ดั่งต้องมนต์รัก

สามวันแล้วที่พระลบหายหน้าหายตาไปไม่ยอมติดต่อมาหาพลอยน้ำเพชรตั้งแต่วันนั้นหญิงสาวก็ติดต่อชายหนุ่มไม่ได้อีกเลยไม่มีแม้แต่ข้อความจากชายหนุ่มพลอยน้ำเพชร ปิติโอภาสพงศ์ วัย 17 ปี ลูกสาวเจ้าของโรงสีใช้ชีวิตอยู่กับแม่เพราะบิดาเสียชีวิตไปนานแล้ว นิสัยยอมช่วยเหลือคนเป็นคนหัวอ่อนเชื่อคนง่าย “ติดต่อพี่กราฟไม่ได้เหรอ” ฟ้าใสถามพลอยน้ำเพชรที่นั่งเหม่อลอยตลอดเวลาที่เรียนหนังสือ “อือ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า” พลอยน้ำเพชรยังคงกดส่งข้อความหาพระลบไม่หยุด เพราะเป็นห่วงกลัวว่าชายหนุ่มจะเป็นอะไรไป “ก็ไปตามดูที่หอสิ นั่งรถไปตัวเมืองไม่นานหรอก” “พรุ่งนี้วันหยุดเดี๋ยวเราจะลองไปดูนะ” หญิงสาวพยายามคิดในแง่บวกพระลบอาจจะยุ่งในการเรียนจนไม่มีเวลาก็ได้ ในวันหยุดพลอยน้ำเพชรจึงเดินทางเข้าเมืองด้วยรถโดยสารประจำทาง ตอนนี้พระลบกำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่หนึ่งอยู่ในจังหวัดส่วนหญิงสาวนั้นยังเรียนชั้นมัธยมอยู่แถวบ้าน Ploy : “เดี๋ยวน้องพลอยไปหาพี่กราฟนะคะ” . พระลบที่ยังนอนหลับพริ้มอยู่บนที่นอนเพราะเมื่อคืนชายหนุ่มไปปาร์ตี้กับเพื่อนจึงทำใ

พลอยน้ำเพชรต้องรีบมาโรงเรียนเพราะตื่นสายอาทิตย์นี้เป็นการสอบปลายภาคใหญ่ซึ่งจะจบการศึกษาในภาคเรียนนี้แล้วอีกหนึ่งปีก็จะกลายเป็นสาวมหาลัยเต็มตัว “ไม่ได้นอนหรือไงตาคล้ำมาเชียว” ฟ้าใสเดินเข้ามาทักเพื่อนทั้งสองวิ่งเล่นด้วยกันตั้งแต่เด็กจึงสนิทกันเป็นพิเศษ “นิดหน่อย” พลอยน้ำเพชรตอบไปตามความจริงเพราะเมื่อก็อ่านหนังสือจนถึงดึกแถมยังต้องมาเจอกับพระลบอีกกว่าจะได้นอนก็เกือบเช้า “สงสัยจะจัดหนักละสิ” คำถามของฟ้าใสทำให้พลอยน้ำเพชรหน้าแดงขึ้นมาเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืนที่ผ่านมา ตอนนี้หญิงสาวทั้งรู้สึกเหนื่อยและเพลียไปหมด “เรา...” “เราหมายถึงอ่านหนังสือดึกทำไมหน้าแดงขนาดนี้คิดอะไรอยู่” ฟ้าใสเห็นเพื่อนหน้าแดงขึ้นมาก็กลัวว่าเพื่อนจะไม่สบาย “เปล่า ก็นอนดึกนิดหนึ่ง” พลอยน้ำเพชรจึงไหลไปตามน้ำโดยไม่ให้ฟ้าใสจับผิดได้ วันนี้การสอบผ่านไปได้ด้วยดีหญิงสาวจึงเดินออกมาหน้าโรงเรียนแต่เห็นพระลบยืนอยู่พร้อมกับรถคู่ใจ “พี่กราฟ!” “พี่มารับกลับบ้าน” พระลบเดินเข้ามาหาหญิงสาวโดยมีสายตาหลายสิบคู่มองมาที่คู่ของเขาแต่ชาย

