Semua Bab ปฏิบัติการสอยนางฟ้า: Bab 41 - Bab 50

ทั้งคู่กอดก่ายคลอเคลียกันไม่ห่าง รอจนกระทั่งลมหายใจกลับมาเป็นปกติ ความกระดากอายก็อาบไล้ไปทั่วร่าง ย้อนนึกถึงคำพูดท่าทางของตัวเองก่อนหน้า แก้มใสก็เห่อร้อน“เจ็บไหมครับ...ขอโทษนะ พี่ทำหนูแรงหรือเปล่า”“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบเสียงตะกุกตะกัก เพราะจะโทษแอซตันก็ไม่ได้เนื่องจากเธอเป็นฝ่ายเรียกร้องเอง ซึ่งเขาก็จัดเต็มให้แบบชาตินี้เธอคงไม่มีทางลืมได้ลงแน่นอนร่างกายร้อนวูบขึ้นมาเพียงแค่นึกถึงบทรักแสนดิบเถื่อนเมื่อครู่ ส่งผลให้ช่องทางคับแคบกระตุกรัดแก่นกายชายหนุ่มแน่นขึ้นหัวคิ้วได้รูปเลิกขึ้น หลุบมองแฟนสาวด้วยความแปลกใจ“มีอา...”“คะ?”“อยากอีกแล้วเหรอครับ ถึงตอดพี่รัว ๆ แบบนี้” เขายกยิ้มเจ้าเล่ห์เอ่ยถามตรง ๆ ทำมีอาอับอายสุด ๆ รีบปฏิเสธรวดเร็ว“มะ...ไม่ใช่นะ! ไม่ไหวแล้วค่ะ หนูปวดไปหมดทั้งตัวแล้ว”ใบหน้าสวยแดงซ่านมุ่ยลง ยกเรื่องอื่นขึ้นอ้างพลางยกเรียวแขนปิดบังหน้าอกคู่สวยเอาไว้“หึหึ พี่ยอมเชื่อก็ได้...ไปอาบน้ำเถอะครับ หนูคงเหนียวตัวแล้ว”เธออยากจะปฏิเสธ แต่สายตาร้อนก็ทำให้เธอเม้มปากสนิท ไม่โต้เถียงสิ่งใดออกมาส่วนเชื่อมต่อหลุดออกจากกัน เกิดเป็นความวูบโหวงชวนใจสั่นสะท้าน เรียวขาเล็กหนีบแน่นก

หลายสัปดาห์ต่อมามหาวิทยาลัย Hตั้งแต่ที่หญิงสาวตัดสินใจมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับแฟนหนุ่ม ทั้งสองก็อยู่ในโหมดคลั่งรักเต็มรูปแบบ พวกเธอยังคงไปมาหาสู่กันเสมอ กินข้าว ดูหนัง เดินเล่นตามประสาคู่รักทั่วไป และเมื่อได้อยู่กันตามลำพัง แรงปรารถนาลึกล้ำก็มักจะครอบงำจิตใจจนไม่อาจต้านทานได้แอซตันยังคงดูแลใส่ใจ เทกแคร์เธอดีมาก และมากกว่าเดิมหลายเท่า ส่งผลให้ช่วงนี้นางฟ้าคนสวยของคณะบริหารเปล่งปลั่งจนใคร ๆ ก็สังเกตได้“แกว่าช่วงนี้พี่มีอาสวยขึ้นปะ”“พี่เขาก็สวยของเขามาตั้งนานแล้ว โอ๊ยดูสิ คนอะไร หน้าตาก็ดี บ้านก็รวย เรียนเก่ง แถมกีฬายังเด่นอีก”รุ่นน้องในชมรมแบดมินตันสองคนมองรุ่นพี่คนสวยในสนามด้วยสายตาชื่นชมไม่ปิดบังเหงื่อเย็นผุดขึ้นตามกรอบหน้าสวยล้ำ ดวงตากลมโตจับจ้องไปยังลูกขนไก่บนอากาศมุ่งมั่น ขยับโยกกายเพียงเล็กน้อยก็ตีโต้ลูกขาว ๆ กลับไปได้อย่างรวดเร็วเสื้อวอร์มขาวตัดฟ้าที่สวมเปียกชุ่ม แต่ถึงแบบนั้นก็ยังไม่สามารถมองทะลุไปยังผิวด้านในได้ คงมีแต่เรียวขายาวที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้นเท่านั้น ที่ทำให้เหล่าชายหนุ่มรอบสนามกระชุ่มกระชวยหัวใจ“ลูกออก! ยี่สิบเอ็ด ต่อ สิบเก้า พี่มีอาชนะค่า” เสียงรุ่นน้องอีกคน

