Semua Bab ปฏิบัติการสอยนางฟ้า: Bab 11 - Bab 20

ชีวิตประจำวันของหญิงสาวยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เดินทางไปกลับมหาวิทยาลัย บ้างก็แวะไปนั่งกินข้าวกับเพื่อน หรือจะนัดเจอกลุ่มแก๊ง อิสระเล็กน้อยก็ทำให้เธอปลอดโปร่งขึ้นมากเพราะชั้นปีสี่แล้ว กิจกรรมภายในคณะจึงตกไปอยู่ในความรับผิดชอบของรุ่นน้องปีสามมากกว่า ทำให้สาว ๆ ค่อนข้างสบายกว่าปีที่ผ่านมา แต่ถึงแบบนั้นอดีตประธานรุ่นอย่างเธอก็อดไม่ได้ที่จะมาดูความคืบหน้าในการซ้อมของเหล่ารุ่นน้องมีอาพร้อมเพื่อนสาวทั้งสองแวะมาที่ห้องซ้อมเชียร์ของคณะ เสียงกู่ร้องเพลงดังออกมาตั้งแต่พวกเธอยังเดินไปไม่ถึงจุดหมาย“ดูพวกรุ่นน้องจะทำได้ดีนะ” หวานชมออกมา“นั่นสิ เสียงดังพร้อมเพรียงกันใช้ได้เลย”“หวังว่าปีนี้พวกเราจะชนะอีก” มีอาคลี่ยิ้มจาง ๆ อดตั้งความหวังไม่ได้มือเรียวเอื้อมเลื่อนประตูห้องซ้อมออกช้า ๆ เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนจากการฝึกซ้อมของรุ่นน้อง แต่เมื่อใบหน้าสวยหยาดฟ้าของเธอปรากฏ เสียงที่เคยกู่ก้องก็เริ่มเป๋ไม่พร้อมกันเช่นเดิม แถมยังมีเสียงสูดปากตื่นเต้นดังออกมาจากกลุ่มรุ่นน้องปีหนึ่งอีก“หยุด ๆ! เอาใหม่ตั้งแต่ต้นเลย” เสียงเข้มของเด็กหนุ่มชั้นปีสามตะคอกร้องบอก แล้วเมื่อหันกลับมาก็ได้พบกับต้นเหตุที่ดึงความสนใจขอ

โรงแรมแกรนด์ เดอ ลาสเช้าวันต่อมาครืด ครืดเสียงโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดแผดเสียงดังลั่น สร้างความหงุดหงิดให้แก่เจ้าของที่เพิ่งได้นอนไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงเหลือเกินร่างกำยำอัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามมีเพียงกางเกงวอร์มติดกายพลิกตัวหนี ไม่แม้แต่จะยอมลืมตาขึ้นมา พลางยกหมอนอีกใบขึ้นมาปิดหูเพื่อตัดเสียงรบกวน ตั้งใจจะเข้าสู่ห้วงนิทราต่อ แต่โทรศัพท์ราคาแพงก็ทำหน้าที่ของมันได้ดีเหลือเกิน มันยังคงสั่นครืด พร้อมส่งเสียงดังไม่มีหยุดครืด ครืดหัวคิ้วขมวดเข้าหากันจนเริ่มผูกเป็นปม กดหมอนแนบหูให้แน่นกว่าเดิม พยายามทำใจให้โล่งตัดเสียงน่ารำคาญออกไป แต่ก็เหมือนคนที่โทรจะมีความพยายามเหลือเกิน จึงไม่ยอมวางสายเสียทีสุดท้ายแอซตันก็ทนต่อไปไม่ไหว เขาหยัดกายขึ้นมาจากเตียงด้วยความหงุดหงิดสุดขีด คว้าโทรศัพท์ขึ้นมอง แต่เบอร์ที่ปรากฏก็ไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย จึงได้สูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ สะกดข่มความเดือดดาลจากการถูกรบกวนการนอน แล้วกดรับสาย“ฮัลโหล” เสียงเข้มติดหงุดหงิดเอ่ยออกไป เฝ้ารอว่าอีกฝ่ายเป็นใครกันแน่ หากเป็นเรื่องไร้สาระเขาจะด่าให้ยับโทษฐานที่โทรมาปลุกตั้งแต่เช้าแบบนี้แต่แล้วเสียงที่ดังออกมาจากปลายสายก็ทำให้ชายห

โรงแรมแกรนด์ เดอ ลาสลูกชายเพียงคนเดียวของเจ้าของคาสิโนนั่งหน้าเครียดอยู่ภายในห้องนั่งเล่นกว้าง ยังชั้นบนสุดของคาสิโน ดวงตาดุดันตวัดมองลูกน้องคนสนิทที่ยืนหน้าซื่ออยู่ไม่ไกล“ไอ้เก้างงว่านายจะมาหงุดหงิดอะไร แผนการวันนี้ของเราก็ลุล่วงไม่ใช่เหรอครับ” เก้าเกาหัวแกรก ๆ อย่างไม่เข้าใจ“ก็เพราะมึงเสนอให้ใช้แผนหมามัดใจสาวนั่นแหละ เรื่องมันถึงยุ่งเหยิงแบบนี้ แถมกูก็ดันตกปากรับคำว่าจะพาเธอไปเจอไอ้แดงแล้วด้วย”“นายก็พาไปสิครับ” ลูกน้องหนุ่มเอียงคอตอบกลับแบบหน้ามึน ๆ“ก็จะให้กูพาไปไหนล่ะวะ! ไอ้แดงมันไม่ใช่หมาจรจริง ๆ สักหน่อย”“อ๋อ จริงด้วย”“มึงนี่มันน่าหงุดหงิดจริง ๆ รีบติดต่อหาสถานรับเลี้ยงสัตว์ให้กูเลยนะ บอกจะบริจาคเงินให้ แต่ช่วยทำเหมือนรับไอ้แดงไปดูแล สร้างภาพให้ยัยนางฟ้าเห็น”“ครับ ๆ”“แล้วโทรบอกไอ้พลด้วย ว่าพรุ่งนี้จะยืมตัวหมามันอีกรอบ เดี๋ยวให้ค่าเสียเวลา”“ได้ครับนาย”ลูกน้องหนุ่มพยักหน้ารับคำ ล้วงโทรศัพท์ออกมาหามูลนิธิดูแลหมาแบบที่เจ้านายสั่ง แต่ยังไม่ทันจะเริ่มหา ก็เงยหน้าขึ้น กะพริบตาปริบ ๆ มองเจ้านายลุกขึ้น ทำท่าจะออกไปจากห้อง“นั่นนายจะไปไหนน่ะ จะโยนงานให้ไอ้เก้าทำคนเดียวอีกแล้วเหร

