Alle Kapitel von สาววายกระหายสวาท: Kapitel 21 – Kapitel 30

องศายังคงมองซัมเมอร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา ปลายนิ้วของเขายังคงขยับเบาๆ บนจุดอ่อนไหวบนกางเกงในเนื้อบางที่ตอนนี้ชุ่มไปด้วยความชื้นซัมเมอร์ตัวสั่นไปทั้งร่าง เสียงนุ่มทุ้มที่คุ้นเคยเหมือนดึงเธอเข้าสู่ความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินควบคุม เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามเบือนหน้าหนีสายตาคมที่จ้องมองเธอราวกับจะทะลุไปถึงจิตใจ“ไม่ต้องฝืนหรอกนะ... ให้พี่ช่วยหนูเถอะ พี่จะทำให้หนูรู้สึกดีจนหนูลืมทุกอย่างไปเลย”ซัมเมอร์กัดริมฝีปากแน่น หัวใจเธอเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมา ความอายยังคงก่อตัวอยู่ในใจ แต่ความต้องการที่ร่างกายส่งสัญญาณออกมาอย่างชัดเจนก็ทำให้เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะปฏิเสธอีกปลายนิ้วกดไปตามเนื้อผ้าบางที่ปกปิดส่วนอ่อนไหวของเธอ ซัมเมอร์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเขาคลึงติ่งเนื้อผ่านกางเกงในนั้น สัมผัสนั้นทั้งเบาและอ่อนโยน แต่กลับส่งความรู้สึกวูบวาบแล่นไปทั่วร่าง“อ๊า...พี่องศา แบบนั้นมันเสียวค่ะ” เสียงครางแผ่วพร่าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากโดยไม่ตั้งใจ องศายิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้า“แบบนี้ใช่ไหม ที่หนูต้องการ...” เขากระซิบถาม พร้อมกับเลื่อนมือเข้าไปใต้ขอบกางเกงใน ล้วงลึกเข้าไปสัมผัสส่วนนั้

แม้จะเข้าวัยเบญจเพสในอีกไม่กี่เดือน แต่ร่างกายของซัมเมอร์ไม่เคยถูกชายใดแตะต้องมาก่อน เธอเคยคิดว่าเธอจะเก็บสิ่งนี้ไว้ให้คนที่เธอรักที่สุดในชีวิต แต่ในตอนนี้ องศา ศิลปินที่เธอเคยคิดว่าอยู่ไกลเกินเอื้อม กลับกลายมาเป็นคนแรกที่เปิดโลกใบใหม่ให้เธอเข้าไปค้นหาสัมผัสของเขาช่างเร่าร้อน ทุกการเคลื่อนไหวที่เขากระทำ เหมือนมีเวทมนตร์ที่สะกดให้เธอหลงลืมความเขินอาย ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เคยมีอยู่เลือนหายไป ร่างกายของเธอตอบสนองต่อเขาอย่างไม่อาจควบคุมซัมเมอร์เคยทำเพียงลูบไล้ตัวเองเบาๆ ในคืนที่ความต้องการพุ่งพล่าน แต่นั่นเป็นเพียงสัมผัสภายนอกที่ไม่อาจเทียบได้กับสิ่งที่องศากำลังทำกับเธอในตอนนี้ ทุกจังหวะที่เขาสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางรัก ทุกการเสียวครูดที่สัมผัสกับผนังอ่อนภายใน ทำให้เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุน“พี่องศา หนูไม่เคยรู้เลยว่า...มันจะรู้สึกดีแบบนี้” เธอเอ่ยด้วยเสียงแผ่วพร่า สั่นระริกด้วยความเสียวที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ“พี่บอกแล้วไง หนูแค่ต้องปล่อยตัว ปล่อยใจ อย่าไปเกร็ง” องศาพูดพลางสอดนิ้วของตนกระแทกเข้าไปลึกขึ้น จนกระทบกับจุดซ่อนเร้นที่ไวต่อสัมผัสด้านในของเธอซัมเมอร์สะดุ้ง แอ่นสะโพกขึ้

องศายังคงปล่อยเสียงครางต่ำในลำคอเป็นระยะๆ ขณะที่มองดูซัมเมอร์ที่กำลังใช้เรียวลิ้นเล็กไล้เลียไปรอบแก่นกายไซซ์จัมโบ้ของตน“อืม...ดีมาก...แบบนั้นแหละ ซัมเมอร์ หนูเก่งจริงๆ” เขาเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาคมมองเธอด้วยความหลงใหลคำชมของเขาทำให้ซัมเมอร์ย่ามใจ เธอพาเรียวลิ้นของตัวเองไล้วนไปรอบท่อนเอ็นที่แข็งแกร่งและร้อนผ่าว ขณะที่อีกมือยังคงรูดรั้งลำแท่งไปพร้อมกัน เธอเลียวนรอบๆ โดยเฉพาะเน้นตรงบริเวณหัวหยักกับเส้นสองสลึง ซึ่งเป็นจุดที่เธอสังเกตว่าเขาตอบสนองมากที่สุด“ซี้ดส์...ดีมากเลยซัมเมอร์ อ้าส์...เสียวฉิบ!” องศาครางออกมาอีกครั้ง สบถกับตัวเอง ร่างกายกำยำเกร็งเล็กน้อยเมื่อปลายลิ้นของเธอแตะตรงจุดนั้นซ้ำๆ เขายกมุมปากยิ้มพอใจ ขณะที่มือใหญ่เอื้อมไปลูบผมเธออย่างเอ็นดูเสียงครางนั้นยิ่งเพิ่มความสนุกและความมั่นใจมากขึ้น เธอเลื่อนริมฝีปากเข้าหาปลายแท่ง ก่อนจะค่อยๆ ครอบปากลงไป ท่อนเอ็นร้อนผ่าวค่อยๆ เลื่อนเข้าไปในโพรงปากเล็ก ความรู้สึกอุ่นแน่นทำให้องศาเผลอสูดลมหายใจลึกแม้มันจะใหญ่มากและยาวจนเกินคาด ซัมเมอร์พยายามกลืนมันเข้าไป แต่เมื่อถึงครึ่งลำ หัวหยักก็ชนกับคอหอย จนไม่สามารถรับเข้าไปได้มากกว่านี้ เธอหยุดอยู

