สามีข้าหรือตายไปแล้วกระมัง

บทนำ หลัวจื่อเถิง ในอดีตนั้นนางเป็นสาวใช้อุ่นเตียง เนื่องจากฮูหยินมีครรภ์ ทำให้นายท่านขืนใจนาง และนางก็เป็นสาวใช้ที่นายท่านเรียกไปบำเรอกามแต่นั้นมา จนเมื่อฮูหยินคลอด และไม่ชอบให้นายท่านเรียกนางเข้าไปบำเรอกาม จึงทำให้นายท่านโกรธขายนางออกไป แม้ฮูหยินก็ช่วยนางไม่ได้ จนนางตายด้วยการทรมานอย่างสาหัสจากตาเฒ่าบ้ากาม และตายลง ก่อนสิ้นใจนางสาปแช่งไว้ให้ตัวเองมีอำนาจวาสนาบารมี กลับมาอีกครั้งเพื่อการแก้แค้น คนที่ทำให้นางต้องตาย เกิดใหม่แล้วก็ยังมิวายแม้ว่าได้อยู่ในร่างฮูหยินที่มีอำนาจวาสนาบารมี แต่คืนแต่งงานสามีนางกลับชั่วช้า ไม่เข้าหอไม่พอยังอุ่นเตียงกับอนุให้ได้ยินเสียงครางถึงเรือนนาง “บัดซบ เชิงเริงรักกับอนุเถิด ส่วนข้านั้นขอมีความสุขกับการแค้นก็แล้วกัน” “หึ...! ร่างใหม่ของข้าแล้วอย่างไร ข้ามีอำนาจจะง้อผัวไปทำไม ข้าจำได้ดีครั้งนี้ต้องกลับมาแก้แค้น มิใช่มาบำเรอกามให้ชายมากรัก” ชาติที่แล้วข้าจำได้ว่าเคยเจ็บชำมามากเพียงใดชาตินี้ข้าไม่กลับไปทุกข์ซ้ำเช่นดังเดิม...............................................................................

ตงหยางเดินออกมาด้วยความโกรธ เมื่อเข้าไปในงาน ก็ยกกาเหล้าขึ้นดื่มย้อมใจ ไม่มีสตรีใดที่กล้าท้าทายเขาเช่นนาง “คิดว่าเป็นท่านหญิงสูงศักดิ์งั้นรึ ไม่ต่างจากคณิกานางโลมสักนิด” เขาสบถแล้วก็ยกเหล้าขึ้นดื่มแบบไม่ยั้ง จนทำให้คนรับใช้คนสนิทของตงหยวนต้องมาห้ามปรามไว้ “นายน้อยขอรับเบาหน่อยเถิดขอรับ ประเดี๋ยวนายท่านกับฮูหยินจักสงสัยเอาได้นะขอรับ” ฮุ่ยซิ่วกลัวว่านายน้อยจะเผลอทำอันใดให้นายท่านกับฮูหยินหลัวสงสัย เพราะหากเป็นเช่นนั้น เขาจักหลังขาดเพราะโดนโบยไปด้วย แค่เอาคณิกามาเข้าหอแทน นับว่าผิดมหันต์แล้ว นี่เป็นถึงท่านหญิงลูกสาวสุดรักของเว่ยอ๋องเชียว จะให้เป็นที่ดูแคลนได้อย่างไร “เจ้าก็เห็นนางดีกว่าข้างั้นรึ” เขาไม่พอใจนัก ขนาดโดนจับแต่งงาน ก็ไม่วายต้องมาเจอสตรีปากกล้า เช่นนั้นก็ดีเขาจะได้ไม่รู้สึกผิดอันใด หลัวหย่ง พี่ชายคนโตที่รับหน้าที่สืบทอดตระกูล เห็นน้องชายสีหน้ามิสู้ดี จึงเดินมาหาด้วยความเป็นห่วงเป็นใย “น้องพี่เจ้าเป็นอันใดหรือ” “พี่ใหญ่ท่านก็ทราบข้าไม่อยากแต่ง จะให้ข้ายิ้มหน้าบานหรืออย่างไร” เขานึกหงุดหงิดนัก เพราะว่าพี่ใหญ่โดนจับแต่ง

หมิงจินหลิง รีบเดินไปตามใต้เท้าหลัวและฮูหยินหลัวมาหาองค์รัชทายาท เมื่อทั้งสองได้ฟังเช่นนั้นก็ขอตัวออกจากแขกสักครู่ เพราะไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทมีเรื่องอันใด “เอ่อ...ใต้เท้าหมิงท่านทราบหรือไม่ องค์รัชยาทมีเหตุด่วนอันใด ถึงได้เรียกข้ามาเช่นนี้” ใต้เท้าหลัวเกริ่นถามเพื่อจะได้เตรียมตัว ไม่รู้ว่ารับรองพระองค์ไม่ดีหรืออย่างไร ถึงได้ไม่พอใจ “เดี๋ยวท่านไปก็จะรู้เอง” จินหลิงไม่คิดว่าคุณชายน้อยหลัวจะกล้าดูแคลนราชวงศ์เช่นนี้ ริอาจเอาใครที่ไหนมาเข้าหอหยามราชวงศ์ ไม่รู้หรืออย่างไรมีความผิดมหันต์ “เช่นนั้นก็รีบเถิด” ใต้เท้าหลัวร้อนรนยิ่งหนัก อยากไปพบองค์รัชทายาทโดยเร็ว แต่ทว่าทางเดินมานั้นเป็นทางไปเรือนหอของลูกชายคนรองของเขา หรือว่าจะเกี่ยวกับตงหยาง เมื่อเห็นองค์รัชทายาทยืนอยู่ในสวนตรงหน้าห้องหอพร้อมกับท่านหญิงจื่อเถิง จึงรีบเข้าไปหาทันที “คารวะองค์รัชทายาท มิทราบว่า...” “อ๊ะ...อื้อ...ซี๊ด...อ่าห์” ยังมิทันได้กล่าวอันใด ก็ได้ยินเสียงคนครางออกมาอย่างน่าเกลียด “นะ...นั่น...นั่นใครกัน” เขาชี้ไปยังห้องที่เป็นที่มาของเสียง แต่ทว่านั่นเส

