Library

Search

Home / Romance / Naglalagablab na Secrets and Revenge / Chapter 511 - Chapter 520

All Chapters of Naglalagablab na Secrets and Revenge: Chapter 511 - Chapter 520

532 Chapters

Rye 96:

Bzzzt. Bzzzt.Nakatitig lang ako sa nagliliwanag na screen ng cellphone ko.Hunter Saviano Calling...Ang pangalang kanina lang ay nagbibigay sa akin ng kakaibang kaba at pagkalito, ngayon ay tila isang nakakalasong sumpa.Parang may malamig na kamay na biglang pumulupot sa leeg ko, sinasakal ako, pinipigilan akong huminga. Nag-uunahang tumulo ang mga luha sa mga mata ko, ngunit sa halip na humikbi, isang mapait at malamig na tawa ang kumawala sa mga labi ko.Hunter Saviano. Ang lalakeng umangkin sa akin. Ang lalakeng nakabuntis sa akin. Ang lalakeng, sa kabila ng lahat ng pera at kapangyarihan niya, ay mas piniling magbayad ng ibang tao para lang hindi niya panagutan ang sarili niyang dugo't laman.Binayaran niya si Tristan. Ginamit niya ang pera para bilhin ang katahimikan at obligasyon. Kaya pala. Kaya pala naging mabait si Tristan. Kaya pala tanggap na tanggap niya ang bata. Kaya pala andaming pera ni Tristan pampasugal sa Nocturne.Lahat ng iyon, galing sa ama ng anak ko. Sa lala

Last Updated : 2026-08-31

Rye 97:

Kinabukasan, pumasok ako sa trabaho na parang walang nangyari.Nakasuot ako ng simpleng black slacks at oversized na puting long-sleeve polo para itago ang bahagyang umbok ng tiyan ko. Inayos ko ang buhok ko at naglagay ng light makeup para itago ang pamumutla at nangingitim na ilalim ng aking mga mata.“Uy, Rye! Ang aga natin ah!” bati ni Ana pagkaakyat ko palang sa department floor. May hawak siyang kape at nakangiti nang malapad. “Musta kayo ni Tristan? Umuwi na ba siya kagabi?”Tiningnan ko siya. Hindi na ako nagpalusot pa at pinagtanggol pa si Tristan.“Wala na kami, Ana,” kalmado at kaswal na sagot ko.Muntik nang maibuga ni Ana ang kape niya. Nanlaki ang mga mata niyang lumapit sa akin. “Ano?! Teka, seryoso ba 'yan?! Bakit? Anong nangyari?! May third party ba? Naku, sabi ko na nga ba eh!”“Wala. Ayoko na lang,” tipid na sagot ko. “Hindi kami magkakasundo. Wag na natin pag-usapan, okay? Marami pa tayong aayusin para sa VVIP fitting mamaya.”Hindi ko na hinintay ang reaksyon niya

Last Updated : 2026-08-31

Rye 98:

“Wala kayong karapatang mangialam sa personal na buhay ko. Kung ano man ang nangyari kagabi, labas na kayo doon.”Nakita ko ang pag-igting ng panga niya..Hindi ko na siya binigyan ng pagkakataong makasagot. Binuksan ko ang pinto at tuluyang lumabas ng fitting room, iniwan siyang nakatayo doon.Paglabas ko sa Saviano Tower nang hapong iyon, dumaan muna ako sa bangko.Ginamit ko ang kalahati ng limang daang libo ni Hunter at ang mga nasahod ko nitong nakaraang buwan, dineposito ito sa isang bagong bank account na binuksan ko sa ilalim ng pangalan ng isang malayong tiyahin ko. Ang natitirang cash ay inilagay ko sa isang selyadong envelope sa loob ng bag ko.Pagkatapos, pumunta ako sa isang maliit na electronics shop sa Quiapo. Bumili ako ng isang mumurahing keypad phone at dalawang bagong prepaid SIM cards.Nang makarating ako sa apartment, kinuha ko ang luma kong smartphone. Tiningnan ko ang mga messages. Maraming messages galing kay Ana, kay Mia, at... dalawampung missed calls mula k

Last Updated : 2026-08-31

Rye 99:

