All Chapters of ดั่งต้องมนต์รัก: Chapter 21 - Chapter 30

“อะไรนะแม่ฤกษ์ดีอีก 3 เดือนข้างหน้าเลยเหรอครับ” พระลบถึงกับตกใจที่แม่เดินมาบอกฤกษ์ดีเขาคงไม่ยอมแน่หากจะนานอะไรขนาดนั้น “รอมา 5 ปียังรอได้เลยแค่ 3 เดือนทำไมจะรอไม่ได้” ตรีนุชอยากหยิกลูกชายตัวเองเสียจริงที่อยากจะเข้าห้องหอใจจะขาด “ทำไมฤกษ์นานขนาดนั้น” ชายหนุ่มทำสีหน้าเหมือนคนหมดหวังเพราะอยากจะนอนกอดพลอยน้ำเพชรทุกวันทุกคืนใจจะขาดแล้ว “มีฤกษ์เร็วกว่านั้น อีก 3 อาทิตย์” “เอาฤกษ์นี่เลยครับผมรีบ” พระลบรีบตอบรับทันทีสามสัปดาห์ยังไงก็เตรียมตัวทัน “แล้วจะจัดงานทันเหรอลูก” “โถ่ววว แม่ครับเรามีเงินซะอย่าง แม่ต้องช่วยผมนะหรือแม่ไม่อยากได้หลาน” พระลบเอาข้อนี้ขึ้นมาอ้างผู้เป็นแม่มีหรือที่แม่จะไม่ยอมช่วย “อย่างนั้นก็ได้ไปบอกครอบครัวหนูพลอยด้วยนะเดี๋ยวทางนี้แม่จัดการให้” ตรีนุชที่กลัวไม่ได้หลานจึงรีบจัดแจงทุกอย่างให้โดยไม่ขัดพระลบ . อ้วก! เสียงอาเจียนในห้องน้ำทำให้ลำดวนต้องรีบมาเคาะประตูเพราะเป็นห่วงลูกสาวกลัวว่าจะไม่สบาย “หนูพลอยลูก” “จ้ะแม่” หญิงสาวเปิดปร

พระลบมั่นใจว่าลูกคนแรกจะเป็นผู้ชายแต่ผิดคาดไปเล็กน้อยเพราะชายหนุ่มได้ลูกสาวที่หน้าตาน่าเกลียดน่าชังไปหมดตอนนี้ลูกสาวอายุได้สองขวบแล้ว บุศย์น้ำเพชร วรวงศ์คุณากร ชื่อเล่น น้องน้ำเพชร อยู่ในวัยช่างพูดช่างเจรจาหน้าตาได้ผิวสวยเหมือนคนเป็นแม่หน้าตาออกจะคล้ายพระลบมากกว่าพลอยน้ำเพชรแต่นิสัยได้พระลบมาเต็มๆ “ทำอะไรกันอยู่ครับสาวๆ” พระลบเดินมาอุ้มลูกสาวไว้ในอ้อมกอดและหอมแก้มซ้ายขวาคนเป็นลูกก็หัวเราะคิกคัก “พ่อจ๋า” แล้วอย่างนี้พระลบจะไปไหนรอดแค่เห็นลูกสาวก็หวงจนจะไว้หนวดเครา และหวงลูกสาวมากหากโตไปใครหน้าไหนมันกล้ามาจีบลูกสาวเขามันจะโดนไม่ใช่น้อย “ครับไหนให้พ่อจุ๊บแก้มหน่อย” แก้มน้อยๆ ราวกับซาลาเปายื่นมาให้คนเป็นพ่อหอมแก้มและยิ้มโชว์ฟัน “พี่กราฟน้องพลอยบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้ากลับมาจากทำงานให้ไปอาบน้ำก่อน” เพราะกลัวว่าลูกจะได้รับเชื้อโรคไปด้วยจึงดุพระลบ “ก็ลูกสาวยื่นมือให้พี่อุ้มพี่เลยไม่กล้าขัดใจ” พระลบเอาลูกมาอ้างเขาคิดถึงทั้งแม่และลูกจนทนไม่ไหว “วางลูกลงแล้วไปอาบน้ำเลยค่ะ” พลอยน้ำเพชรมองพระลบด้วยสายตาที่เอาเรื่อง