กลางดึกคืนหนึ่งโรงแรมแกรนด์ เดอ ลาสแอซตันและกลุ่มเพื่อนเพิ่งกลับมาจากสนามแข่งของไอ้คิมหันต์ หลังจากการแข่งขันวันนี้ทีมของมันสามารถคว้าชัยชนะมาได้ ตอนแรกราชาก็เสนอว่าจะไปสนุกต่อที่ผับ แต่คนติดแฟนอย่างแอซตันก็งอแงบ่นไม่อยากไป ทั้งกลุ่มจึงตัดสินใจกลับมานั่งดื่มต่อที่คาสิโนแทน เพื่อให้คนคลั่งรักสามารถวิดีโอสวีตหวานกับแฟนสาวได้สะดวกรถสปอร์ตราคาเฉียดสิบล้านสี่คันทะยานเข้าสู่ลานจอดกว้าง เรียกสายตาสนใจ ตื่นเต้นจากกลุ่มบอดี้การ์ดด้านหน้าได้เป็นอย่างดี ไม่ใช่เพียงแค่ราคาที่สูงลิบ แต่ระดับความลิมิเต็ดหายากต่างหากที่พวกเขาตื่นตาหนุ่มผมน้ำตาลลูกชายเจ้าของคาสิโนก้าวลงมาจากรถสีแดงเพลิง ที่ถูกนำไปจอดแอบอยู่ด้านหลังเสียนานก้าวลงมาเป็นคนแรก ตามด้วยรถสีน้ำเงินซึ่งมีคิมหันต์เป็นเจ้าของ ส่วนรถปอร์เช่รุ่นเดียวกันแต่คนละสีก็มีเจ้าของคือคู่แฝดราชันและราชาจอดต่อท้าย ก้าวตามลงมาติด ๆการ์ดด้านหน้าแย่งกันวิ่งเหยาะ ๆ เพื่อรับหน้าที่นำรถหรูทั้งสี่คันไปจอดไว้ยังส่วนวีไอพี ใครก็ต่างอยากมีโอกาสได้ลองบังคับควบม้าเหล็กเหล่านี้ทั้งนั้นแอซตันมีสีหน้าเบื่อหน่ายเห็นได้ชัด สิ่งที่ทำขณะก้าวเข้าสู่ภายในคือหยิบโทรศัพท์มา

ร่างเล็กมองสำรวจความโอ่อ่าของตัวคฤหาสน์ แต่ละมุมของบ้านมีดอกไม้หลากหลายสีสันส่งกลิ่นหอมสดชื่นถูกวางประดับประดาไว้หลายจุด ให้ความรู้สึกอบอุ่น ผ่อนคลายเธอเดินตามเจ้าของบ้านเข้าไปในห้องรับแขก เครื่องเรือนทุกชิ้นดูออกเลยว่ามีราคาแพงมาก แต่ก็สามารถจัดตกแต่งออกมาให้ดูอบอุ่น สบายตา ไม่ทำให้แขกที่มาเยือนรู้สึกอึดอัดแม้แต่น้อยภายในห้องเต็มไปด้วยของใช้จำเป็นที่ใช้อยู่ทุกวัน แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเกะกะสายตาแต่อย่างใด“บ้านคุณแม่สวยจังเลยค่ะ” มีอาอดชมออกมาไม่ได้“จริงเหรอจ๊ะ แม่ก็แค่จัด ๆ วาง ๆ ไปเรื่อยนั่นแหละ”“คุณแม่ตกแต่งเองเหรอคะ”“ใช่จ้ะ แต่ก็แค่ตอนแรกนะ หลัง ๆ มาก็ให้แม่บ้านช่วยเก็บกวาดให้ดูเรียบร้อยเท่านั้น”“แบบนี้คุณแม่จบพวกสถาปัตย์มาแน่เลย” เธอลองคาดเดา เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากแม่แฟนได้ไม่ยาก“แม่เรียนนิเทศมาต่างหาก”“ว้าว ~ เก่งจังเลยค่ะ หนูไม่ค่อยมีหัวทางด้านนี้เลย”“ฮ่า ๆ แค่หยิบ ๆ จัด ๆ เท่านั้น...มา ๆ นั่งเถอะ หิวกันหรือยัง แม่ให้คนเตรียมชากับขนมเอาไว้ ทานรองท้องกันก่อนนะจ๊ะ”“ค่ะ”อิงฟ้าตบเบาะโซฟาข้างตัวส่งสายตาให้สาวสวยรุ่นลูกมานั่งข้างกายด้วยความเอ็นดู ซึ่งเธอก็อมยิ้มน่ารักแล้วมานั่ง

คฤหาสน์ครอบครัวมีอาหญิงสาวนอนกลิ้งอยู่บนเตียง ภายในกระสับกระส่ายบอกไม่ถูก เอาแต่เหลือบตามองมือถือข้างกาย รู้ดีว่าหลังจากแอซตันมาส่งเธอแล้ว เขาคงต้องกลับไปหาบิดาเพื่อพูดคุยเรื่องของเธอแน่ใบหน้าสวยหมองเศร้า เมื่อตนไม่เป็นที่ต้อนรับของครอบครัวเขาเธอพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ เหม่อมองเพดานว่างเปล่า ความคิดฟุ้งซ่านลอยเต็มหัวครืด ครืดเสียงโทรศัพท์เรียกความสนใจของมีอาได้ทันที เธอกระเด้งตัวขึ้นจากเตียงกดคว้ามันเพื่อรับสาย“ค่ะ”(หนูทำอะไรอยู่ครับ)“ก็นอนเล่น” เธอตอบเสียงแผ่วเบา ความกังวลเกาะแน่นเต็มอก(ทำไมน้ำเสียงเศร้าแบบนั้นล่ะครับ) เขาถามกลับด้วยความเป็นห่วง“พี่แอซตันไปคุยกับคุณพ่อมาหรือยังคะ”(...) ชายหนุ่มชะงักเงียบไปเมื่อเธอถามถึงบทสนทนารุนแรงของเขาและบิดาเมื่อครู่ อกแกร่งเหมือนถูกหินก้อนใหญ่ทับไว้ จำต้องบีบกำพวงมาลัยแน่นข่มโทสะในกาย“พี่แอซตัน...”(ไม่มีอะไรหรอกครับ หนูอย่าคิดมากเลย) ปลายสายปลอบเสียงนุ่มไม่อยากให้เธอต้องเป็นกังวล“พ่อพี่ เรียกคุยเรื่องหนูใช่ไหมคะ” มีอาอดถามออกไปไม่ได้(ไม่ใช่หรอกครับ ท่านคุยเรื่องงานกับพี่น่ะ พี่ไม่อยากรับช่วงต่อก็เลยทะเลาะกันนิดหน่อย...ส่วนเรื่องเมื่อ