BLAG!Umalingawngaw ang tunog ng pagkabasag ng pinto nang walang-awang sipain ni Hunter ang pinto ng apartment ni Rye.Gumuho ang kahoy na hamba at tuluyan itong bumukas. Pumasok siya, mabilis at nag-aapoy sa galit at kaba. Sumunod si Gregor sa likuran niya.“Rye!” sigaw ni Hunter, ang baritonong boses niya ay nanginginig. “Crystal Rye!”Binuksan niya ang kwarto. Walang tao. Binuksan niya ang banyo. Walang tao.Bumalik siya sa sala. Ang dibdib niya ay mabilis na umaangat at bumababa. Madilim ang paningin niyang pinasadahan ang buong lugar.Wala na ang mga personal na gamit sa loob. Wala na ang mga sapatos ni Rye sa raketa.“She's gone, Sir,” mahinang deklarasyon ni Gregor matapos suriin ang kwarto. “Her clothes are gone. She packed light. Mabilis ang pag-alis niya. Hindi natin siya naabutan.”Napasabunot si Hunter sa sariling buhok. “Fuck! Why did you even let her out of your fucking sight, Gregor!”Sandaling hinantakutan si Gregor, hindi niya alam kung anong irarason niya kung bakit

Last Updated : 2026-08-31

Rye 100:

CRYSTAL RYE’S POVAng malamig at mausok na hangin ng bus terminal sa Pasay ay sumalubong sa akin.Alas-kwatro ng hapon, ngunit pakiramdam ko ay hatinggabi na sa sobrang bigat at dilim ng buong paligid ko. Mahigpit ang hawak ko sa strap ng itim na duffel bag na nakasampay sa balikat ko. Ito lang ang dala ko. Ito lang at ang batang nasa sinapupunan ko.Naglakad ako nang mabilis, nakayuko, at pinipilit na itago ang mukha ko sa ilalim ng isang itim na baseball cap. Bawat busina ng mga sasakyan, bawat sigaw ng mga konduktor, at bawat hakbang ng mga taong nagmamadali ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko.Paranoia.Pakiramdam ko, bawat lalaking nakasuot ng itim na jacket o pormal na damit ay tauhan ni Hunter. Pakiramdam ko, anumang oras ay may dadaklot sa braso ko at kakaladkad sa akin pabalik sa impyernong tinakasan ko.“Miss, saan po kayo?” tanong ng isang barker na biglang humarang sa daanan ko.Napatalon ako sa gulat at halos mabitawan ko ang bag ko. Mabilis akong umatras, ang isang kamay

Last Updated : 2026-08-31

Rye 101:

“The men found Tristan,” direktang ulat ni Gregor. “Naharang nila sa isang illegal gambling den sa Quezon City. Hawak na nila siya ngayon sa warehouse.”Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot kay Hunter. Ang desperasyon sa mga mata niya ay biglang napalitan ng isang malamig at purong galit. Ang mga ugat sa kaniyang leeg at braso ay lumitaw habang unti-unting naikuyom ang kaniyang mga kamao.Kung may isang taong dahilan kung bakit nagkagulo ang lahat ng ito, kung bakit nalaman ni Rye ang totoo, at kung bakit pakiramdam ni Rye ay kailangan nitong tumakas... ito ay walang iba kundi ang lalakeng binayaran niya para maging proteksyon sana ng mag-ina niya.“Send a team ahead to Batangas port to intercept her bus,” pabulong ngunit madiin na utos ni Hunter. Ang kaniyang boses ay tila yelo na nakakapaso. “Ikaw, Gregor... dalhin mo ako kay Tristan.”Ang lumang warehouse sa Quezon City ay amoy kalawang, sigarilyo, at takot.Bago pa man tuluyang makapasok si Hunter sa loob, naririnig na niya

Last Updated : 2026-08-31

Rye 102:

She’s pregnant with someone who doesn’t want them.Iyon ang narinig ni Rye. Iyon ang pinaniwalaan ni Rye.Kaya pala.Kaya pala ganoon ang tingin nito sa kaniya kanina sa fitting room. Malamig. Puno ng pait.Inisip ni Rye na ang pagbabayad niya kay Tristan ay isang paraan ng pagtanggi. Inisip nitong pandidiri ang dahilan kung bakit niya piniling ilihim ang totoo.Hindi nito alam na ginawa niya iyon para protektahan silang mag-ina mula sa marahas na mundong ginagalawan niya.Hindi nito alam na araw-araw siyang nababaliw sa kagustuhang angkinin ang mga ito, ngunit mas pinili niyang magtiis para lang mabigyan si Rye ng normal at ligtas na pamilya.Pero ang mismong ginamit niyang proteksyon ang tuluyang sumira sa kanila.Ang mismong pader na itinayo niya para ilayo si Rye sa panganib ang ginamit ni Rye para layuan siya.“Sir...” nag-aalalang tawag ni Gregor, lumapit nang bahagya nang mapansin ang pagkawala ng kulay sa mukha ng boss niya.Napapikit nang mariin si Hunter. Humugot siya ng isan

