Semua Bab Naglalagablab na Lihim ng CEO!: Bab 491 - Bab 500

Dahil ang punit ay nasa inner cuff ng kaliwang braso niya, kailangan kong lumapit nang husto. Halos nakasubsob na ang mukha ko sa dibdib niya.Bumilis ang tibok ng puso ko.Naamoy ko na naman ang pabango niya—isang pinaghalong sandalwood, musk, at ang natural na amoy ng kaniyang katawan na parang nakakalasing. Naririnig ko ang mabagal at kalmadong paghinga niya, kabaligtaran ng nagwawalang sistema ko.Nanginginig ang mga kamay kong nag-thread ng sinulid sa karayom.“Are you shaking, clumsy?” paos na bulong niya mula sa itaas. Ang boses niya ay dumaloy pababa sa gulugod ko, nagpataas ng mga balahibo ko sa batok.“H-Hindi ah,” pilit na tanggi ko, kinakagat ang ibabang labi ko para mag-focus sa tinatahi ko. “S-sadyang mahirap lang talaga makita yung butas ng karayom.”Naramdaman ko ang paggalaw ng dibdib niya, tila nagpipigil ng tawa. “Or maybe you’re just distracted. I told you, I don't bite.”“W-Wag ka ngang magulo, Sir!” inis ngunit mahinang suway ko. Tumingala ako nang bahagya para t

Pagkarating na pagkarating namin sa Manila mula sa tatlong araw na VVIP business trip sa Macau, pilit kong ibinabalik ang sarili ko sa reyalidad.Kailangan kong umayos. Kailangan kong kalimutan ang nangyari sa Macau—ang pagmamasahe ni Hunter sa namumulikat kong binti, ang mga titig niya sa gitna ng dilim, at ang nakakairitang simpleng paghahanap niya sa akin sa gitna ng napakaraming tao.Trabaho lang 'yun. Part of the VIP service package, 'ika nga“Ms. Alvarez!”Nabalik ako sa realidad nang marinig ko ang matinis na boses ni Brenda, ang senior fashion consultant ng Saviano.Nagmamadali siyang lumapit sa desk ko sa second floor ng headquarters. Tagaktak ang pawis sa noo niya kahit napakalakas ng aircon sa buong gusali.“B-Bakit po, Miss Brenda?” mabilis kong naisara ang hawak kong sketchpad.“Naku, Rye! Patay tayo!” natatarantang hila niya sa braso ko. “Yung ipinagawang custom silk suit para sa press conference ni Mr. Saviano ngayong hapon... nagkaroon ng malaking problema sa supplier!

Gabi na nang matapos ang press conference at ang mga sunod-sunod na meeting ni Hunter. Halos makatulog na ako sa mahaba at malambot na sofa sa opisina niya kakahintay.Bakit ba kasi hindi pa niya ako pinauwi?!Bumukas ang pinto at pumasok si Hunter, mukhang pagod pero nananatiling matikas. Sumunod si Gregor na may dalang dalawang paper bag mula sa isang sikat at napakamahal na restaurant.Inilapag ni Gregor ang mga pagkain sa glass coffee table sa harap ko. “Your dinner, Ms. Alvarez. Boss’s orders.”Bago pa ako makapagpasalamat, tahimik na lumabas si Gregor.Lumapit si Hunter, tinanggal ang suit jacket niya, at itinapon iyon sa kabilang upuan. Naupo siya sa single sofa sa tapat ko, binuksan ang unang kahon ng pagkain.“Eat,” utos niya nang hindi ako tinitingnan. “You look pale. The baggage needs nutrients.”Inirapan ko siya pero hindi na ako umangal. Sobrang bango ng pagkain—steak, mashed potato, at sariwang salad. Hindi pa ako kumakain mula kaninang tanghali dahil sa kaba sa nangyari

Isang napakagandang babae.Matangkad, balingkinitan, at nakasuot ng isang hapit na hapit na red silk gown na may napakataas na slit. Base sa mga bulungan sa paligid ko, siya si Cassandra, ang kaisa-isang anak ng pinakamalaking real estate magnate sa buong bansa.Nakita ko kung paano ngumiti si Cassandra kay Hunter. Isang mapang-akit at kumikinang na ngiti. At ang mas malala... hinawakan niya ang braso ni Hunter.Hindi lang iyon. Lumapit pa siya nang sobra, halos idikit na niya ang dibdib niya sa braso ng boss ko habang may ibinubulong dito. Tumawa si Cassandra, ibinabato ang kaniyang ulo patalikod bago muling hinaplos ang lapel ng suit ni Hunter.At si Hunter? Hindi siya lumayo.Nanatili siyang nakatayo roon, seryosong nakikinig sa babae, pero hindi niya tinabig ang kamay nito. Sa katunayan, binigyan niya pa ito ng isang tipid na ngiti—ang klase ng ngiti na ginagamit niya kapag may gusto siyang makuha sa isang business deal.Biglang may kung anong matalim na bagay ang bumaon sa dibdib

Tahimik sa loob ng sasakyan.Napakabigat ng hangin. Ang tanging maririnig ay ang mahinang tunog ng makina at ang mabibigat na paghinga ni Hunter sa tabi ko.Nakapikit siya, nakasandal ang ulo sa headrest, at mahigpit na nakakuyom ang mga kamao niya sa kaniyang hita. Halatang nagpipigil ng matinding emosyon.Ako naman ay nakasiksik sa kabilang dulo ng pinto, pilit na inilalayo ang sarili ko.Nag-iinit ang ulo ko. Bakit ba siya ganyan?! Kanina, hinayaan niyang landiin siya ng Cassandra na 'yon! Tapos nung may kumausap lang sa aking lalaki, parang gusto niya na itong patayin?!“Bakit mo ginawa ‘yon?” basag ko sa katahimikan. Hindi ko na mapigilan.Dumilat siya. Tiningnan niya ako mula sa gilid ng mga mata niya. Ang talim.“Ginawa ang alin?” malamig niyang tanong.“Yung kanina! Kay Mr. Alcantara! Nag-uusap lang kami, Mr. Saviano. Nag-offer lang yung tao ng juice kasi nakita niyang nakatayo ako mag-isa! Wala kaming ginagawang masama para ipahiya mo siya nang ganoon at idamay pa ang negosyo