พระลบเดินทางกลับมาที่บ้านโดยมีพ่อกับแม่และพระรามนั่งรออยู่ที่บ้านเรียบร้อยแล้วโดยทั้งสามมีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก เพี้ยะ! ตรีนุชที่ไม่เคยแม้แต่จะตีลูกแต่ครั้งนี้เธอรับไม่ได้จริงๆ ที่ลูกชายไม่เห็นคุณค่าของเพศแม่แถมยังดูถูกเหยียบย้ำศักดิ์ศรีลูกผู้หญิง “ผมขอโทษครับแม่” “เงินหนึ่งแสนแม่ก็มีให้ทำไมลูกถึงทำแบบนี้” ตรีนุชทั้งอับอายชาวบ้านรอบที่สองที่ลูกชายไม่เอาไหน “แม่ยังเสียใจที่ลูกทำแบบนี้แล้วน้องพลอยคนบ้านั้นเขาจะรู้สึกยังไง กราฟแม่ไม่เคยสอนให้ลูกหลอกผู้หญิงแบบนี้” หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวจากปากของลำดวนตรีนุชก็อยากจะก้มกราบขอโทษเลยทีเดียว “ผม ผม...” พระลบพูดไม่ออกเพราะทุกอย่างไม่มีข้อแก้ตัวแค่ความคึกคะนอง “คนที่ลูกต้องไปขอโทษคือหนูพลอยไม่ใช่แม่” “อย่าเพิ่งไปตอนนี้เลยเดี๋ยวนายจะได้กินลูกปืนเปล่าๆ” พระรามพูดขึ้นมาก่อนไปตอนที่ยังร้อนเป็นไฟยังไงก็จะมีแต่พังกับพัง “พ่อจะไม่ซ้ำเติมอะไรหรอก แต่ให้จำไว้เป็นบทเรียนว่าอย่าทำอะไรแบบนี้อีก” . พลอยน้ำเพชรเตรียมตัวที่จะเดินทางไป

พลอยน้ำเพชรมาอยู่บ้านได้สองวันจึงโล่งที่ไม่มีใครมาวุ่นวาย หญิงสาวจึงคิดว่าวันนี้จะออกไปเดินเล่นที่ตลาดนานมากแล้วที่ไม่ได้กลับมาบ้าน “พี่อ้อยพลอยจะออกไปข้างนอกนะคะ” “ให้พี่ไปเป็นเพื่อนไหมจ๊ะ” “ไม่เป็นไรจ้ะ” พลอยน้ำเพชรจึงขับรถเครื่องออกไปเดินตลาดซึ่งไม่ไกลจากหมู่บ้านสักเท่าไร “ป๊าดดดด หนูพลอยลูกแม่ลำดวนไหม” “ใช่จ้ะ” “ไปเรียนอยู่เมืองกรุงสวยขึ้นจนจำไม่ได้” แม่ค้าที่ตลาดทักทาย “ขอบคุณค่ะ” “มีแฟนหรือยัง ถ้ายังป้าจะแนะนำให้รู้จัก” “ไม่เป็นไรจ้ะป้า” พลอยน้ำเพชรจึงรีบซื้อของและออกมาจากร้านนั้นโดยเร็วเพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของใครให้นินทา . “ลูกพี่เขาบอกว่าสิหาผัวใหม่ให้เมียเก่า โอ๊ยย” โต้งถึงกับร้องออกมาเพราะโดนพระลบตบเข้าไปที่หัวหนึ่งที “เออกูได้ยิน” พระลบจึงเดินตามหญิงสาวไปแม่ค้าก็กล้าดียังไงถึงจะแนะนำผู้ชายให้เมียเขา ชายหนุ่มเดินตามหญิงสาวมาจนถึงร้านขายเสื้อผ้าจึงยืนแอบดูสักพัก “สวยขึ้นเยอะเลย” พระลบยังยืนอมยิ้มราวกับคนบ้าวันนี้เขาดื่มมานิ

พระลบขับรถมาจอดที่บริเวณรั่วหน้าบ้านของพลอยน้ำเพชรแต่ไม่ยอมปลดล็อกรถเพื่อให้หญิงสาวลงไป “ปลดล็อกรถด้วยค่ะ” “ต่อไปห้ามไปกับผู้ชายหน้าไหนอีก!” พระลบไม่ได้สนใจว่าหญิงสาวพูดอะไร แต่เรื่องที่ผ่านมาเขาโมโหจนสามารถจะฆ่าคนได้เลยก็ว่าได้ “พี่มีสิทธิ์อะไร” หญิงสาวรู้สึกว่าพระลบจะล้ำเส้นมากเกินไปแล้วทั้งที่ตอนนี้ก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน “อย่ามาถามหาสิทธิ์กับพี่!” เพราะเขามีสิทธิ์มากกว่าทุกคนถ้าหากหญิงสาวยังถามอีกเขาจะทำให้ดูว่าเขามีสิทธิ์อะไรบ้าง “ปล่อยได้แล้วพลอยจะลง” หญิงสาวเริ่มโวยวายขึ้นมาเมื่อพระลบเริ่มเอาแต่ใจและไม่มีเหตุผล “รับปากพี่ก่อนไม่งั้นพี่ก็ไม่ให้ลง!” พระลบพูดด้วยสีหน้าจริงจังและจะทำตามที่พูดจริงๆ เขาอยู่ตรงนี้ทั้งคนยังกล้าไปหัวเราะกับผู้ชายคนอื่น “พี่อยากจะทำอะไรก็ทำไปเลย” “น้องพลอยลืมพี่ได้แล้วเหรอ ทำไมถึงกล้าโกหกหัวใจตัวเอง” เพราะเขารับรู้ได้ว่าหญิงสาวยังรักเขาอยู่แต่อาจจะมีทิฐิอยู่ในใจหรือไม่ก็ฝังใจ “พลอยไม่เคยลืมพี่หรอกค่ะ แต่พลอยจำต่างหาก” พระลบจึงปล่อยมือหญิงสาวเพร