Last Updated : 2026-08-31

Rye 103:

CRYSTAL RYE'S POVKinabukasan, nagising ako sa ingay ng pagtilaok ng mga manok at ang mahinang hampas ng alon mula sa di-kalayuan.Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Ang kisame na gawa sa lumang plywood ang unang sumalubong sa paningin ko, malayong-malayo sa puti at malinis na kisame ng apartment namin ni Tristan sa Maynila. O sa naglalakihang glass windows ng opisina ni Hunter.Bumangon ako at napahawak sa baywang ko. Matigas ang kama. Ang manipis na foam ay hindi sapat para saluhin ang bigat ng katawan kong unti-unti nang nagbabago dahil sa pagbubuntis.Iginala ko ang paningin ko sa buong kwarto. Maliit. Mainit. Ang umiikot na electric fan sa gilid ay parang nagbubuga lang ng mainit na hangin.Ito na ang bagong reyalidad ko.Wala nang aircon. Wala nang malambot na sofa. Wala nang opisina.At higit sa lahat... wala na akong kilala kahit sino.Napabuntong-hininga ako at dahan-dahang hinaplos ang tiyan ko na bahagya na ring umuumbok. “Good morning, baby. Tayo na lang talaga nga

Last Updated : 2026-09-02

Rye 104:

THIRD PERSON'S POVBZZZT. BZZZT. BZZZT.Ang nakakabinging ugong ng makina ng itim na helicopter ay dahan-dahang humina nang lumapag ito sa pribadong helipad sa labas ng Roxas City.Bago pa man tuluyang huminto ang pag-ikot ng elisi, marahas nang binuksan ni Hunter ang pinto at tumalon pababa.Ang kaniyang panga ay matigas, ang itim na suit jacket ay naiwan na sa Maynila, at ang puting polo niya ay gusot-gusot na dahil sa walang tigil na pagkilos at kawalan ng tulog.Sa baba ng helipad, tatlong itim na SUV ang naghihintay, napapalibutan ng halos dalawampung armadong tauhan ng Saviano na pinangunahan ng advance team na ipinadala niya.Mabilis na sumalubong si Gregor, may hawak na tablet.“Sir,” bati ni Gregor, ang boses ay seryoso at diretso.“Where is she?” malamig ngunit nagbabantang bungad ni Hunter. Ang kaniyang madidilim na mata ay nag-aapoy, tila handang pumatay ng sinumang magbibigay sa kaniya ng maling sagot.“We scoured the entire Batangas-to-Capiz Roro manifest, Sir,” ulat ni

Last Updated : 2026-09-02

Rye 105:

CRYSTAL RYE'S POVAlas-siyete ng gabi.Tahimik sa loob ng kwarto ko. Tanging ang huni ng mga kuliglig at ang ugong ng lumang electric fan ang maririnig.Nakaupo ako sa lapag, sa ibabaw ng manipis na banig, habang kumakain ng hapunan. Isang platong kanin at piniritong itlog.Walang lamesa kaya sa kandungan ko na lang ipinatong ang plato.Habang sumusubo, biglang tumulo ang isang luha mula sa mata ko at pumatak diretso sa kanin. Mabilis ko itong pinunasan gamit ang likod ng kamay ko, pero sunod-sunod na bumagsak ang iba pa.Napahikbi ako, halos mabulunan sa kinakain ko. Ibinaba ko ang plato sa lapag at niyakap ang mga tuhod ko, itinatago ang mukha ko.Sobrang hirap. Sobrang bigat.Hindi lang ang kawalan ng pera o ang matigas na higaan ang nagpapahirap sa akin ngayon. Ang kalungkutan ang dahan-dahang pumapatay sa akin.Na-miss ko sina Ana at Mia. Na-miss ko yung maingay naming pantry sa agency. Na-miss ko yung amoy ng kape sa umaga habang nag-aayos ako ng mga damit.At kahit anong pilit

Last Updated : 2026-09-02

PREV

...

49 50 51 52 53 54

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status