ถึงแม้ว่าซัมเมอร์จะไม่เคยมีเซ็กซ์มาก่อน แต่เธอก็โตพอที่จะเข้าใจสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ หัวใจถีบตัวแรงจนรู้สึกได้ ความตื่นเต้นและความหวาดหวั่นปะปนกันจนแทบแยกไม่ออกเธอยอมรับตรงๆ กับตัวเองว่า เธอมีอารมณ์กับองศา ผู้ชายที่เธอคลั่งไคล้มานาน เขาดูดีในทุกมุม ทั้งอ่อนโยนและดึงดูดจนเธอไม่สามารถต้านทานได้ แต่กระนั้นก็ยังมีเส้นบางๆ ที่รั้งเธอไว้ เส้นนั้นคือความคิดหัวโบราณที่ฝังรากลึกตั้งแต่เด็ก เธอถูกสอนให้รักนวลสงวนตัว ให้มอบร่างกายให้กับคนที่เธอต้องการแต่งงานด้วยเท่านั้น มันคือหลักการที่เธอยึดถือมาตลอดชีวิต การที่เธอมาถึงจุดนี้กับองศาได้ก็ถือว่าเธอยอมแหกกฎไปแล้วแต่เมื่อสเต็ปต่อไปกำลังใกล้เข้ามา เธอกลับเริ่มคิดหนัก ไม่ใช่แค่เพราะกลัวการเสียตัว แต่เธอยังกลัวสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า ขนาดที่ทั้งใหญ่และยาวนั้น ทำให้เธอเริ่มรู้สึกหวั่นใจองศามองดูใบหน้าของเธอที่เริ่มเปลี่ยนไป เขาเห็นแววตาที่ฉายชัดถึงความลังเลและความกังวล เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย กระซิบถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“หนูกลัวเหรอ”ซัมเมอร์เงยหน้ามองเขา ใบหน้าเรียวเล็กแดงจัด ก่อนพยักหน้าช้าๆ แววตาสุกใสเต็มไปด้วยความสับสน“ไม่ต้องกลัวน

ทั้งสี่คนเดินออกจากห้องพักในโรงแรมมุ่งหน้าไปยังร้านซูชิที่อยู่ถัดไปเพียงไม่กี่ก้าว โชคดีที่ฝนเริ่มตกลงมาเบาๆ ทำให้เหล่าแฟนคลับที่เคยมายืนรอหน้าโรงแรมเพื่อหวังจะเจอองศาพาที ต่างสลายตัวกลับไปคนละทิศละทาง ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูสงบขึ้นมากเมื่อมาถึงหน้าร้านซูชิ พนักงานต้อนรับพาทั้งสี่คนไปยังห้องไพรเวตที่ซินดี้แจ้งให้พนักงานโรงแรมช่วยโทรจองไว้ก่อนหน้านี้ ห้องส่วนตัวที่จองไว้เป็นห้องเล็กๆ สำหรับกินข้าวไม่เกินหกที่นั่ง ตกแต่งด้วยสไตล์ญี่ปุ่นแบบเรียบง่าย ให้ความรู้สึกเป็นส่วนตัวและผ่อนคลาย“จองไว้แบบนี้ก็ดีแฮะ” พาทีพูดขึ้นพลางมองไปรอบๆ อย่างพึงพอใจ “ไม่ต้องมานั่งหลบสายตาคนอื่นให้เมื่อย”“ก็บอกแล้วไง ฉันดูแลทุกอย่างเรียบร้อย กินแบบสบายใจ ไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาแอบถ่ายหรือมองแบบผิดสังเกต” ซินดี้เอ่ยพลางยิ้มกว้าง ยืดอกเหมือนภูมิใจกับการตัดสินใจของตัวเอง“แต่ฉันว่าร้านประจำของฉันน่าจะอร่อยกว่าร้านนี้นะ” องศาที่นั่งลงบนเบาะอย่างเกียจคร้าน บ่นอิดออดเบาๆ ก่อนซินดี้จะหันขวับไปดุเขาด้วยสายตา“ร้านประจำของแก? อยู่เงียบๆ ไม่ชอบ อยากโดนแฟนคลับรุมหรือไงยะ” เธอพูดพร้อมกับยกคิ้วขึ้น ก่อนพล่ามยาว “ลองคิดดูสิ กา