พระรามที่ดื่มอย่างหนักและกำลังเดินกลับห้องพักคืนนี้ชายหนุ่มมีเลี้ยงฉลองเนื่องในวันคล้ายวันเกิดของเพื่อน เขาจึงดื่มหนักเป็นพิเศษชายหนุ่มขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิงไปหมดแต่ก็ไม่ทำให้ความหล่อลดลงเลยสักนิดชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องพักของตัวเองและทิ้งตัวลงนอนจนไม่ได้ดูว่าโทรศัพท์ที่มีสายโทรเข้ามาเมื่อหนังตาหนักอึ้งไปหมดทำให้พระรามผล็อยหลับไป แต่ปลายสายยังคงกระหน่ำโทรเข้ามาไม่หยุด ‘หนูดี’พระราม วรวงศ์คุณากร ชื่อเล่น ราม อายุ 26 ปี ผู้ที่มีใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาเรียบนิ่งดุจสายน้ำ หนุ่มนักเรียกนอกที่เพิ่งจบปริญญาโทจากสหรัฐอเมริกา นิสัย ไม่ยอมคนไม่ได้เจ้าชู้แต่มักมีหญิงสาวมากหน้าหลายตาแวะเวียนมาหา แต่ตอนนี้ดูเหมือนเจ้าชายน้ำแข็งกำลังจะมีเจ้าของหัวใจแล้วชายหนุ่มที่ชื่นชอบในรอยสักทุกอย่างมีความหมายของมันถ้าหากว่าแม่ไม่ห้ามคงมีรอยสักเต็มตัวไปหมด“พี่รามไปไหนเนี้ย โทรหาก็ไม่รับรู้ไหมว่าเป็นห่วง” เพียงฤดีพยายามกดโทรหาแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะรับสายเลยสักนิดพระรามบอกแค่ว่าคืนนี้จะไปกินเลี้ยงงานวันเกิดของเพื่อนและหายไปเลย“อย่าให้รู้ว่าแอบไปหาสาวที่ไหน หนูดีจะโกรธให้เลย”หญิงสาวกับพระรามเพิ่งคบกันได้ไม่นานเท่

ตอนเย็นเพียงฤดีมาตามนัดที่พระรามนัดไว้ในแววตามีแต่ความกังวลเพราะหญิงสาวรู้ฐานะตัวเองดีว่าไม่คู่ควรกับพระรามที่สำคัญไปกว่านั้นหญิงสาวยังเป็นพนักงานระดับล่างอีก “ในเมื่อตัดสินใจแล้ว อย่าเครียดสิ” หญิงสาวพยายามที่จะฝืนยิ้มเมื่อเดินเข้ามาในร้านสุดหรูบนดาดฟ้าเห็นพระรามนั่งรออยู่แล้ว “หนูดี”พระรามราวกับคนกำลังละเมอเมื่อเห็นหญิงสาวแต่งตัวสวยกว่าทุกวันทำให้ชายหนุ่มไม่ยอมละสายตาไปไหน “พี่รามมารอนานแล้วเหรอคะ ขอโทษทีค่ะพอดีรถติด” “นานกว่านี้พี่ก็ได้ครับ” เพราะรอหญิงสาวเติบโตก็นานหลายปีอยู่แล้วแค่รอไม่กี่ชั่วโมงไม่มีปัญหาสำหรับเขา “หนูดีลองทานดูอร่อยมาก” พระรามตักสเตกใส่จานให้เพียงฤดีพร้อมกับส่งยิ้มให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความโรแมนติกเพราะว่าชายหนุ่มปิดร้านอาหารเพื่อต้อนรับเขากับเพียงฤดี “ขอบคุณค่ะ” นั่งทานไปสักพักหญิงสาวจึงวางช้อนลงและยกน้ำเปล่าขึ้นเดิมโดยมีสายตาของพระรามจ้องมองอยู่ตลอดเวลา “พี่มาเอาคำตอบ” “รีบจังเลยนะคะ” “ เดือน พี่ว่านานพอแล้ว” พระรามมองเห็นสีหน้าที่กังวลของหญิงสาวไม่น้อย “หนูดีว่า...

เรื่องแต่งงานก็เพิ่งจะเคลียร์ไปเรื่องใหม่ก็เข้ามาแทรกไม่พอเช้าวันทำงานแรกของสัปดาห์เพียงฤดีโดยย้ายตำแหน่งงานให้ไปเป็นผู้ช่วยเลขาของท่านประทาน เรื่องนี้คงเป็นฝีมือของพระราม “ดีใจด้วยนะได้ขึ้นไปทำงานใกล้ชิดกับท่านประทานเลย” กันติมาพูดด้วยน้ำเสียงริษยาเพราะเพียงฤดีทำอะไรก็ได้ดีไปหมดจู่ๆ ก็มีคำสั่งย้ายตำแหน่งงาน “ขอบคุณทุกนะคะ” เพียงฤดีลงมือเก็บของส่วนตัวเพื่อเตรียมย้ายโต๊ะทำงานขึ้นไปข้างบนเพื่อนร่วมงานต่างพากันมาแสดงความยินดี “ให้พี่ช่วยไหมครับ” กัมปนาท หนุ่มวิศวะอนาคตไกลเดินเข้ามาในแผนกบัญชี เขาตามจีบหญิงสาวตรงหน้ามานานแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเพียงฤดีจะใจอ่อน “แค่นี้เองหนูยกได้อยู่แล้ว” นั่นไม่ใช่เสียงเธอแต่เป็นเสียงของกันติมาซึ่งเพียงฤดีรู้ดีว่าเพื่อนแอบชอบกัมปนาท “เดี๋ยวพี่ช่วยครับ” กัมปนาทไม่สนใจเสียงของกันติมาเพราะเขาไม่ได้ถามความต้องการของหญิงสาว ชายหนุ่มรู้สึกไม่ชอบใจทุกครั้งเวลาที่เขามาจีบเพียงฤดี ระหว่างที่ช่วยกันเก็บของพระรามเดินผ่านมาเห็นภาพนั้นพอดีความไม่พอใจจึงเกิดขึ้นเพียงฤดีก็ยังไงรู้ว่ามีเขาอยู่ก็ยังใ