สาววายกระหายสวาท

ตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่ ซัมเมอร์ได้ดูแลศิลปินระดับแถวหน้ามาแล้วมากมาย ทั้งชายและหญิง ศิลปินไทยที่เธอเคยดูแลล้วนมีชื่อเสียงโด่งดัง เกาหลีไม่ต้องพูดถึง เพียงแค่ได้เจอไอดอลระดับแนวหน้าอย่างวงบอยแบนด์ชื่อดัง เธอก็แทบกรีดร้องในใจมาแล้วหลายครั้ง ไหนจะศิลปินจากจีนที่เธอเคยต้องใช้ภาษาจีนกลางเจรจารายละเอียดงาน หรือแม้แต่ครั้งที่ต้องดูแลทีมถ่ายทำภาพยนตร์จากจากฮอลลีวูด ที่บินตรงมาถ่ายทำฉากการจัดงานอีเวนต์ใหญ่ใจกลางกรุงชีวิตเหมือนจะเพอร์เฟกต์ แต่จริงๆ แล้วเธอก็แค่สาวโสดธรรมดา ที่มีทั้งงานหนักและความฝันเต็มหัว ซัมเมอร์มักถามตัวเองเวลานั่งคนเดียวบนโซฟาในห้อง ข้างกายมีแฟ้มงานแฟ้มใหญ่ที่หอบมาจากบริษัทต้องเคลียร์แม้ภายนอกเธอจะดูเข้มแข็ง แต่ลึกๆ แล้ว ซัมเมอร์ก็มีช่วงเวลาที่เหนื่อยล้าเช่นกัน การต้องเจอคนหลากหลายประเภทในแต่ละวัน ทำงานภายใต้ความกดดัน และต้องดูแลศิลปินระดับโลกที่มีมาตรฐานสูง ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่สิ่งที่ทำให้เธอผ่านมันมาได้ ก็คือพลังแห่งความสุขเล็กๆ ที่เธอได้รับจากด้อมองศาพาทีที่เธอรักแค่เห็นคลิปพี่องศายิ้มให้พาที หรือเห็นภาพที่พาทีแอบส่งสายตาให้องศา ร่างกายก็เหมือนได้ชาร์จแบตแล้วแต่

“ขออนุญาตแนะนำให้ทุกคนรู้จักน้องซัมเมอร์ค่ะ น้องเป็นหนึ่งในทีมของเรา จะเป็นผู้ดูแลและประสานงานโดยตรงสำหรับส่วนที่เกี่ยวกับการดูแลศิลปินค่ะ”ซัมเมอร์เบิกตากว้าง ทั้งอายและตกใจ มือที่ถือมือถือรีบพลิกหน้าจอลงแนบกับหน้าขาตัวเองอย่างไว หัวใจเต้นแรงจนแทบไม่เป็นจังหวะ“ซัมเมอร์เป็นคนเก่ง คล่องตัวมาก เธอพูดได้หลายภาษา แล้วก็มีประสบการณ์ทำงานกับศิลปินต่างชาติ รับรองได้เลยค่ะว่า เธอจะดูแลทั้งองศาและพาทีอย่างดีแน่นอน”เสียงชมเชยพรั่งพรูออกมาจากหัวหน้าของเธอ ทำให้ซัมเมอร์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกฉายแสงบนเวทีโดยที่ไม่ได้เตรียมตัว เธอสูดหายใจเข้าลึก พยายามยิ้มและลุกขึ้นยืนช้าๆ“สวัสดีค่ะ หนูชื่อซัมเมอร์นะคะ ขอบคุณพี่ๆ ที่ให้โอกาสหนูได้ช่วยดูแลโปรเจกต์นี้ หนูจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดค่ะ” เธอพูดจบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้มั่นคงที่สุดทว่ามีสายตาหนึ่งจ้องมาจนทำให้เธอต้องหลบ มันไม่ใช่สายตาขององศาหรือพาที หากแต่เป็นสายตาของ ซินดี้ ผู้จัดการส่วนตัวของทั้งสองคนซินดี้นั่งไขว่ห้างอยู่ที่มุมหนึ่งของโต๊ะประชุม ใบหน้าเรียบเฉยแต่สายตาคมกริบจ้องตรงมาที่ซัมเมอร์ราวกับกำลังตรวจสอบอะไรบางอย่าง“น้องซัมเมอร์คะ” เสียงข

