Todos los capítulos de Naglalagablab na Lihim ng CEO!: Capítulo 501 - Capítulo 510

Nahinto si Hunter sa pagpirma. Ang kaniyang panulat ay nanatiling nakadiin sa papel. Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin. Ang kaniyang madidilim at nakakamatay na mga mata ay dumiretso sa akin.Walang kumurap sa aming dalawa.“Y-Yes, po,” pilit kong sagot kay Madam Valeria, pero ang mga mata ko ay nakatutok lang kay Hunter, sinusubukan kong basahin kung ano ang tumatakbo sa isip niya.“Oh, how wonderful!” pumapalakpak na sabi ni Madam Valeria, hindi napapansin ang nakakapasong tensyon sa pagitan namin ng CEO niya. “A baby is a true blessing! How many months? And who is the lucky father? He must be so proud of you, working so hard for a billionaire’s company while carrying his child!”Kung nakakamatay lang ang kaba, kanina pa ako bumagsak sa carpeted na sahig.Ang mga mata ni Hunter ay unti-unting nanlamig. Ang kaniyang panga ay umigting. Walang kahit anong salitang lumabas sa bibig niya, pero ang katahimikan niya ay mas nakakabingi kaysa sa isang sigaw. Nakatitig lang siya sa akin,

Rye's POVDalawang araw.Dalawang araw na rin simula noong huli kaming magkausap ni Hunter.Napaka-perpekto ng trabaho ko. Wala na akong naririnig na asar. Wala na akong nakikitang mapang-asar na ngiti. Kapag may fitting, nandoon siya, nakatayo nang tuwid, hindi gumagalaw, at hindi nagsasalita maliban kung tungkol sa negosyo.At ako naman itong si tanga, na tuwing gabi, pilit iniiyakan ang katahimikang iyon habang hinihintay si Tristan na umuwi.“Rye! Bakla, tulala ka na naman diyan sa sketchpad mo!”Napabalikwas ako nang hampasin ni Mia ang balikat ko. Nasa pantry kami ng Saviano HQ, kumakain ng lunch. Si Ana ay abala sa pagnguya ng kaniyang salad.“H-Ha? Wala, iniisip ko lang kung anong shade ng gray ang bagay kay Mr. Saviano bukas para sa meeting niya sa mga Japanese investors,” palusot ko, mabilis na isinara ang notebook ko.“Sus. Bukambibig mo lagi ang boss mong yan na demonyo,” asar ni Ana, nakataas ang kilay. “Akala ko ba galit ka d'on? Tsaka…” sandali itong tumigil na parang k

Rye's POV“Fix my tie, Alvarez,” malamig na utos niya, ibinalik ang sarili sa pagiging boss ko. “We have an event to attend.”Wala akong nagawa kundi ang lumapit. Kinuha ko ang dulo ng navy blue na necktie at dahan-dahang isinabit iyon sa kaniyang leeg. Nanginginig ang mga kamay ko.Hindi ako makapagsalita. Hindi ko maintindihan. Pakiramdam ko may malaking mali sa lahat ng nangyayari. Pero habang nakatingin ako sa matigas niyang panga, parang gusto kong itanong ang lahat.Lalong-lalo na noong sinabi niyang, ‘I paid him so he can fix his mess, go home to you, and do his damn job as the father of your child.’“Paid?” nanginginig na bulong ko, hindi na mapigilan ang sarili. Ang mga mata ko ay nag-angat para salubungin ang madidilim niyang paningin. “Anong ibig mong sabihin sa paid, Mr. Saviano? Binayaran mo ang boyfriend ko para panindigan ako?”Huminto ang paghinga ko nang biglang hawakan ni Hunter ang parehong pulso ko. Mahigpit. Nagbabanta.“I gave him the capital he begged for,” mala

“Wala akong karapatan?” mababa, nanginginig, at nakakamatay na bulong ni Hunter.Bago ko pa maproseso ang nangyayari, lumapit siya. Isang hakbang. Dalawang hakbang. Hanggang sa umatras ako at tumama ang likod ko sa pader.Inilapag niya ang magkabilang kamay niya sa pader sa gilid ng ulo ko, kinukulong ako nang tuluyan. Ang matigas niyang dibdib ay halos dumikit na sa akin. Ang kaniyang mainit na hininga ay tumatama sa mukha ko.“Don’t you ever tell me what rights I have, Rye,” garalgal na bulong niya. Ang mga mata niya ay nag-aapoy sa matinding sakit at pagpipigil. “What do you want me to do? Just stand here, watching another man claim... claim what is yours, and you tell me I don’t have the right to get mad when some sleazebag touches y—my employee?! I have a right as your… your boss!”Napasinghap ako. Ang puso ko ay parang sasabog. Kinahakabahan ako ng sobra! Bakit parang sa tono ng pananalita niya… bakit parang alam niyang siya ang ama ng dinadala ko. O baka alam naman talaga niya?

“Akin na 'yan!” sigaw ni Tristan, mabilis na lumapit at marahas na hinablot ang laptop mula sa mga kamay ko. Isinara niya iyon nang malakas, ang tunog ay umalingawngaw sa buong apartment.Napasinghap ako. Tiningnan ko siya, hindi makapaniwala sa nakikita ko. Ang lalaking minahal ko. Ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng buhay ko, ng hinaharap ng anak ko.“Nagsusugal ka,” nanginginig na bulong ko. Ang tuhod ko ay parang gustong bumigay. “Naubos ang pondo ng project mo dahil isinugal mo sa Nocturne. Ginamit mo ang pera ng kliyente mo para sa bisyo mo.”“Hindi 'yon bisyo!” desperadong sigaw niya, pilit na lumalapit sa akin pero mabilis akong umatras. “Ginawa ko 'yon para mapalago ang pera! Para sa atin! Gusto kong makabili tayo ng sariling bahay bago lumabas ang baby! Gusto kong mabigyan ka ng magandang buhay na hindi ko maibigay gamit lang ang sweldo ko!”“Wag mong gamitin ang anak ko sa mga kalokohan mo, Tristan!” umiiyak na bulyaw ko, itinuro ko siya gamit ang nanginginig kong daliri. “H