก็โดนสาดด้วยน้ำเกลือ แล้วก็ต้องฟื้นขึ้นมาร้องใหม่ ตาเฒ่านั้นมีอิทธิพลมากหลาย ทำให้ทางการไม่กล้าออกประกาศจับ แม้มารดาของสตรีเหล่านั้นจักเคยไปร้องเรียนก็ตาม การทารุณอย่างทรมาน มีให้เห็นทุกวัน ใครที่ทนได้ก็มีชีวิตอยู่ต่อ แต่ทว่าหากทนไม่ได้ก็สิ้นลมแล้วศพก็โยนทิ้งในป่าให้แร้งกาจิกกิน

          เพราะนายท่านผู้เดียว ที่ขายข้าให้ไอ้เฒ่านี่ หึเสพสมเรือนกายเพียงของข้าไม่พอ ยังจะคิดขายข้า ลมหายใจสุดท้ายนี้ขอสังเวยแด่ท่านผู้เป็นเจ้าแห่งโลกวิญญาณ โปรดให้ความเป็นธรรมกับข้า เพื่อกลับไปล้างแค้นอีกครั้ง ข้าขอเกิดใหม่ ในร่างกายที่แข็งแกร่งงดงาม มีอำนาจวาสนาบารมี มิมีผู้ใดเทียมและขอไปอยู่ในครอบครัวที่เป็นที่เกิดของอดีตสามีของนางที่เป็นนายท่าน เพื่อจักได้แก้แค้นให้อย่างสาสม...

          สิ้นคำสัตย์สาบานของนาง ท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งพิโรธลงมา สายฟ้าฟาดลงกลางลานจวนตาเฒ่าบ้ากาม ไฟ้ลุกไหม้ไปทั่วเรือน แล้วร่างของฟางเหนียงก็ไร้วิญญาณในฉับพลัน ล่องลอยไปไกลสู่ความเวิ้งว้าง

          หยวบ หยวบ หยวบ หยวบ...!

          เสียงเกี้ยวหามเจ้าสาวสาวดังขึ้น จื่อเถิงเป็นลูกสาวสุดที่รักของท่านเว่ยอ๋อง ผู้เป็นพระญาติสนิทของฮ่องเต้ ครั้นเมื่อนางเจริญวัยจนได้แต่งงาน ก็ถูกจับให้แต่งกับญาติของหลัวกุ้ยเฟย เพื่อเชื่อมความสัมพันธ์และสร้างฐานอำนาจให้มั่นคง แต่ท่านอ๋องเว่ยหารู้ไม่ว่าลูกสาวของตนนั้นมีคนรักที่เป็นองครักษ์สนิทขององค์รัชทายาท

          และนี่เป็นพระราชทานสมรสจากฝ่าบาท ผู้เป็นเจ้าแห่งชีวิตทุกคนบนแผ่นดินในแคว้นฉู่ แผ่นดินที่ฮ่องเต้ฉู่เซียวหมิง มีอำนาจบารมีแผ่ไพศาลขจรขจายไปทุกทิศ หลังจากรวมแผ่นดินแคว้นฉู่เป็นปึกแผ่น ก็เริ่มสร้งความเข้มแข็งในราชสำนัก

          ขุนนางขั่วอำนาจทั้งสี่ก็ต่างส่งลูกสาวในตระกูลแต่งเข้าไปเป็นสนม แต่หญิงสกุลหลัวเป็นที่โปรดปรานมากจึงได้รับแต่งตั้งเป็นกุ้ยเฟย เป็นรองเพียงฮองเฮาที่ต้องมาจากสกุลหวางเท่านั้น

          แต่ทุกคนล้วนทราบดีว่า ฮองเฮาเป็นเพียงตำแหน่งเท่านั้น แต่ฝ่าบาททรงโปรดกุ้ยเฟยเป็นที่สุด ไม่ว่าคืนใดก็เสด็จเพียงตำหนักกุ้ยเฟย

          จื่อเถิงก่อนขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว ได้กินยาเพื่อปลิดชีพที่แอบไปซื้อมาไว้เอง นางยอมไม่ได้ที่ต้องแต่งกับคนที่ไม่ได้รัก แต่นางก็ขัดท่านพ่อไม่ได้ ชื่อเสียงคุณชายรองสกุลหลัวเป็นที่เลื่องชื่อลือชาว่าเป็นผู้ชายเสเพล วันๆ เอาแต่เคล้านารีมิว่างเว้น เป็นลูกค้าคนพิเศษของเหล่าหอคณิกา

          หลัวตงหยาง บุตรชายคนรองสกุลหลัวที่ใครก็ไม่อาจจะกล่าวร้ายได้ เพราะไม่ใช่แค่จะเที่ยวเตร่เป็นอย่างเดียว แต่การงานที่ได้รับมอบหมายล้วนทำได้ดี บางครั้งก็ดีมากเสียจนบิดามารดาตามใจ ให้เที่ยวเตร่ได้อย่างสบาย

          แต่การแต่งงานของตงหยางก็ต้องมีขึ้น แม้ลูกชายยังไม่อยากมีหวงติดคอ แต่ว่าเพื่อสร้างฐานอำนาจให้ตระกูลและท่านน้ากุ้ยเฟย จึงทำให้เขาต้องรับหน้าที่แต่งสตรีที่เป็นท่านหญิงลูกสาวของอ๋องเว่ยพระญาติสนิทฝ่าบาท ชื่อเสียงของท่านหญิงจื่อเถิงนั้น ล้วนเป็นที่เล่าลือกันว่าได้เสียบริสุทธิ์ให้กับองครักษ์ขององค์รัชทายาท นั่นจึงทำให้ตงหยางรังเกียจนาง

          เขาจับสตรีที่ชอบใจในหอคณิกาชื่อว่า ซีเหว่ย มาเป็นอนุบำเรอกาม เพื่อหยามหน้าจื่อเถิงแต่ในช่วงเช้าต้องเข้าพิธีเสียก่อน จึงซ่อนนางไว้ในเรือนของตัวเอง

          ฮึก... เฮือก!

          เสียงของฟางเหนียงฟื้นขึ้น นางเอามือจับศีรษะสบัดไปมา มองรอบกายก็พบว่าตัวเองกำลังใส่ชุดเจ้าสาว แล้วนางมาที่นี่ได้ยังไง จำได้ว่าเพิ่งโดนเฆี่ยนจนตายหรือมิใช่

          นี่มันอะไรกันนางมึนไปหมด ปวดหัวแทบระเบิดความทรงจำของตัวเองแล้วก็ใครคนหนึ่งไหลมาปนเปกัน

          “ข้าคือท่านหญิงจื่อเถิงงั้นเหรอ แล้วข้าต้องไปแต่งงาน อะไรกันไม่ให้ข้าเกิดใหม่แล้วเติบโตหรืออย่างไร” นางรำพันอยู่คนเดียวในเกี้ยวเจ้าสาว จนได้ยินไปถึงข้างนอก สาวใช้ที่ติดตามมาด้วยได้ยินเข้า จึงเอ่ยถาม