Lahat ng Kabanata ng Naglalagablab na Lihim ng CEO!: Kabanata 471 - Kabanata 480

“Who hurt you?”Nanigas ang buong katawan ko habang nakaluhod sa harapan niya, sa gitna ng nagkalat na mamahaling cufflinks. Ang kaniyang magaspang na hinlalaki ay nanatiling nakadampi sa pisngi ko, mainit at tila nag-iiwan ng paso sa aking balat.Gusto kong sumigaw.Gusto kong isumbong sa kaniya ang lahat. Gusto kong sabihin na ang lalaking ipinagtatanggol ko, ay ang dahilan kung bakit marami akong iniisip ngayon bukod sa pagbubuntis ko.Pero anong karapatan kong magreklamo tungkol sa lalaking tumanggap sa akin?At higit sa lahat, bakit sa kaniya pa ako magsusumbong?Mabilis kong iniwas ang mukha ko mula sa haplos niya. Pilit akong tumayo, kahit na nanginginig ang mga tuhod ko, at mabilis na nag-ayos ng aking sarili.“W-Wala po, Sir,” nanginginig na sagot ko, iniiwasan ang kaniyang madidilim na mata na tila pilit binabasa ang kaluluwa ko. “S-Stress lang po sa trabaho. Pasensya na po sa abala. I-Iligpit ko na po itong mga nahulog ko.”Hindi siya nagsalita. Nanatili siyang nakaluhod sa

Nanggigil ako. Ang yabang!“Alam kong resibo 'yan! Ang tinatanong ko, bakit?! Bakit nagbabayad ang kumpanya niyo ng apartment ko?! Bakit niyo binayaran ng buo ang maternity package ko sa St. Luke's?! Bakit biglang naging dalawang daan at limampung libo ang laman ng bank account ko?!”Ang boses ko ay halos umalingawngaw sa loob ng opisina niya. Humihingal ako sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko.“I am a wardrobe assistant, Hunter! Hindi ako CEO! Hindi ako asawa ng bilyonaryo! Wala akong karapatang makatanggap ng ganitong klaseng pera!”Tinitigan niya ako. Walang nagbago sa ekspresyon ng kaniyang mukha. Hindi siya natinag sa pagsigaw ko. Sa halip, dahan-dahan siyang tumayo mula sa kaniyang silya. Ang kaniyang matangkad at dambuhalang presensya ay muling nagpadilim sa paligid ko.“You are VVIP Head Stylist now,” malamig na sagot niya, ang boses ay kalmado ngunit may nakatagong awtoridad na hindi pwedeng suwayin. “I demand perfection from my employees. I demand all their time, their focu

“ Kaya... kaya please, hindi ko po kailangan ang pera ninyo.”Isang mahaba, nakakabingi, at nakakapasong katahimikan ang namayani sa buong opisina.Tinitigan lang ako ni Hunter. Ang mga mata niya ay walang emosyon, ngunit sa kaibuturan nito, alam kong nababasa niya ako.He looked like he knows I’m lying.“Very well,” malamig na sagot niya pagkatapos ng mahabang pagpapakiramdaman namin. Naglakad siya pabalik sa kaniyang mahogany desk, tuluyang tinalikuran ako. “If you’re so proud and independent, then consider the hospital bills and the apartment as part of your VVIP salary package. It is standard corporate protocol for key employees. I don’t care about your personal life, Alvarez. I only care about your output.”Bumalik ang pormal at malamig niyang tono. Ang CEO persona niya na palaging nagsusungit sa akin.Umupo siya sa kaniyang swivel chair at binuksan ang isang folder sa mesa, tila ba biglang nawalan na siya ng pakialam sa existence ko.“You’re dismissed. Get out of my office,” uto

Habang lumalaki ang hinala kong alam na ni Hunter ang totoo, mas lalo naman akong naguguluhan sa mga ikinikilos ng sarili kong boyfriend.Kagabi, umuwi si Tristan sa apartment. Gising pa ako, nakaupo sa maliit na sofa habang umiinom ng gatas. Pagbukas ng pinto, inasahan kong aamoy semento o pawis siya dahil sa construction, pero hindi.Pumasok si Tristan na amoy alak, sigarilyo, at... mamahaling cologne.“Babe! Gising ka pa pala!” masayang bati niya, medyo namumula ang mga mata at halatang tipsy.Kumunot ang noo ko. Tumayo ako at nilapitan siya. “Tristan? Saan ka galing? Akala ko ba nag-overtime ka sa site?”“Ah... oo! O-Overtime nga!” utal na sagot niya, mabilis na umiwas ng tingin habang hinuhubad ang sapatos niya. “Pero nag-celebrate kami. I had a successful job!”Inilabas niya ang isang makapal na bundle ng pera mula sa bulsa ng jacket niya at ipinatong sa ibabaw ng mesa.Nanlaki ang mga mata ko. Libo-libo iyon! Hindi bababa sa two-hundred thousand.“S-Saan mo nakuha 'yan?!” gulat

“It’s too fucking simple! Accept her—”“I fucking did! Tinaggap ko parin ang babaeng binuntis mo! I still make her think I love her!”Mahigpit niyang hinablot ang kuwelyo ng jacket ni Tristan at marahas na hinila ito pataas, halos masakal ang lalaki.“You call leaving a pregnant woman alone in a freezing apartment, crying, while you blow off two million pesos on my Baccarat tables holding up your end of the deal?!”Umuubo ngunit lumalaban ng tingin si Tristan. Wala na siyang pakialam kung mamatay siya ngayon. Wasak na ang ego niya, wasak na ang karera niya, at ang nag-iisang babaeng minahal niya ay dinungisan ng mismong lalaking sumasakal sa kaniya ngayon.“Engineer ako, Saviano!” nanggagalaiting sigaw ni Tristan sa mukha ni Hunter, ang mga mata ay nanlilisik sa galit.“May pinag-aralan ako! May direksyon ang buhay ko! Tingin mo ba ginusto kong tanggapin ang maruming limos mo?! Kung hindi lang ako na-trap sa project ko, kung hindi ko lang nadispalko ang pondo ng kumpanya dahil sa isan