“คิก คิก พอแล้วน่า ฮ่า ๆ ๆ แบบนี้มันจั๊กจี้นะ”ร่างน้อยหัวเราะเสียงใส เอี้ยวหน้าหลบการจู่โจมของเจ้าน้องหมาสี่ขาที่พยายามจะเลียใบหน้าของเธออย่างประจบออดอ้อน เพราะเรี่ยวแรงที่มากกว่าทำให้มีอาไม่อาจจะดันมันออกจากกายได้ ไม่นานแอซตันก็วิ่งเข้ามาช่วยคว้าปลอกคอของมันแล้วลากออกห่างเธอได้สำเร็จ“มีอาเป็นอะไรไหมครับ”เขาถามด้วยความเป็นห่วง ใช้มือที่ไม่ได้กำปลอกคอเจ้าน้องหมายื่นมาช่วยพยุงหญิงสาว“ไม่เป็นไรค่ะ แอบตกใจเหมือนกัน ไม่คิดว่ามันจะกระโดดใส่แบบนี้”“แกเนี่ยนะ ทำแบบนี้ได้ไง” คนตัวสูงก้มลงไปดุเจ้าหมา มันทำหน้าจ๋อยราวสำนึกผิด แถมยังส่งเสียงหงิง ๆ จนดูน่าสงสารอีก“อย่าไปว่ามันเลยค่ะ แต่แกเนี่ยน้า เราไปรู้จักกันตอนไหนฮื้ม?”เธอช่วยแก้ต่างให้เจ้าหมาขนแดง หยัดกายลุกขึ้นมายืน พลางปัดเศษดินเศษหญ้าที่ติดตามชุดนักศึกษาออก แล้วก็เลื่อนมือมาลูบหัวมันด้วยความเอ็นดูริมฝีปากเย้ายวนคลี่ยิ้มกว้าง ส่งผลให้ดวงตาคู่สวยหยีเล็กเป็นขีดเดียว ภาพนางฟ้าคนสวยหยอกล้อกับสุนัขมันช่างมองแล้วเพลินตาดีเหลือเกินชายหนุ่มยังช่วยกำปลอกคอไอ้หมาหื่นเอาไว้ก่อน รอจนแน่ใจว่ามันเลิกกระดี๊กระด๊าเกินเหตุ จึงได้ยอมปล่อยมันเป็นอิสระ

คุณหนูสาวก้าวขึ้นสู่ตัวบ้าน ขณะที่กำลังจะเดินเลี้ยวไปทางห้องนอนตัวเอง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังจากชั้นบน ทำให้เธอเลือกที่จะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วยืนรอคนด้านบนไม่ผิดไปจากที่คิด เพราะรอเพียงไม่นาน ใบหน้าหล่อเหลาของบิดาก็ปรากฏขึ้น“เพิ่งกลับเหรอมีอา”หัวคิ้วคนเป็นพ่อขมวดเข้าหากัน ไล่มองหน้าลูกสาวที่ไม่ยอมกลับมากินข้าวด้วยกัน“ค่ะ พอดีพวกหวานกับขวัญชวนไปเดินเล่นที่ห้าง แล้วก็กินข้าวกัน” เธอกุเรื่องโกหกตอบกลับบิดาไป ใบหน้าสวยยังคงประดับยิ้ม“สนุกไหมล่ะ”“สนุกดีค่ะ”“ใช่สิ ถึงขนาดปล่อยพ่อแก่ ๆ นั่งกินข้าวอยู่คนเดียวเลยนี่”“โธ่ คุณพ่อแก่ที่ไหนกันคะ ยังหนุ่มยังแน่นขนาดนี้ แถมเจ้าตินกับคุณแม่ก็อยู่”ลูกสาวคนสวยรีบก้าวเข้ามากอดแขนบิดาเพื่อเอาใจบิดาขี้น้อยใจ เอียงศีรษะซบไหล่หนาของท่านพลางกะพริบตาปริบ ๆ จนไคโรระบายลมหายใจยาว ใจอ่อนยวบกับความน่ารักของลูกสาว“เอาเถอะ หนูไปพักผ่อนเถอะ พ่อแค่จะลงไปหยิบน้ำ”มือหนายกขึ้นลูบเส้นผมลูกน้อยอ่อนโยน ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ในสายตาคนเป็นพ่อลูกก็ยังคงเป็นเด็กน้อยใสซื่อเช่นเดิมเธอส่งยิ้มกลับไปให้ท่าน ไม่ลืมที่จะพูดเอาใจ“พรุ่งนี้ไม่ไปไหนแน่นอนค่ะ จะกลับมากินข้