ทว่าในวันถัดมา เธอกลับได้รับอีเมลยืนยันการเปลี่ยนแปลงเที่ยวบินที่ทำให้เธอถึงกับตาโต เมื่อพบว่าชื่อของเธอถูกใส่ลงในรายการตั๋วที่ถูกเลื่อนด้วย“อ้าว อะไรยังไงล่ะเนี่ย” เธอพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสียเล็กน้อย ขณะที่กดโทรหาฝ่ายเดินทางเพื่อเคลียร์เรื่องนี้[อ้าว พี่นึกว่าน้องซัมเมอร์จะเปลี่ยนด้วย] พี่เจ้าหน้าที่ถามกลับอย่างงงๆ“ไม่ค่ะ! หนูต้องการให้เลื่อนแค่สามคนคือพี่องศา พี่พาที แล้วก็คุณซินดี้ค่ะ” ซัมเมอร์พยายามอธิบาย“ตายแล้ว โทษทีค่ะน้องซัมเมอร์ พี่คงเข้าใจผิด แต่ว่าถ้าจะเลื่อนกลับ เกรงว่ามันจะมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมน่ะสิคะ แล้วพี่...เอ่อ...ก็อาจโดนตำหนิด้วย”“เอ่อ...ถ้าเป็นแบบนั้นก็ไม่เป็นไรค่ะพี่ ขอบคุณมากนะคะ” เธอตอบแบบปลงๆ ลอบถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ดีว่าการเปลี่ยนตั๋วใหม่อีกครั้งจะเป็นเรื่องยุ่งยากและเปลืองงบประมาณ ดังนั้นเธอจึงต้องจำใจยอมรับสถานการณ์นี้ไปโดยปริยายเมื่อวางสาย เธอนั่งลงกับโต๊ะทำงานพลางคิดในใจว่าแผนเดินเล่นชิลๆ ที่ญี่ปุ่นก่อนวันซ้อมใหญ่คงต้องพับไป“โอ๊ย...นี่มันโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่นะ” ซัมเมอร์คิดพลางถอนหายใจ แต่ในใจลึกๆ เธอก็รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยกับโอกาสที่จะได้ใช้เวลาใก

“สรุปจ้อจี้สินะ พี่พาทีไม่ได้มีซัมติงกับพี่องศาเลย ที่จิ้นมาตลอด เรามโนไปเอง คิดไปเองทั้งนั้น”เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ประดังเข้ามาในใจ ความจริงที่ปรากฏตรงหน้าคือพาทีไม่ได้แอบกิ๊กกับองศา แต่กลับมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับซินดี้ ผู้จัดการส่วนตัวของพวกเขาต่างหากไม่ได้ เธอต้องไม่บอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด เธอคิดในใจ น้ำเสียงของความกังวลก้องอยู่ในหัวเธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ถ้าหลุดออกไป อาจจะกลายเป็นระเบิดลูกใหญ่ เธอไม่รู้ว่ามันจะส่งผลกระทบต่อองศา พาที หรือแม้แต่ซินดี้มากแค่ไหน แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือเธอไม่ควรเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ แม้จะรู้สึกเหมือนโดนหักอกมาก็ตาม“ตั้งสติหน่อยซัมเมอร์ นี่มันเรื่องส่วนตัวของพี่เขา เราไม่ควรจะรู้สึกอะไรทั้งนั้น” เธอพยายามดึงตัวเองกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงหลังจากสงบจิตสงบใจ ทำธุระส่วนตัวเสร็จ เธอล้างหน้าล้างตาด้วยน้ำเย็น หวังว่าความชุ่มฉ่ำจะช่วยลดความว้าวุ่นลงบ้างเธอเดินกลับไปยังที่นั่งข้างองศาอย่างเงียบๆ ความเงียบรอบข้างช่วยให้เธอสงบลงเล็กน้อย แต่เมื่อเดินมาถึงที่นั่งของตัวเอง เธอกลับพบว่าองศาที่เมื่อครู่นอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ ตอนนี้ตื่นขึ้น

“จะว่าไป ตอนนี้ซัมเมอร์เป็นแฟนคลับระดับ VVIP แล้วน้า นี่มันยิ่งกว่าพวกท็อปสเปนเดอร์ซะอีก”ซัมเมอร์สะดุ้งกับคำแซวนั้น เธอรีบยิ้มตอบแก้เขิน“ไม่คิดเหมือนกันค่ะว่าวันหนึ่งจะได้นั่งข้างคนที่หนูชอบ...” เธอชะงักไปทันที รู้ตัวว่ากำลังจะหลุดคำว่า ‘ชอบ’ ออกมา ก่อนจะรีบเปลี่ยนคำพูดใหม่ “เอ่อ…หมาย...หมายถึงศิลปินที่หนูชื่นชอบน่ะค่ะ”“พี่ดีใจนะที่หนูซัมเมอร์ชอบพี่...เอ่อ...หมายถึงชอบเราสองคน”ราวกับถูกแซว คำพูดนั้นยิ่งทำให้ซัมเมอร์รู้สึกเขินหนักขึ้น เธอพยายามหันหน้าหนีมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่หัวใจยังเต้นแรงเกินควบคุมในความเงียบที่ตามมา ซัมเมอร์ได้แต่พยายามสงบใจตัวเอง ขณะที่องศาเอนตัวพักผ่อนอีกครั้ง แต่ในใจของเธอ กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ไม่อาจบรรยายได้ ทั้งความจริงที่เพิ่งค้นพบ และความใกล้ชิดที่ไม่คาดคิด และความรู้สึกใหม่ที่เริ่มผลิบานโดยไม่รู้ตัว“เอาล่ะ นอนได้แล้ว นอนเอาแรงไว้ พรุ่งนี้ซ้อมใหญ่ น่าจะหนักน่าดู” น้ำเสียงขององศาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่ยังแฝงความเป็นกันเอง ก่อนซัมเมอร์หันไปพยักหน้ารับ...แต่สิ่งที่เขาทำต่อจากนั้นต่างหากที่ทำให้เธอแทบลืมหายใจองศายกมือขึ้น ใช้ปลายนิ้วกลางก