กุ้ยเฟยได้รับจดหมายจากสกุลหลัวตั้งแต่เช้าตรู่ โดยฝากมากับคนส่งของเข้าวัง คนของนางเป็นหูเป็นตามีอยู่มากมาย โดยเฉพาะในห้องเครื่อง นั่นจึงทำให้นางได้รับรู้ข่าวสารต่างๆ รวดเร็วนัก “แย่แล้ว หลานข้าทำเรื่อง ไปเจ้ารีบแต่งตัวให้ข้า” กุ้ยเฟยเร่งนางกำนัลประจำตัว เพื่อต้องไปคอยดักฝ่าบาทก่อนที่จะเข้าประชุมเช้ากับขุนนาง กุ้ยเฟยเร่งเดินไปยังตำหนักคุนหมิงแต่ทว่าระหว่างท่างกลับมีขบวนเสด็จของฮองเฮา “ถวายบังคมเพคะ ฮองเฮา ขอพระองค์ทรงพระเจริญ” กุ้ยเฟยไม่อาจเมินเฉยเมื่อประมุขวังหลังเสด็จผ่านเช่นนี้ได้ จำต้องหยุดทำความเคารพ “กุ้ยเฟยดีจริง ข้าโชคดีที่ได้เจอเจ้าแต่เช้า เช่นนั้นเดินเป็นเพื่อนข้าในอุทยาทหลวงหน่อยดีหรือไม่” ฮองเฮายิ้มให้กุ้ยเฟยอย่างเป็นมิตร นางตั้งใจเดินมาทางนี้เพื่อจะพบกับกุ้ยเฟย นั่นก็เป็นจริงดังที่องค์รัชทายาทคาดการณ์ไว้ ‘หึ...คิดขอร้องฝ่าบาทละผิดให้กับตระกูลตน มันจะมากไปหน่อย ทำผิดอยู่เห็นๆ เนื่องจากต้องช่วยลูกชายจึงต้องทำการอย่างเร่งรีบให้ทันนางเช่นกัน’ “เอ่อ...ฮ่องเฮาเพคะ...”กุ้ยเฟยกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก กลัวจะไม่ทันประชุมเช้าข

“นางคณิกานั้นโดนจับอยู่ที่ใด เจ้ารู้หรือไม่อี๋เหนียง” จื่อเถิงถามอย่างใคร่รู้ ไหนๆ สกุลหลัวก็เป็นตระกูลของคนที่ทำให้นางต้องตายตั้งแต่อดีตอย่างไม่เป็นธรรม หลัวหย่งคือศัตรูหมายเลขหนึ่ง นึกเสียดายนักที่ไม่ได้เป็นเขาที่แต่งงานด้วย หากไม่เช่นนั้นแม่จะยุให้ประหารเสียเลย ยามนี้ก็มีเพียงตงหยาง ที่จะเป็นสะพานทอดไปยังหลัวหย่ง เพื่อให้ตนได้แก้แค้นอย่างสาสม แต่ตอนนี้ให้คุกหลวงทรมานไปก่อน นางจะไปช่วยคณิกานางนั้น แล้วให้การว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง นางโดนบังคับและได้ยินกับหู แค่นี้นางก็เป็นพยานให้นางรอดได้แล้ว เพื่อหามิตรในการล้างแค้นให้กับตัวเอง “ได้ยินว่าอยู่สอบสวนที่คุกของกรมอาญา เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงเกียรติราชวงศ์กรมอาญารับสืบคดีเจ้าค่ะท่านหญิง” อี๋เหนียงบอกแก่เจ้านายของตน “ดีเจ้าไปเตรียมเสื้อผ้าข้าจักรีบอาบน้ำแล้วไปที่กรมอาญา เยี่ยมนางเสียหน่อย” เมื่อคิดอะไรดีๆ ออกก็รีบทำเลยทันที “จะดีหรือเจ้าค่ะ ท่านหญิง” อี๋เหนียงเห็นว่านายรักเพิ่งจะมีเรื่องกับตระกูลหลัว ไม่ควรให้ออกไปด้านนอก ไม่เช่นนั้นอาจจะเป็นเรื่องพูดกันปากต่อปาก “ดีสิ จะตีงูเขาให้ตีให้